Եկեղեցին ոչ միայն մարդասիրություն էր առաջարկում, այլ հետաքրքիր փրկություն
Արխիվ 16-20Գործող իշխանություններն, իսկապես, ծանր նշաձող են վերցրել։ Ցավալիորեն արձանագրել է պետք, որ վերջին մի քանի օրերին իշխանության որոշ ներկայացուցիչներ եւ հանրային գործիչներ ակնհայտ անհարգալից վերաբերմունք են ցույց տալիս Հայ Եկեղեցու եւ նրա ազգընտիր առաջնորդի հանդեպ։ Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ նման քայլերը վտանգավոր հետեւանք են ունենում ` թողնելով ծանր հետքեր ապագայի գործունեության եւ կառուցողական ընթացքի վրա։ Փաստացի օրվա իշխանությունը որոշակի տաբուներ ունի եւ դրան չենթարկվողները դառնում են հակաիշխանականներ եւ պիտակավորվում ամենածանր պիտակներով։ Բոլորի վրա անհասկանալի «կոմպրամատները» զգուշացնող ազդանշան են, թե բա երբեք մի մոտեցեք այդ արգելքին։ Այսպես կոչված, ամենամեծ տաբուն իշխանականների համար ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն է։ Թերեւս մինչեւ հիմա հանրությունն այդպես էլ չի հասկանում՝ ինչու բանտարկվեց Քոչարյանը, այլ ոչ թե, ասենք, Տեր-Պետրոսյանը։ Թեպետ այլեւս պարզից էլ պարզ է՝ անձնական վենդետան դրսեւորվում է ընտրողաբար մարդկանց նստացնելով եւ ազատությունից զրկելու հանգամանքով: Ու սա կոչվում է այսօր քաղաքականություն։
Երբ ամբողջ համացանցով ՀՀ 2-րդ նախագահին հայտարարել եք մարդասպան ու թալանչի, ինչո՞ւ այս ընթացքում չեք կարողանում ապացուցել, եւ հետո ինչո՞ւ է ձեզ թվում, որ ով մոտենա այս թեմային, պետք է ոչնչացնեք։ Չնայած այս ամենին՝ այս անգամ նորաթուխ իշխանականները հանդիպեցին մի այնպիսի կառույցի, ով հարցին խիստ օբյեկտիվ մոտեցավ ու հանուն նույն իշխանության՝ խնդրեց, որպեսզի նոր իշխանությունը մի քայլ անի, այլապես միջազգային ատյանները աղաղակում են դրա մասին։ Բայց արձագանքը խիստ անտակտ էր ու զուրկ տրամաբանությունից։ Մինչդեռ, ըստ էության, եկեղեցին ոչ միայն մարդասիրություն էր առաջարկում, այլ հետաքրքիր փրկություն, որի մասին նոր իշխանությունը գաղափար անգամ չունի։ Ինչեւէ, ավելորդ չէ ասել, որ իշխանությունը այստեղ զգույշ պետք է լինի, որովհետեւ զգայուն կետի է բախվել. սա մի վեմ է, որին մոտենալն անգամ պետք է զգուշությամբ լինի, իսկ հարվածելը՝ կործանարար։
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

