Հարվածե՞լ, թե՞ չհարվածել. վտանգավոր ազդանշան հասարակությանը
Արխիվ 16-20«Խստորեն դատապարտելով հայհոյանքով կամ վիրավորանքով մարդու արժանապատվությունը նվաստացնելու վարքագիծը՝ հարց եմ ուղղում իրավապահ համակարգի ներկայացուցիչներին՝ կարո՞ղ են հասարակ մահկանացուներն իրենց հայհոյողի նկատմամբ ֆիզիկական բռնություն կիրառել եւ զերծ մնալ քրեական պատասխանատվությունից», - այսպիսի հարց է բարձրացնում ՀՀ քրեակատարողական հիմնարկների հոգեւոր պատասխանատու Հոգեշնորհ ՌՈՒԲԵՆ վարդապետ ԶԱՐԳԱՐՅԱՆԸ եւ մեջբերում ՀՀ սահմանադրության եւ քրեական օրենսգրքից համապատասխան հոդվածներ.
ՀԻՇԵՑՈՒՄ․
ՀՀ ՍԱՀՄԱՆԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ
Հոդված 28․ Բոլորը հավասար են օրենքի առաջ։
Հոդված 6․ 1․ Պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմիններն ու պաշտոնատար անձինք իրավասու են կատարելու միայն այնպիսի գործողություններ, որոնց համար լիազորված են Սահմանադրությամբ կամ օրենքներով:
ՀՀ ՔՐԵԱԿԱՆ ՕՐԵՆՍԳԻՐՔ
Հոդված 114․ 1․ Մեկ ուրիշի առողջությանը միջին ծանրության վնաս պատճառելը, որը կատարվել է տուժողի կողմից գործադրված բռնության, ծաղրուծանակի, ծանր վիրավորանքի կամ հակաիրավական, հակաբարոյական այլ գործողության (անգործության) հետևանքով հանկարծակի առաջացած հոգեկան խիստ հուզմունքի վիճակում կամ տուժողի կողմից դրսևորված հակաիրավական կամ հակաբարոյական պարբերական վարքագծի կապակցությամբ առաջացած երկարատև հոգեճնշող վիճակում`
պատժվում է տուգանքով` նվազագույն աշխատավարձի հիսնապատիկից հարյուրհիսնապատիկի չափով, կամ կալանքով` առավելագույնը երկու ամիս ժամկետով, կամ ազատազրկմամբ` առավելագույնը երկու տարի ժամկետով:
Որպես հետգրություն՝ Հայր Ռուբենը հավելում է․ «Բազմաթիվ դատապարտյալների եմ ճանաչում, որոնք հենց իրենց մարդկային արժանապատվությանն ուղղված հայհոյանքի կամ վիրավորանքի դիմաց են ֆիզիկական բռնություն կիրառել, որի պատճառով էլ իրավացիորեն դատապարտվել եւ ազատազրկվել են ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112, 113, 114 հոդվածներով»։

