ՀԱՅԱՍՏԱՆՆ ԷԼ` ՄՅՈՒՍ ԲՈԼՈՐԻՑ ՎԱՏ
Արխիվ 16-20Ասել, թե ներամերիկյան այդ բոլոր բախումներում, կորոնավիրուսի հետ կապված, «տարօրինակ» պատմությունները շրջանցել են Հայաստանին, միամտություն կլինի: Հենց միայն փաստը, որ հայաստանյան իշխանությունները, բացառապես ԱՀԿ-ի պանդեմիայի վրա շեշտը դնելով, Հայաստանում եւս արտակարգ վիճակ մտցրին՝ կաթվածահար անելով ողջ տնտեսությունը, արդեն իսկ շատ բանի մասին է ակնարկում: Եվ չմոռանանք, այս իրավիճակում առաջնային դիրքերում են այն չինովնիկները, որոնք մեկ անգամ չէ, որ մեղադրվել են ուլտրալիբերալիզմի ու,մասնավորապես՝ սորոսականության հետ ամենաուղղակի կապերի մեջ, այսինքն, կարելի է նաեւ ենթադրել, որ նույն կեղտոտ մեխանիզմներն են մեր երկրում փորձում տեղայնացնել: Դժվար չէ համոզվել: Դրա համար բավական է միայն մի շարք պարզ հարցերի պատասխանները գտնել: Ամենակարեւոր հարցերից մեկը՝ ի՞նչ տվեց արտակարգ դրությունը համաճարակի դեմն առնելու հարցում: Ֆիքսենք. արտակարգ դրություն Հայաստանում հայտարարվեց, երբ ունեինք երեք-չորս տասնյակի չափով վարակված, ընդ որում, մեղմ ասած՝ բավականին տարօրինակ իրավիճակում: Մեկ ամսից մի փոքր ավել է անցել, ու հիմա ունենք մոտ 1400 պաշտոնական վարակված: Իսկ սա հսկայական թիվ է. միլիոն մարդու հաշվարկով՝ մոտենում ենք 500 վարակվածի շեմին (փաստացի անցել ենք), որը համադրելի է շատ ավելի ծանր համարվող երկրների հետ: Եթե համեմատվենք մեր հարեւանների հետ, ապա նրանցից մի գլուխ ենք առաջ ընկած: Կարճ ասած, արտակարգ դրության էֆեկտիվությունը, մեղմ ասած, առանձնապես չի փայլում: Թե ինչու, դժվար չէ կռահել. դուրս եկեք փողեց, մտեք ցանկացած խանութ, այլ հաստատություններ, եւ միանգամից հասկանալի կլինի. ոչ մի ռեալ կարանտինային միջոցառում չկա: Այսինքն, ի սկզբաե պահանջեցին ինչ-որ անհասկանալի թղթիկներ լրացնել, հետո էլ՝ թե հեռախոսներով տեղաշարժերը կվերահսկենք, եւ վերջ: Մինչդեռ փաստացի ցանկացած մեկը կարող է գնալ ուր ուզում է, անել ինչ ուզում է, ու վատագույն դեպքում մի ձանձրացող ոստիկան թուղթ կհարցնի, չի էլ կարդա ու բարի ճանապարհ կմաղթի: Գանք բուժհաստատություններին. մինչ կարանտինը դրանք «հավեսով օպտիմալացնում» էին: Ու հիմա կոկորդիլոսի արցունքներ են թափում, թե՝ «Բա որ վարակվածները շատացան, ի՞նչ ենք անելու»: Իսկ ո՞վ էր խնդրում՝ ժամանակին դուրներդ չեկած ամեն ինչը փակել: Չնայած մեծ հարց է, թե ի՞նչ կարգի գումարներ են տրամադրվել կորոնավիրուսային այս խաղերի համար: Բանը հասել է նրան, որ հարկադիր կարանտինային վիճակում գտնվողներն են բողոքում, օրինակ, թե ինչով են իրենց կերակրում: Մեկ մեծ հարցական՝ մեկ անձի համար օրական հատկացվող գումարի ո՞ր մասն է փաստացի նրան հասնում: Իսկ ինչպե՞ս վերաբերվենք այն բողոքներին, թե՝ կարանտինային բոլոր հաստատություններում նախարար Թորոսյանն իր մտերիմներին է նշանակել...
Բայց ահա, ունենք այս խայտառակ արդյունքները, եւ «հանուն դրա» հասցրին տնտեսության հերն անիծել, երկիրը տարիներով ետ գցել:

