Երեսուն տարի ապրում ենք այսպես` առանց նահանջելու, պայքարելով, արարելով. ՏԱՎՈՒՇԻ ԹԵՄԻ ԱՌԱՋՆՈՐԴ
Արխիվ 16-20Հայ-ադրբեջանական սահմանին առկա լարվածության, ներկայիս իրավիճակի, հայ զինվորների մարտական ոգու, թշնամու քաղած դասերի մասին «Իրավունքը» զրուցել է թերթի Հայ առաքելական եկեղեցու Տավուշի թեմի առաջնորդ ՏԵՐ ԲԱԳՐԱՏ եպիսկոպոս ԳԱԼՍՏԱՆՅԱՆԻ հետ: Սրբազանը լարված օրերին զինվորի նման թեժ կետերից չի իջել՝ որպես հոգեւոր հայր իր զորակցությունը տեղում հայտնելով սահմանը պահող մեր սպաներին: Մեր զրուցակիցը նախ փորձեց ամոփոփել անցած լարված օրերը.
- Հայոց բանակը մեկ անգամ եւս փաստեց, որ մշտապես վերահսկում է իրավիճակը եւ պատրաստ է ժողովրդի անվտանգությանը միտված ցանկացած ծանրության գործողություն կատարել: Շատ են խոսում, որ, օրինակ, այս օրերին Տավուշում տագնապի, խուճապի տրամադրություններ են: Չկա՛ նման բան, վստահեցնում եմ Ձեզ: Կրակոցները Տավուշում նորմալ են, պարզապես երբեմն սրացումներ են տեղի ունենում, ինչին ժողովուրդը ինքնակազմակերպված, կանոնավոր կերպով արձագանքում է: Մտահոգություն, լարվածություն բնականաբար առկա է, բայց մնացած երեւույթները՝ ոչ: Երեսուն տարի ապրում ենք այսպես` առանց նահանջելու, պայքարելով, արարելով եւ անհրաժեշտության դեպքում պատրաստ ենք էլ ավելի ամրացնել մեր անվտանգությունը:
«Հակառակորդի մոտ խուճապային տրամադրություն է»
- Սրբազան, շատ ռազմական փորձագետներ նշում են, որ Ադրբեջանի կողմից երկրորդ դիվերսիոն փորձը հուսահատ քայլեր, որ ցանկացած գնով թեկուզ աննշան «հաղթանակ նկարեն»: Հետաքրքիր է Ձեր գնահատականը:
- Ես չեմ կարող քաղաքական գնահատական տալ, բայց, որ հակառակորդի մոտ խուճապային տրամադրություն է, դա փաստ է: Դա զգացվում էր նաեւ թռչող անօդաչու սարքերի աննախադեպ մեծաքանակությունից, ինչը նշանակում էր, որ բոլոր միջոցները սպառված են, որ իրենք ինտեսիվ կերպով օգտագործում են այդ սարքերը: Անգամ չեն խնայում` հարվածելով այնպիսի տեղեր, որտեղ այդ սարքերը կիրառելու անհրաժեշտություն չկա: Թշնամին փաստեց մեկ բան, որ այլեւս սպառված են բոլոր ուղիները, եւ որ իրենք բոլոր իմաստներով «քանդված, քայքայված» իրավիճակում են գտնվում:
«Ամենաուրախալին այն էր, որ առաջին արձագանքները եկան Արցախից»
- Սրբազան, Դուք հուլիսի 14-ին զոհված Գարուշ Համբարձումյանի մասին գրառում էիք կատարել: Ճանաչե՞լ եք նրան, ի՞նչ տրամադրություն ուներ մինչ զոհվելը:
- Այո, ցավ, շատ մեծ ափսոսանք եմ ապրում... Գարուշին հանդիպել էի նրա նահատակվելուց ընդամենը մեկ օր առաջ` զորքում: Մասնավոր զրույց չենք ունեցել, սովորականի պես ողջագուրվել ենք, այցելել ենք զինվորներին, միասին աղոթել ենք: Բարձր մարտական ոգու տեր սպա էր Գարուշը, ինչպես եւ ցանկացած զինվորական: Բաժանվեցինք՝ գրակախառնվելով, մինչ հաջորդ հանդիպումը: Ցավալիորեն, սակայն, մեր հանդիպումից հետո` 24 ժամը չանցած, Գարուշի եւ մեր մյուս տղաների զոհվելու գույժը ստացա: Մեզ համար յուրաքանչյուր զինվորի, սպայի անգամ թեթեւ քերծվածքը մեծ ցավ է, որովհետեւ անգնահատելի եւ բարձր արժեք է հայ զինվորը, հայ սպան: Առիթից օգտվելով` ցանկանում եմ ցավակցություններս հայտնել թե՛ Գարուշի, թե՛ Սոսի, թե՛ Գրիշայի եւ թե՛ Սմբատի ընտանիքներին, հարազատներին եւ մեր ողջ ժողովրդին: Մեր վիրավոր հերոս տղաներին էլ շուտափույթ ապաքնինում եմ մաղթում: Իսկ այսօր մեր սահմանները ամուր պահող հայ զինվորներին` շարքայինից մինչեւ հրամկազմ, տոկունություն: Տղերք, մենք գիտենք, որ Դուք ցանկացած պահի պատրաստ եք ամենաբարդ խնդիրները լուծել եւ հարկ եղած դեպքում` կյանքով վճարել: Մեր բանակի ներկայությունը հայ ժողովրդին անսահման վստահություն եւ ուժ է տալիս՝ ապրելու, արարելու եւ գլուխներս բարձր պահելու: Ուզում եմ, որպես հոգեւորական, երախտիքս հայտնել նաեւ համայն հայությանը՝ դրսեւորած այն բացառիկ կամքի համար: Եվ ամենաուրախալին այն էր, որ առաջին արձագանքները եկան Արցախից: Սա նշանակում է, որ մեր ամբողջականությունը երբեք չի խախտվել եւ չի էլ խախտվելու:
Զրույցը` ԻԼՈՆԱ ԱԶԱՐՅԱՆԻ

