Երբ բոլորը դատվեն...
Արխիվ 16-20Հայաստանում շուրջ երկու տարի է սկսվել մի հետաքրքիր մարաթոն, որ կոչվում է դատել, նստացնել բոլորին։ Նստացնելու այս մոլուցքով ոմանք այնքան են քաղցացել, որ մի տեսակ ամեն բանտարկությունից հետո` այս քաղցը լրացնում են, հանգստանում, ուրախանում են մտքներում ու ծաղկող Հայաստանի ապագան տեսնում այդ ճանապարհով։
Միամիտ մի ողջ ազգ` տառապող պարզությամբ, անգամ չի էլ փորձում ճիգ թափել, ծանր ու թեթեւ անել, թե այս ամենի վերջն ի՞նչ է։ Շուրջ երկու տարի ժողովուրդը մերժում է, մերժում ու մերժում՝ իր «տառապող» քաղցը հագեցնելով այդպես: Կազինոյում գումար պարտվածի նման ամեն օր փափագում է, որ իր փողերը հետ են բերելու, տալու են իրեն ու ասելու են՝ դե վայելի։ Բակերում հավաքվող իմաստուն ծերունիները մինչեւ վերջերս համոզված էին՝ Նիկոլը հեսա սաղին կնստացնի ու Հայաստանս կդառնա Սինգապուր…
Բայց արի ու տես, որ եթե անգամ իրական բոլոր գողերն ու թալանչիները պատժվեն, միեւնույն է, մենք լիքը բանտերի պատրանքից չենք երջանկանալու։ Անցյալն ենք փորփրում` խամրեցնելով մեր ապագան, վտանգելով մեր ներկան։ Իսկ այդ ժամանակ ազգի կեսն ամեն օր դառնում է դյուրագրգիռ, թերհավատ, անհանդուրժող, հայհոյող, իսկ հետադարձ հարվածը լինում է պառակտում, նպատակների խափանում, ինքնության կորուստ։
Վերջապես ե՞րբ ենք սթափվելու, գոռալու այնպես, որ աշխարհը լսի՝ մեր ցավը եղել է 1915 թվին... Մեր անունը, մեր տեսակը փորձել են գերեզմաների մեջ ամփոփեն, ե՞րբ ենք հասկանալու, որ գողերին ու թալանչիներին պատժում են գաղափարապես հասուն սերունդ ձեւավորելով, որոնք ոչ թե ԼԳԲՏ-ականներին հատուկ բերկրանքով պետք է վերաբերվեն, այլ սիրեն ու փայփայեն իրենց երկիրը, իրենց միակ ու թանկ ժառանգությունը՝ մշակույթը, հավատքը, համախմբվածությունը: Թշնամի կարելի է հավաքել ամեն օր, բայց բարեկամներ պահելը, շահելը, շատացնելը մեծ մարդկային որակ է, որ պետք է ունենալ։ Պահենք մեր տեսակը միասին։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

