Ո՛չ Կառավարությունը պետք է դառնա եկեղեցական ժողով, ո՛չ Եկեղեցին՝ կառավարություն

Օրերս Կառավարության կողմից Հրապարակվել է մի «զեկույց», որը հավակնում է ոչ միայն գնահատել Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու ներքին կյանքն ու կառավարումը, այլև փաստացի դատ ու դատաստան տեսնել նրա բարձրագույն իշխանության հարցում, ապօրինի հռչակել եկեղեցական մարմիններ և առաջարկել այդ իշխանության վերաձևավորման ճանապարհ։ Զեկույցում Վեհափառին անվանում են այսպես՝ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու փաստացի պետ։ 
Որքանով իրավաչափ հրապարակված զեկույցը «Իրավունքը» խնդրել է մեկնաբանել հայտնի իրավապաշտպան, աղմկահարույց գործերով նախադեպային վճիռների հասած Լեվոն Բաղդասարյանին.

- Պետությունն ու Եկեղեցին հակառակորդներ չեն։ Դրանք նույն ժողովրդի առջև տարբեր առաքելություն և տարբեր պատասխանատվություն ունեցող հաստատություններ են։ Պետությունը պահպանում է իրավակարգը, Եկեղեցին՝ հավատքը, հոգևոր ժառանգությունն ու ազգային հիշողությունը։
Եվ ,իրավամբ, այդ սահմանն է գծել Սահմանադրությունը։
ՀՀ Հիմնական օրենքի 17-րդ հոդվածով կրոնական կազմակերպություններն անջատ են պետությունից, իսկ 18-րդ հոդվածով պետությունը ճանաչում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու բացառիկ առաքելությունը հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքում, ազգային մշակույթի զարգացման և ազգային ինքնության պահպանման գործում։
Օրենսդիրը գնացել է ավելի հեռու՝ ուղղակի ամրագրելով, որ Հայաստանի Հանրապետությունը ճանաչում է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու ինքնակառավարումն իր նվիրապետության սահմաններում։ Իսկ «Խղճի ազատության և կրոնական կազմակերպությունների մասին» օրենքը պետությանը պարտավորեցնում է չմիջամտել Եկեղեցու՝ օրենքին համապատասխանող գործունեությանը և ներքին կյանքին։
Սա իրավական սահման է, ոչ թե բարի ցանկություն։
Եվրոպական դատարանի նախադեպային  իրավունքն էլ նույն սկզբունքն է հաստատում․ կրոնական համայնքների ինքնավար գոյությունը ժողովրդավարական հասարակության բազմակարծության կարևոր պայման է, իսկ պետությունը կրոնական հարաբերություններում պարտավոր է մնալ չեզոք ։
Հետևաբար ,եթե Եկեղեցում կան խնդիրներ, դրանք պետք չէ թաքցնել։ Եթե հոգևորականը խախտել է օրենքը՝ պետք է գործի օրենքը՝ անկախ նրա աստիճանից ու դիրքից։ Բայց օրենք կիրառելը մեկ բան է, Եկեղեցու կանոնական իշխանությունը պետական իշխանության կամքով վերաձևավորելը՝ բոլորովին այլ բան։
Նույնը վերաբերում է Եկեղեցուն։ Եկեղեցու ինքնավարությունը պետական իշխանությանը փոխարինելու իրավունք չէ։ Եկեղեցին՝ իր հոգևոր և կանոնական առաքելության մեջ, պետությունը՝ իր սահմանադրական լիազորությունների մեջ։
Հենց այստեղ պետք է ավարտվի փոխադարձ մեղադրանքը և սկսվի պետական մտածողությունը։
Այսօր մեզ անհրաժեշտ չէ պարզել՝ ով ում հաղթեց։ Մեզ անհրաժեշտ է թույլ չտալ, որ պարտվի Հայաստանը։
Ո՛չ Կառավարությունը պետք է դառնա եկեղեցական ժողով, ո՛չ Եկեղեցին՝ կառավարություն։
Պետությունը՝ իր սահմանադրական տեղում։
Եկեղեցին՝ իր կանոնական և հոգևոր տեղում։
Իսկ երկուսից վեր՝ Հայաստանի պետական և համայն հայության շահը։
Իշխանությունները փոխվում են։ Անձերը գալիս ու գնում են։ Բայց պետությունն ու Եկեղեցին փոխանցվում են սերունդներին։
Մեր սերնդի պարտականությունը դրանք իրարից հաղթած կամ իրարից վիրավորված չթողնելն է, այլ հաջորդ սերնդին փոխանցելը՝ ամուր պետություն, արժանապատիվ Եկեղեցի և չպառակտված ժողովուրդ։

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝