Եվրոպան ստիպված է նոր ռազմավարության անցնել Մոսկվայի հարցով

Այս­պի­սով, շատ հնա­րա­վոր է դար­ձել, որ Ռու­սաս­տա­նում ի հայտ կգա ա­րեւմտ­յան ազ­դե­ցութ­յու­նից հնա­րա­վո­րինս հե­ռա­ցած նոր կա­ռա­վար­ման հա­մա­կարգ եւ քա­ղա­քա­կան է­լի­տա: Ա­վե­լի կոնկ­րետ, ար­դեն այս պա­հին շատ փոր­ձա­գետ­ներ են ոչ միայն դրա հա­վա­նա­կա­նութ­յու­նը շատ բարձր գնա­հա­տում, այլ նաեւ հաշ­վար­կում են այն հե­տե­ւանք­նե­րը, որ նման տե­ղա­շար­ժը կա­րող է ա­ռա­ջաց­նել:

Ա­ռա­ջին հնա­րա­վոր հե­տե­ւանք­նե­րից մեկն է հա­մար­վում ԱՊՀ ուղ­ղութ­յամբ ռու­սա­կան քա­ղա­քա­կան կուր­սի տեկ­տո­նիկ նշա­նա­կութ­յան փո­փո­խութ­յու­նը: Ա­սենք, նման ազ­դակ­ներ մինչ ընտ­րութ­յուն­ներն էլ կա­յին, թե­կու­զեւ նկա­տի ու­նե­նա­լով կուր­սի այն կոշ­տա­ցու­մը, ո­րը Մոսկ­վան ու­նի մաս­նա­վո­րա­պես Հա­յաս­տա­նի ուղ­ղութ­յամբ: Հա­յաս­տա­նին դեռ կհաս­նենք: Մինչ այդ, նկա­տենք` ա­ռաջ­նա­յին գոր­ծո­նը, ի­հար­կե, Մոսկ­վա­յի հա­մար մնում է Ա­րեւ­մուտ­քի հետ հա­րա­բե­րութ­յուն­նե­րի նոր մե­խա­նիզմ­նե­րի, մո­տե­ցում­նե­րի ձե­ւա­վո­րու­մը: Այս ուղ­ղութ­յամբ եւս վեր­ջին փու­լում մի շարք կոնկ­րե­տութ­յուն­ներ տե­սա­նե­լի են դար­ձել: Սա­կայն հե­տընտ­րա­կան փու­լում դրանք շատ ա­վե­լի ընդգծ­ված են լի­նե­լու:

Այս­պես, Ռու­սաս­տա­նի վրա ազ­դե­լու վեր­ջին հիմ­նա­կան փոր­ձը` ներ­քին հե­ղաշրջ­ման հաս­նե­լը, ներ­կա պա­հին լիա­կա­տար ձա­խող­ման տեսք ու­նի: Այս մո­դե­լի ուղ­ղութ­յամբ մաս­նա­վո­րա­պես Եվ­րո­պան աշ­խա­տում էր դեռ ան­ցած տար­վա­նից սկսած: Այն է` նախ հաս­նել ՌԴ–ԱՄՆ Ալ­յաս­կա­յի պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րի վերջ­նա­կան ձա­խող­ման, դրա ֆո­նին ժա­մա­նակ ձգել` փոր­ձե­լով փո­խել Ուկ­րաի­նա­յի ռազ­մա­կան դրութ­յու­նը: Այդ թվում` Ա­րեւ­մուտ­քում ռազ­մա­կան ար­տադ­րութ­յուն­նե­րը (ա­ռաջ­նա­յին` ա­նօ­դա­չու­նե­րի) ուկ­րաի­նա­ցի­նե­րի հետ հա­մա­տե­ղութ­յան ան­վան տակ զար­գաց­նե­լով եւ Կիե­ւին հնա­րա­վո­րինս մեծ պա­շար­ներ տրա­մադ­րե­լով: Ա­պա Ռու­սաս­տա­նի խոր­քե­րին հար­ված­նե­րով եւ դրան­ցից քա­րոզ­չա­կան շոու­ներ սար­քե­լով, ի­րա­վի­ճա­կը հասց­նել կրի­տի­կա­կան մա­կար­դա­կի: Ու հի­մա, երբ մե­խա­նիզ­մը ձա­խող­ված է, Եվ­րո­պա­յի, ա­սենք նաեւ ԱՄՆ­–ի ա­ռաջ «ինչ ա­նել» գլխա­վոր հարցն է:

Ա­վե­լի ճիշտ, կա ե­րեք տար­բե­րակ: Նախ, պահ­պա­նել էս­կա­լա­ցիոն ներ­կա մա­կար­դա­կը: Սա­կայն այս տար­բե­րա­կը մի շարք հե­ղի­նա­կա­վոր աղբ­յուր­ներ գնա­հա­տում են ա­մե­նա­թույ­լը: Նախ, դրա ոչ միայն է­ֆեկ­տի­վութ­յունն է ցածր, այլ նաեւ ռուս­նե­րը ոչ միայն ար­դեն ա­դապ­տաց­վել են այդ վի­ճա­կին, այլ ան­ցել են պա­տաս­խան հար­ձակ­ման: Արդ­յուն­քում, Ուկ­րաի­նա­յի վիի­ճա­կը բա­ռա­ցիո­րեն ող­բեր­գա­կան է, ընդ ո­րում, ոչ միայն ճա­կա­տա­յին գծում, այլ` թի­կուն­քում: Ոչն­չաց­վում են ար­տադ­րա­կան, լո­գիս­տիկ, պա­հես­տա­յին, է­ներ­գե­տիկ հա­մա­կար­գե­րը, գործ­նա­կա­նում փակ է ծո­վա­յին ել­քը, ար­դեն հար­ված­ներ են հասց­նում Եվ­րո­պա­յի հետ Ուկ­րաի­նա­յի ցա­մա­քա­յին կապու­ղի­նե­րին, այդ թվում` դե­պի Լե­հաս­տան ան­ցա­կե­տե­րին: Հար­ված­ներ են հասց­նում նաեւ բուն Ուկ­րաի­նա­յում ա­րեւմտ­յան պատ­կա­նե­լիութ­յան օբյեկտ­նե­րին, ան­գամ ա­մե­րիկ­յան ա­մե­նա­հե­ղի­նա­կա­վոր բրենդ­նե­րին պատ­կա­նող: Վեր­ջա­պես, դի­վեր­սիոն հար­ված­նե­րից զերծ չեն նաեւ հենց ա­րեւմտ­յան երկր­նե­րում զի­նգոր­ծա­րան­նե­րը, եւ դա կա­րող է էլ ա­վե­լի մասշ­տա­բա­յին դառ­նալ: Իսկ ձմռանն այս ի­րո­ղութ­յուն­նե­րը կա­րող են այն­պի­սի խո­րը ճգնա­ժա­մեր ա­ռա­ջաց­նել Ուկ­րաի­նա­յում, այդ թվում` ար­դեն դժգո­հութ­յան ծանր նշան­ներ ցու­ցա­բե­րող բա­նա­կում, որ դժվար է ա­սել, թե ռուս­նե­րը մին­չեւ ուր կկա­րո­ղա­նան հաս­նել: Կարճ ա­սած, ներ­կա մա­կար­դա­կի պահ­պա­նումն Ա­րեւ­մուտ­քի հա­մար դե­պի ե­րաշ­խա­վոր­ված պար­տութ­յուն տա­նող ուղ­ղութ­յուն է:

­Հա­ջոր­դը էս­կա­լա­ցիա­յի մա­կար­դա­կի ա­վե­լա­ցումն է: Սա­կայն այս­տեղ խնդիր­նե­րը շատ ա­վե­լի լուրջ են: Մոսկ­վան ար­դեն իսկ ա­րեւմտ­յան մի շարք ա­ռանց­քա­յին երկր­նե­րի ու­ղիղ մե­ղադ­րանք է ներ­կա­յաց­նում` մաս­նակ­ցում եք Ռու­սաս­տա­նի դեմ պա­տե­րազ­մին: Էս­կա­լա­ցիա­յի ա­վե­լի բարձր մա­կար­դա­կի դեպ­քում այդ մե­ղադ­րանք­նե­րը ոչ միայն կսրվեն, այլ կա­րող է բա­նը հաս­նել ռու­սա­կան ու­ղիղ հար­ված­նե­րին Ուկ­րաի­նա­յի օգ­տին աշ­խա­տող ա­րեւմտ­յան ձեռ­նար­կութ­յուն­նե­րին: Պա­տաս­խա­նը կնշա­նա­կի Եր­րորդ աշ­խար­հա­մարտ: Ու դրա հա­վա­նա­կա­նութ­յու­նը շատ ա­վե­լի մեծ է դառ­նում, ե­թե Ռու­սաս­տա­նին ա­րեւմ­տա­մետ ու­ժերն էլ ա­վե­լի կորց­նեն ի­րենց ներ­կա­յիս ա­ռանց այդ էլ թու­լա­ցած դիր­քե­րը: Ընդ ո­րում, պետք չէ մա­տնե­րի ա­րան­քով նայել Լավ­րո­վի այն վեր­ջին լիո­վին պարզ հայ­տա­րա­րութ­յա­նը, որ Եվ­րո­պա­յի հետ պա­տե­րազ­մը շատ կարճ է տե­ւե­լու: Պա­տե­րազմն իս­կա­պես այլ կլի­նի, քա­նի որ կող­մե­րից ոչ մե­կը չու­նի մյու­սին նվա­ճե­լու չնչին հնա­րա­վո­րութ­յուն։ Սա նշա­նա­կում է, որ ա­րագ կօգ­տա­գործ­վեն ա­մե­նավե­րջին զեն­քե­րը։ Կարճ ա­սած, որ Մոսկ­վան ա­մե­նե­ւին էլ չի պատ­րաստ­վում Եվ­րո­պա­յի հետ մտնել սո­վո­րա­կան սպա­ռա­զի­նութ­յու­նով պա­տե­րազ­մի մեջ, եւ բո­լոր հար­ցե­րը կլու­ծի մի­ջու­կա­յին զեն­քը:

­Կա­րե­լի է նաեւ չպա­տաս­խա­նել կոնկ­րետ օբ­յեկտ­նե­րի հասց­ված ռու­սա­կան հար­ված­նե­րին` բա­վա­րար­վե­լով քա­րոզ­չա­կան շոո­ւով: Բայց մի կող­մից, նե­րեվ­րո­պա­կան քա­ղա­քա­կան մթնո­լորտն այն մա­կար­դա­կի վրա է, որ նման կուր­սը կա­րող է պար­զա­պես ջնջել գլո­բա­լիս­տա­կան իշ­խա­նա­վոր­նե­րին: Հա­ջոր­դը, կա նաեւ խո­րա­ցող է­ներ­գե­տիկ եւ տնտե­սա­կան ճգնա­ժա­մը, ո­րը միայն կա­րա­գաց­նի այդ «ջնջու­մը»: Մի խոս­քով, թեեւ էս­կա­լա­ցիոն մա­կար­դակն ա­վե­լաց­նե­լու կողմ­նա­կից­նե­րի պա­կաս Եվ­րո­պա­յում չկա, սա­կայն ար­դեն ան­գամ այդ շրջա­նակ­նե­րում է սկսել տե­սա­նե­լի դառ­նալ «ինք­նա­պահ­պան­ման բնազդ» հաս­կա­ցութ­յու­նը:

­Սա­կայն այս դեպ­քում էլ պետք է գո­նե պահ­պա­նել էս­կա­լա­ցիոն ներ­կա մա­կար­դա­կը, ո­րը, կրկնենք, արդ­յու­նա­վե­տութ­յամբ չի փայ­լում: Ընդ ո­րում, ար­դեն իսկ Ուկ­րաի­նա­յի դիր­քերն էա­պես թու­լա­ցել են, եւ ան­գամ էս­կա­լա­ցիոն ներ­կա մա­կար­դա­կը կա­րող է վե­րած­վել ա­րագ պար­տութ­յան: Ա­ռա­վել եւս, որ հենց Մոսկ­վան կա­րող է գնալ էս­կա­լա­ցիա­յի ա­վե­լաց­ման` նո­րից եվ­րագ­լո­բա­լիստ­նե­րին կանգ­նեց­նե­լով ծանր ո­րո­շում­նե­րի հե­ռան­կա­րի ա­ռաջ:

­Վեր­ջա­պես, մնում է բա­նակ­ցե­լու տար­բե­րա­կը: Մոսկ­վան, ի­հար­կե, կգնա դրան, բայց ո­րոշ հիմ­նա­կան պայ­ման­նե­րով: Նախ, ար­դեն իսկ հստակ ֆիք­սել է, որ բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րի ժա­մա­նակ չի նվա­զեց­նել­ու իր ներ­կա ակ­տի­վութ­յու­նը: Այ­սինքն, թույլ չի տա, որ բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րը դառ­նան ժա­մա­նակ ձգե­լու մի­ջոց: Եվ երկ­րոր­դը, որ կբա­նակ­ցի բա­ցա­ռա­պես իր հիմ­նա­կան պա­հանջ­նե­րի կա­տար­ման շուրջ, այն է` հաղ­թո­ղի դիր­քե­րից: ԱՄՆ–ն, նման է, որ փոր­ձում է ա­դապ­տաց­վել այդ ի­րո­ղութ­յուն­նե­րին, եւ ար­դեն կան ակ­նարկ­ներ հիմ­նա­կան բա­նակ­ցո­ղին փո­խե­լու, այն է` ա­վե­լի բարձր մա­կար­դա­կի անց­նե­լու մա­սին: Եվ­րո­պա­յում դեռ այդ տի­պի բա­նակ­ցութ­յուն­նե­րի դեմ լուրջ հա­կազ­դե­ցութ­յուն կա, թեեւ ռու­սա­կան այս ընտ­րութ­յուն­նե­րից հե­տո ան­գամ այդ թե­ւը պետք է գո­նե իր հա­մար գտնի, թե ինչ է ա­նե­լու:

­Մի խոս­քով, շատ նման է, որ ռու­սա­կան ընտ­րութ­յուն­նե­րը դառ­նում են այն մեկ­նար­կա­յին կե­տը, ո­րին անց­նե­լով, բո­լոր կող­մե­րը պետք է փաս­տա­ցի ի­րո­ղութ­յուն­նե­րից ել­նե­լով, գտնեն հե­տա­գա քայ­լե­րի մա­սին հար­ցի պա­տաս­խա­նը: Եվ դա, ան­կախ` ինչ կո­րո­շեն, դառ­նա­լու է շրջա­դար­ձա­յին կետ:

Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/72314 

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝