Ինչո՞ւ է Ալիեւին պետք այս երեք ամսվա պաուզան

Վերլուծություն

Այս­պի­սով, Ար­ցա­խում ար­դեն սկսվել է հետ­հաշ­վարկ: Այ­սինքն, ար­դեն ա­ռաջ­նա­յինն այն չէ, թե քա­նի մարդ հե­ռա­ցավ Ար­ցա­խից, այլ այն, թե քա­նի՞ մարդ կմնա:

ԱՐՑԱԽ. ՎԵՐՋԻ՞Ց ԵՐԵՔ ԱՄԻՍ ՊԱԿԱՍ

Թե քա­նի մարդ կմնա Ար­ցա­խում, դա հայ ժո­ղովր­դի հա­մար չնչին, բայց ի­րա­տե­սա­կան հույս չէ: Ն­կա­տի ու­նենք, որ կա­րող է լի­նել գա­ղա­փար՝ ե­թե Ար­ցա­խի թե­կուզ մի փոք­րիկ հատ­վա­ծում հա­յե­րը մնան, դա ա­պա­գա­յում վե­րա­կանգն­վե­լու շանս է: Մի­գու­ցե, ե­թե ու­նե­նանք այն­պի­սի աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան բե­կում­ներ, որ այդ պա­հին գե­րիշ­խող աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան ու­ժին հայ­կա­կան Ար­ցա­խը ձեռն­տու լի­նի, ա­պա վե­րածն­վե­լու հնա­րա­վո­րութ­յուն կլի­նի: Ընդ ո­րում, ապ­րում ենք այն­պի­սի բուռն աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան փո­փո­խութ­յուն­նե­րի պայ­ման­նե­րում, որ ոչ մի տար­բե­րակ բա­ցա­ռել հնա­րա­վոր չէ:

Ամ­բողջ խնդիրն այն է, թե այս ի­րա­վի­ճա­կում գո­նե մեկ հայ կմնա՞ Ար­ցա­խում: Դա­տե­լով ներ­կա ի­րո­ղութ­յուն­նե­րից` կմնա: Հա­վա­նա­կա­նութ­յու­նը մոտ 20–30 հա­զար մար­դու կար­գի է: Ա­վե­լին, կա նաեւ տար­բե­րակ, որ ար­ցա­խա­հա­յե­րի մի փոքր մա­սը, ե­թե այն­տեղ կա­յուն վի­ճակ տես­նեն, կփոր­ձեն հետ գնալ: Ա­մեն դեպ­քում, դեռ այդ մա­սին վերջ­նա­կան բան ա­սե­լը վաղ է. Ար­ցա­խի նա­խա­գա­հի հրա­մա­նագ­րով Ար­ցա­խի Հան­րա­պե­տութ­յու­նը կդա­դա­րի գո­յութ­յուն ու­նե­նալ գա­լիք տար­վա հուն­վա­րի 1–ից, եւ դա պա­տա­հա­կան հրա­ման չէ: Կարող էր չէ՞ Ալիեւը պատտադրել Շահրամանյանին` ստորագրել, որ այս պահից Արցքախի Հանրապետություն չկա: Բայց չէ,. ստորագրվեց` հունվարի 1-ից: Նաեւ, Ադր­բե­ջա­նը դեռ ե­րեք ա­միս բաց է պա­հե­լու Լա­չի­նի մի­ջանց­քը՝ բո­լոր ցան­կա­ցող­նե­րին հե­ռա­նա­լու, նաեւ՝ հետ գա­լու տար­բե­րա­կով: Բայց կարող էր չէ՞ հայտարարել` մեկ շաբաթ եւ վերջ. ով գնաց` գնաց, ով մնաց` մնաց: Սակայն երեք ամիս. մինչեւ հունվարի 1-ը, անկախ նրանից, թե այդ պահին Արցխում հայ կմնա՞, թե` ոչ:

Սա­կայն այս պա­հին շրջա­նառ­վող վար­կած­նե­րով, վերջ­նարդ­յուն­քում մոտ 20–30 հա­զա­րի կար­գի հայ կա­րող է մնալ: Ա­վե­լի շուտ, դա ռուս­–ադր­բե­ջա­նա­կան պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րի դաշ­տում է. միայն այդ դեպ­քում ՌԴ–ն կկա­րո­ղա­նա դեռ իր խա­ղա­ղա­պահ զո­րա­խում­բը պա­հել Ար­ցա­խում: Ընդ ո­րում, վե­րահս­կե­լով այն­պի­սի կա­րե­ւոր օբ­յեկտ, ինչ­պի­սին է Ս­տե­փա­նա­կեր­տի օ­դա­նա­վա­կա­յա­նը, ո­րի մի­ջո­ցով ռու­սա­կան ու­ժե­րը կա­րող են հաշ­ված ժա­մե­րի ըն­թաց­քում բազ­մա­պատկ­վել: Ինչ­–ինչ, բայց Մոսկ­վա­յում եր­կու նյո­ւանս պետք է որ հստակ գի­տակ­ցեն: Նախ, հենց Ար­ցախն է Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սի այն ա­ռանց­քա­յին կե­տը, ո­րը ինչ­–որ կերպ վե­րահս­կե­լով, տա­րա­ծաշր­ջա­նում վե­րահս­կո­ղութ­յան գո­նե հե­ռանկար­ներ է հնա­րա­վոր ու­նե­նալ: Եվ երկ­րոր­դը. Ս­տե­փա­նա­կերտն ու օ­դա­նա­վա­կա­յանն այն վեր­ջին պաշտ­պա­նա­կան հատ­վածն են, ո­րը կորց­նե­լով, Մոսկ­վան գո­նե այս փու­լում լիո­վին կկորց­նի Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սի այս ա­ռանց­քա­յին կե­տում ա­մեն մի վե­րահս­կո­ղութ­յուն: Արդ­յուն­քում, Մոսկ­վա­յի հա­մար այս պա­հին կեն­սա­կան հարց է, որ գո­նե 20–30 հա­զար հայ մնա Ար­ցա­խում, ո­րոնց, հաս­կա­նա­լի է, հիմ­նա­կա­նում կկենտ­րո­նաց­նեն Ս­տե­փա­նա­կեր­տում եւ հա­րա­կից հատ­ված­նե­րում:

ԱԼԻԵՎԻ ԻՆՉԻ՞Ն Է ՊԵՏՔ ՊԱՈՒԶԱՆ

Ա­լիե­ւը, հաս­կա­նա­լի է, հենց այն­պես չէ, որ հա­մա­ձայն­եց դրան: Հա­կա­ռակ դեպ­քում նախ՝ շատ մեծ էր ռուս­նե­րի հետ ու­ղիղ բախ­ման ռիս­կը: Եվ ա­մե­նա­կա­րե­ւո­րը. աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան այն մեծ խա­ղում, ո­րը ծա­վալ­վել է այս պա­հին, Ա­լիեւն ակն­հայ­տո­րեն շատ լավ խա­ղում է «եր­կու ա­թոռ­նե­րի վրա»՝ բա­վա­րար հա­րա­բե­րութ­յուն­ներ պա­հե­լով ինչ­պես ՌԴ–Ի­րան ա­ռանց­քի, այն­պես էլ՝ Ա­րեւ­մուտ­քի հետ: Կ­հե­ռա­նա՞ն բո­լոր հա­յե­րը, նա հան­գիստ Մոսկ­վա­յին կա­սի՝ ես ի՞նչ ա­նեմ, նրանք գնա­ցին: Չե՞ն հե­ռա­նա, կա­րե­լի է դեռ ե­րեք ա­միս շա­րու­նա­կել «եր­կու ա­թոռ­նե­րի վրա» խա­ղը: Ընդ ո­րում, խոս­քը շատ ո­րո­շիչ ա­միս­նե­րի մա­սին է: Այս ե­րեք ամս­վա ըն­թաց­քում եր­կու շատ կա­րե­ւոր գոր­ծոն կա­րող է էա­կա­նո­րեն ա­վե­լի հաս­կա­նա­լի դառ­նալ:

Նախ, ո՞ւր է գնում ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մը, եւ դրա­նում ինչ­քա­նո՞վ է հաղ­թա­կան, պարտ­վո­ղա­կան կամ մի­գու­ցե պա­տա­յին դառ­նում ռուս­նե­րի վի­ճա­կը: Ըստ այդմ էլ՝ Մոսկ­վան աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան հար­թա­կում հար­ձակ­մա՞ն, նա­հան­ջի՞, թե՝ պաու­զա­յի փու­լում է մնա­լու: Ու դա Ա­լիե­ւին հնա­րա­վո­րութ­յուն է տա­լու շատ ա­վե­լի ճիշտ եւ իր հա­մար անվ­տանգ հա­րա­բե­րութ­յուն­ներ կա­ռու­ցել ՌԴ­–ի հետ:

Երկ­րոր­դը. ի՞նչ ներ­քին ի­րա­վի­ճակ կա­րող է ա­ռա­ջա­նալ ԱՄՆ­–ի ներ­սում:

Հայ­տա­րա­րութ­յու­նը, ո­րով նա­խօ­րեին հան­դես ե­կավ Բայ­դե­նը, պետք է ըն­կա­լել` որ­պես լրջա­գույն ազ­դակ նե­րա­մե­րիկ­յան ի­րո­ղութ­յուն­նե­րի մա­սին: Ըստ ԱՄՆ նա­խա­գա­հի, նա չգի­տի, թե ինչ­պես կա­րող է կան­խել «շատ­դաու­նը», այն է՝ ա­մե­րիկ­յան կա­ռա­վա­րութ­յան պետբ­յու­ջեից ֆի­նան­սա­վոր­ման դա­դա­րե­ցում՝ Կոնգ­րե­սի կող­մից բյու­ջեի հաս­տատ­ված չլի­նե­լու պատ­ճա­ռով: «Ե­թե ես դա ի­մա­նա­յի, ես ար­դեն կա­նեի դա»,–­ ա­սել է Բայ­դե­նը:

Ի­հար­կե, մինչ այս ԱՄՆ–ն է­լի շատ­դաուն­ներ ու­նե­ցել է, Թ­րամ­փի օ­րոք դա նույ­նիսկ ռե­կոր­դա­յին՝ 35 օ­րի հա­սավ: Սա­կայն ան­ցած բո­լոր դեպ­քե­րում այդ ըն­թաց­քում ակ­տիվ բա­նակ­ցութ­յուն­ներ կա­յին Ս­պի­տակ տան եւ Կոնգ­րե­սի մի­ջեւ, այ­սինքն՝ նա­խա­գա­հը «գի­տեր՝ ինչ ա­նի»: Այս դե­պքի ար­տա­ռո­ցութ­յու­նը, ան­նա­խա­դե­պութ­յու­նը հենց դա է՝ նա­խա­գա­հը «չգի­տի` ինչ ա­նի», եւ դա խոս­տո­վա­նում է: Դ­րա­նով նաեւ խոս­տո­վա­նում է, որ Կոնգ­րե­սի հետ այն­պի­սի խոր­քա­յին հա­կա­սութ­յուն­ներ կան, որ դրանց ել­քը Ս­պի­տակ տու­նը չի տես­նում: Գու­մա­րած դրան, Կոնգ­րե­սի հետ դեռ գար­նա­նը ձեռքբեր­ված պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յամբ մին­չեւ 2025թ.­–ի պե­տա­կան պարտ­քի վե­րին շեմ հաս­կա­ցութ­յու­նը սա­ռե­ցվեց: Արդ­յուն­քում, ե­թե ե­րեք ա­միս ա­ռաջ ԱՄՆ ար­տա­քին պե­տա­կան պարտ­քը 32 տրի­լիոն դո­լար էր, պա հի­մա այն ան­ցել է 33,1 տրի­լիո­նը, ու նման ա­ճի տեմ­պեր ԱՄՆ–ն դեռ չէր տե­սել: Այդ պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յան մյուս կող­մը պե­տա­կան ծախ­սե­րի էա­կան կրճա­տումն էր, եւ նոր բյու­ջեն հաս­տա­տե­լու հա­մար հենց դա է Կոնգ­րե­սը պա­հան­ջում՝ թի­րա­խա­վո­րե­լով մաս­նա­վո­րա­պես Ուկ­րաի­նա­յին տրվող ան­կա­ռա­վա­րե­լի գու­մար­նե­րի թե­ման: Ու հաշ­վի առ­նե­լով, որ ԱՄՆ–ն մտնում է նա­խընտ­րա­կան ժա­մա­նա­կաշր­ջան, Կոնգ­րե­սի հան­րա­պե­տա­կան­նե­րը, ի­հար­կե, դեռ շա­րու­նա­կե­լու են ամ­բողջ սրութ­յամբ այս գոր­ծի­քը կի­րա­ռել՝ Բայ­դե­նին ծայ­րա­հեղ խո­ցե­լի դարձ­նե­լու հա­մար: Ա­ռա­վել եւս, որ միա­ժա­մա­նակ նրա գլխին կա­խել են իմ­պիչ­մեն­տի սու­րը: Ա­հա, նման ծան­րա­գույն վի­ճակ է ԱՄՆ­–ի ներ­սում, ո­րը ինչ տես­քով ա­սես, որ կա­րող է զար­գա­նալ, ընդ­հուպ՝ քա­ղա­քա­ցիա­կան պա­տե­րազ­մի, Ուկ­րաի­նա­յին ֆի­նան­սա­վո­րե­լուց հրա­ժար­վե­լ եւ այլն: Ա­ռա­ջի­կա եր­կու­–ե­րեք ա­միս­նե­րին այս հար­ցում եւս ո­րո­շա­կիութ­յուն կլի­նի, ընդ ո­րում, սա այն գոր­ծոն­նե­րից է, որ իր հեր­թին կա­րող է էա­պես ազ­դել Ռու­սաս­տանի աշ­խար­հա­քա­ղա­քա­կան դիր­քե­րի վրա:

Կան նաեւ այլ գոր­ծոն­ներ, ո­րոնք Ա­լիե­ւին դրդում են զգու­շա­վո­րութ­յան: Այդ թվում՝ Չի­նաս­տա­նի վե­րա­բեր­մուն­քը եւ այլն: Արդ­յուն­քում, այս պա­հին կարճ դա­դար վերց­նելն Ա­լիե­ւին միան­գա­մայն ձեռն­տու է. ո՞ւր ու­նի շտա­պե­լու, նաեւ դեռ Ար­ցա­խի գրավ­ված հատ­ված­նե­րը յու­րաց­նել է պետք:

ՈՒՐ Է ԽԱՂԸ ՏԱՆՈՒՄ ՆԻԿՈԼԸ

Բայց ա­հա Նի­կո­լը ար­ցախ­ցի փախս­տա­կան­նե­րի մա­սով ա­ռաջ է տա­նում միան­գա­մայն այլ թեզ: Ըստ նրա. «Վեր­լու­ծութ­յուն­նե­րը ցույց են տա­լիս, որ ա­ռա­ջի­կա օ­րե­րին Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղում այլեւս հայ չի մնա»:

Ճիշտ է, նա սո­վո­րա­կա­նի պես սրան–ն­րան է մե­ղադ­րում. «Սա էթ­նիկ զտման եւ հայ­րե­նազրկ­ման ուղ­ղա­կի ակտ է, եւ այն, ին­չի մա­սին մենք եր­կար ժա­մա­նակ ա­հա­զան­գում էինք մի­ջազ­գա­յին հան­րութ­յա­նը: Մի­ջազ­գա­յին տար­բեր խա­ղա­ցող­նե­րի կող­մից Լեռ­նա­յին Ղա­րա­բա­ղում տե­ղի ու­նե­ցող էթ­նիկ զտում­նե­րը դա­տա­պար­տող հայ­տա­րա­րութ­յուն­նե­րը կա­րե­ւոր են, բայց ե­թե դրանց չհե­տե­ւեն կոնկ­րետ գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ, այդ հայ­տա­րա­րութ­յուն­ներն ըն­դա­մե­նը պատ­մութ­յան հա­մար բա­րո­յա­կան վի­ճա­կագ­րութ­յուն ստեղ­ծե­լու շար­քում կդիտ­վեն…»:

Բ­նա­կա­նա­բար, Նի­կոլն այս հայ­տա­րա­րութ­յան մեջ ո­րոշ փաս­տեր է մո­ռա­նում: Նախ, սա «մա­քուր» ցե­ղաս­պա­նութ­յուն է՝ այդ տեր­մի­նի ի­րա­վա­կան բո­լոր չա­փա­նիշ­նե­րին հա­մա­պա­տաս­խան, այլ ոչ թե «էթ­նիկ զտման եւ հայ­րե­նազրկ­ման ուղ­ղա­կի ակտ»: Այ­սինքն, Նի­կոլն այն վար­չա­պետն է, ո­րի իշ­խա­նութ­յան գա­լուց 5 տար­վա ըն­թաց­քում միան­գա­մայն ա­պա­հով Ար­ցա­խը են­թարկ­վեց ցե­ղաս­պա­նութ­յան, ինչ­քան էլ որ սրան–ն­րան մե­ղադ­րի: Վեր­ջա­պես, գու­ցե նաեւ կբա­ցատ­րի՞, թե իր իշ­խա­նութ­յու­նը, բա­ցի ա­նի­մաստ սրան–ն­րան դի­մե­լուց, մե­ղադ­րե­լուց եւ բո­ղո­քե­լուց, իր հեր­թին ի՞նչ գործ­նա­կան քայլ է ա­րել՝ իր իսկ հայ­րե­նա­կից­նե­րի ցե­ղաս­պա­նութ­յու­նը թույլ չտա­լու հա­մար: Կամ ե­թե չէր կա­րող, ին­չո՞ւ չհե­ռա­ցավ, որ կա­րո­ղա­ցո­ղը գա եւ կան­խի ցե­ղաս­պա­նութ­յու­նը:

Ի­հար­կե, Նի­կո­լին չի հա­ջող­վե­լու իր կոնկ­րետ մե­ղա­վո­րութ­յու­նը «ցրել». նա, ան­կախ մնա­ցած բո­լոր դե­տալ­նե­րից, մե­ղա­վոր է, որ իր իշ­խա­նութ­յան օ­րոք ար­ցա­խա­հա­յութ­յու­նը ցե­ղաս­պան­վեց: Սա­կայն դա այլ հարց է: Այս պա­հին նկա­տենք, որ այդ­քան միան­շա­նակ խո­սե­լով բո­լոր ար­ցախ­ցի­նե­րի դուրս գա­լու հե­ռան­կա­րից եւ դրա­նով ա­վե­լորդ ազ­դակ հղե­լով Ար­ցա­խում մնա­ցող­նե­րին, թե պետք է հե­ռա­նալ, նա ցույց տվեց, թե ի­րա­կա­նում ին­չի է ու­զում հաս­նել, որն է գլխա­վոր նպա­տա­կը: Այ­սինքն, ե­թե ո­րոշ թվով ար­ցախ­ցի­ներ, դրա­նով պայ­մա­նա­վոր­ված՝ նաեւ ռու­սա­կան խա­ղա­ղա­պահ­նե­րը մնում են, մյուս ծրագ­րե­րը եւս կա­րող են հար­վա­ծի տակ մնալ: Ա­րեւ­մուտ­քի հա­մար, խո­շոր հաշ­վով, մինչ այս էլ խնդիրն այն չէր, թե քա­նի հայ է Ար­ցա­խում բնակ­վում կամ ինչ կար­գա­վի­ճա­կով: Խն­դի­րը` ռու­սա­կան զոր­քե­րին հա­նելն էր, ո­րն այս պա­հին լուծ­ված չէ, եւ կա­րող է լու­ծու­մը ձա­խող­վել, ե­թե այդ 20–30 հա­զար հա­յը մնա:

Այս տե­սանկ­յու­նից, երբ Վի­տա­լի Բա­լա­սան­յա­նը հրա­պա­րա­կա­յին խո­սեց, թե ին­քը ոչ մի դեպ­քում չի հե­ռա­նա­լու, դա նշա­նա­կում է, որ կա աշ­խա­տանք, որ նրա հետ գո­նե մի 25 հա­զար մարդ մնա: Թե­րեւս, պա­տա­հա­կան պետք չէ համար­ել նա­խօ­րեին տա­րած­ված այն ֆեյք լու­րը, թե՝ Բա­լա­սան­յա­նը եւս հե­ռա­ցել է, ձեր­բա­կալ­ված է եւ այլն: Հենց նման լու­րե­րը կամ Նի­կո­լի նման բնույ­թի հայ­տա­րա­րութ­յուն­ներն են, որ կա­րող են խթան դառ­նալ, որ մնալ ցան­կա­ցող­նե­րը մտքնե­րը փո­խեն: Ինչ­քա­նո՞վ կստաց­վի կամ չի ստաց­վի, դրա­նից ի­րոք շատ բան է կախ­ված, այդ թվում՝ Հա­յաս­տա­նի հե­տա­գա ճա­կա­տա­գի­րը:

ՔԵՐՈԲ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

 

https://iravunk.com/sim/?p=266128&l=am/
Ուր կհասնի հրաժարականների շարքը․ Հաֵյկ Բաբուխանյան Համահայկական գրողների միությունը և «Հայրենիքի Ձայն» թերթի խմբագրակազմը ցավակցում են Հովհաննես Գալաջյանի ընտանիքի անդամներին և մտերիմներին ՀԳՄ նախագահը ցավակցություն է հայտնել Հովհաննես Գալաջյանի մահվան կապակցությամբ ՀԹԳՄ նախագահը ցավակցություն է հայտնել Հովհաննես Գալաջյանի մահվան կապակցությամբ Մահացել է«ԻՐԱՎՈՒՆՔ» թերթի գլխավոր խմբագիրը Խորհրդային Միության փլուզումից հետո մենք անընդհատ կորցնում ենք .Հայկ Բաբուխանյան Ինչ է տեղի ունեցել դեկտեմբերի 20-ին Մոսկվայում կայացած խորհրդաժողովին Ինչ են ծրագրել Նիկոլն ու Ալիեւը․ Հայկ Բաբուխանյան Միջազգային մրցույթ-փառատոնին վարպետ Մնոն կներկայացնի քարակերտ «Հայոց այբուբենը» Власти Армении и Арцаха осознанно сделали так, чтобы арцахцы ушли - Айк Бабуханян Ահա պատճառը, թե ինչու է Նիկոլը սրում հարաբերություններն Աբխազիայի հետ. Հայկ Բաբուխանյան Դրեք ձեր մանդատներն ու դուրս եկեք, ամո՛թ է․ Հայկ Բաբուխանյան Айк Бабуханян: В Армении есть политические лидеры готовые отстаивать армяно — российские отношения и дружбу Հայկ Բաբուխանյանը ընդունեց հայտնի ռուս լրագրող Դարյա Ասլամովային ՍԻՄ նախագահը հանդիպեց Հայաստանի վետերանների միավորման հետ Քննարկվեց երկու Շարժումների համագործակցության հարցը Շարժման կողմից բազմիցս արված նախազգուշացումները սպասվող արհավիրքի մասին, ինչպես նաեւ դրանից խուսափելու մասին մեր նշված ճանապարհները անտեսվեցին Այսօր Հայաստանը դարձել է Արեւմուտքի զոհը. Բաբուխանյանի ելույթը Յալթայի միջազգային ֆորումին Մոսկվայում մեկնարկեց Յալթայի միջազգային ֆորումը Արցախցիներին պետք է թույլ տալ վերադառնալ իրենց օջախները ՍԻՄ 27-րդ  համաժողովը « ՈՒԺԵՂ ՀԱՅԱՍՏԱՆ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻ ՀԵՏ ՀԱՆՈՒՆ ՆՈՐ ՄԻՈՒԹՅԱՆ» ՇԱՐԺՄԱՆ ԴԻՄՈՒՄԸ ՌԴ ՆԱԽԱԳԱՀ ՎԼԱԴԻՄԻՐ ՎԼԱԴԻՄԻՐՈՎԻՉ ՊՈՒՏԻՆԻՆ ՍԻՄ կուսակցության հայտարարությունը ադրբեջանական նոր ագրեսիայի կապակցությամբ Ռուս զինվորականները խնդրել են ուկրաինայի զինվորին հանձնվել, նա էլ համաձայնել է (Տեսանյութ) Ինչ է խոստանում նախընտրական կրկեսի մեկնարկը․ Հայկ Բաբուխանյան