Հնարավոր է, որ «ռուսական արջն» այս անգամ իրոք արթնանա

Ի­հար­կե, պետք չէ մո­ռա­նալ, որ որ­քան էլ որ հա­րավ­կով­կաս­յան տի­րույ­թում գլո­բալ կրքե­րը սկսում են թե­ժա­նալ (Տե´ս նաեւ https://iravunk.com/?p=345733&l=am), մեկ է, հիմ­նա­կան թա­տե­րա­բե­մը ե­ղել եւ մնում է Ուկ­րաի­նան: Ու այս ուղ­ղութ­յամբ այս օ­րե­րին ակ­տիվ զար­գա­ցում­նե­րի պա­կաս չկա:

Այս­պես, այն բա­նից հե­տո, երբ Մոսկ­վա­յից հնչեց Եվ­րո­պա­յին ուղղ­ված ա­ռա­ջարկ Ուկ­րաի­նա­յի հնա­րա­վոր մաս­նատ­ման հետ հա­մա­ձայն լի­նե­լու մա­սին, Թ­րամ­փը, ըստ էութ­յան, սկսեց մտնել փա­կու­ղի: Այ­սինքն, Ռու­սաս­տա­նը մինչ այս իր հետ էր բա­նակ­ցում: Բայց ե­կավ այն պա­հը, երբ Մոսկ­վան սկսեց բա­ցա­հայ­տո­րեն այդ գոր­ծըն­թա­ցը հա­մա­րել ա­նի­մաստ: Ու այդ մա­սին շատ հստակ ազ­դակ էր, որ ՌԴ նա­խա­գա­հի ներ­կա­յա­ցու­ցիչ Դ­միտ­րիե­ւի մի­ջո­ցով Ո­ւիտ­կոֆ–­Քուշ­ներ զույ­գի հետ խո­սե­լու փո­խա­րեն, հիմ­նա­կան բա­նակ­ցո­ղի ֆունկ­ցիան վե­րա­դարձ­վեց ՌԴ ԱԳՆ­–ին: Լավ­րովն էլ պետ­քար­տու­ղար Ռու­բիո­յին օ­րերս հստակ ներ­կա­յաց­րեց մո­տա­վո­րա­պես նման տես­լա­կան. ե­թե ի զո­րու չեք ձեր իսկ ա­ռա­ջար­կած մե­խա­նիզ­մով լու­ծել խա­ղա­ղութ­յան հար­ցը, ա­պա մեզ կմնա մտա­ծել, թե ինչ ենք ա­նե­լու: Արդ­յուն­քում, Մոսկ­վան մի կող­մից, կտրուկ ակ­տի­վաց­րեց ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղութ­յուն­նե­րի մա­կար­դա­կը, այդ թվում, Ուկ­րաի­նա­յին փաս­տա­ցի կարճ ժա­մա­նա­կում հասց­րեց ծո­վա­յին բլո­կա­դա­յի: Մ­յուս կող­մից էլ, Եվ­րո­պա­յին ուղղ­ված հի­շա­տակ­ված ա­ռա­ջարկն էր, ո­րը Թ­րամ­փի հա­մար մե­սիջ էր, որ ե­թե բա­նը հաս­նի ՌԴ–Եվ­րո­պա հնա­րա­վոր պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րի, ա­պա ին­քը պար­զա­պես խա­ղից դուրս է մնա­լու: Այն­պես, ինչ­պես փա­կու­ղու մեջ է մտել նաեւ Ի­րա­նի ուղ­ղութ­յամբ:

Արդ­յուն­քում, մնում էր Զե­լենս­կուն կան­չել Վա­շինգ­տոն, ո­րը, չբա­ցա­ռենք, մի վեր­ջին փորձ է, որ կկա­րո­ղա­նա ուկ­րաի­նա­կան գոր­ծըն­թա­ցը պա­հել իր վե­րահս­կո­ղութ­յան տակ: Թե ինչ արդ­յու­նա­վե­տութ­յամբ, դեռ կտես­նենք: Սա­կայն փաս­տը, որ Զե­լենս­կուն Վա­շինգ­տո­նում դի­մա­վո­րեց միայն սե­փա­կան օ­դա­չուն, ար­դեն ո­րոշ մտքեր ա­ռա­ջաց­նում են: Ա­ռա­վել եւս, որ երբ դեռ Զե­լենս­կին օ­դում էր, Թ­րամ­փը եւս մեկ նվաս­տա­ցում հղեց նրա հաս­ցեին: Այն է` հայ­տա­րա­րեց, թե չի հա­վա­տում Զե­լենս­կու պնդում­նե­րին, թե Մոսկ­վան հե­տա­խու­զա­կան տվյալ­նե­րով օգ­նում է Ի­րա­նին: Ու դա էլ հե­րիք չէ, ա­վե­լաց­րեց, թե ա­մեն դեպ­քում այդ մա­սին կհարց­նի Պու­տի­նին, ցույց տա­լով, որ ՌԴ նա­խա­գա­հի խոս­քը հա­մա­րում է ա­վե­լի վստա­հե­լի, քան` Զե­լենս­կու:

Ի­հար­կե, մինչ Վա­շինգտ­նոն հաս­նե­լը, Զե­լենս­կին ե­ղավ նաեւ Լոն­դո­նում, լսեց նո­րա­թուխ վար­չա­պետ Բըրն­հե­մի խոս­տում­նե­րը, որ նա­խորդ­նե­րի պես, ինքն էլ Ուկ­րաի­նա­յին մե­նակ չի թող­նի եւ նման բա­ներ: Բայց փաստն այն է, որ հենց այդ «մե­նակ չթող­նե­լու» արդ­յուն­քում է, որ Ուկ­րաի­նան ներ­կա­յիս բարդ վի­ճա­կում է: Ընդ ո­րում, կար­ծես թե սպառ­վում է նաեւ այն հույ­սը, թե կա­րող է վի­ճա­կը կար­գա­վո­րել Ռու­սաս­տա­նում «հե­ղա­փո­խութ­յուն» ա­ռա­ջաց­նե­լով:

Ի­րա­կա­նում այդ «հե­ղա­փո­խութ­յան» հար­ցում բա­վա­կա­նին ու­շագ­րավ վի­ճակ է ստեղծ­վում, ո­րը կա­րող է մե­ծա­պես ազ­դել հե­տա­գա զար­գա­ցում­նե­րի վրա: Այս­պես, ե­թե Զե­լենս­կու օ­դա­յին հար­ված­նե­րը Ռու­սաս­տա­նին գործ­նա­կա­նում բա­ցա­հայտ նպա­տակ ու­նեին ռու­սա­կան հան­րութ­յա­նը իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի դեմ հա­նե­լը, ա­պա դա մա­սամբ ի­րա­կա­նա­ցավ: Ռու­սա­կան հան­րութ­յունն ի­րա­կա­նում ինչ­–որ պա­հի մաք­սի­մալ բոր­բոք­վե­լու հատ­կութ­յուն ու­նի: Դա կա­րող է նաեւ հասց­նել «հե­ղա­փո­խութ­յան», ին­չի պատ­մա­կան օ­րի­նակ­նե­րից է 1917թ.­–ը: Միայն թե պար­տա­դիր չէ, որ այդ մաք­սի­մալ բոր­բոք­վա­ծութ­յունն ուղղ­վի սե­փա­կան իշ­խա­նութ­յուն­նե­րի դեմ. կա­րող է լի­նել միան­գա­մայն այլ ուղղ­վա­ծութ­յուն: Եվ այս դեպ­քում, ինչ­պես օ­րի­նակ ԴԺՀ ղե­կա­վա­րի նախ­կին խորհր­դա­կան Մաք­սիմ Ն­եւեն­չանն է գնա­հա­տում, ռու­սա­կան հան­րութ­յան պա­հան­ջը ոչ թե «հե­ղա­փո­խութ­յունն» է, այլ` Կի­եւի ռե­ժի­մի դեմ ա­վե­լի ար­մա­տա­կան ​​գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ. «Ռու­սաս­տա­նում հի­մա պա­տե­րազ­մից հոգ­նա­ծութ­յուն չէ, այլ զայ­րույ­թը: Դա մի բան է, ո­րը նախ­կի­նում զսպվում էր: Ա­հա թե ին­չու մենք ու­նենք փո­ղոց­ներ, հու­շար­ձան­ներ, գրա­կա­նութ­յուն... Կա Շեւ­չեն­կո­յի հու­շար­ձա­նը, կա «Ուկ­րաի­նա» հյու­րա­նո­ցը, կա Կիեւս­կի կա­յա­րա­նը: Այլ կերպ ա­սած, սա ո­րո­շա­կի քա­րոզ­չա­կան ջանք էր, ո­րը զսպեց ռուս ժո­ղովր­դի շրջա­նում ուկ­րաի­նա­ցի­նե­րի նկատ­մամբ ա­ճող ագ­րե­սիան: Ես դեռ գնում եմ «Տա­րաս Բուլ­բա» ռես­տո­րան, որ­տեղ ուկ­րաի­նա­կան ե­րաժշ­տութ­յուն են նվա­գում, եւ­ ես այն­տեղ պար­բե­րա­բար ճա­շում եմ»: Բայց հի­մա պատ­կերն այլ է, ՌԴ կա­ռա­վա­րութ­յունն ար­դեն չի էլ ցան­կա­նում դա զսպել: Փոր­ձա­գե­տը մատ­նան­շում է, որ Վ­լա­դի­միր Պու­տի­նը նույ­նիսկ դա­դա­րել է խո­սել Ուկ­րաի­նա­յի ժո­ղովր­դի հետ եղ­բայ­րութ­յան մա­սին, որ­պես­զի չգրգռի հա­սա­րա­կութ­յա­նը։

Այ­սինքն, ե­թե Եվ­րո­պա­յում կամ Կի­եւում մտա­ծում էին, որ «յուղ են լցնում հոգ­նա­ծութ­յան կրա­կին», կա­րող են հաս­նել հա­կա­ռա­կի` «սրբա­զան պա­տե­րազ­մի» գա­ղա­փա­րի ծայ­րա­հեղ մաս­սա­յա­կա­նաց­մա­նը: Իսկ ե­թե ռուս­նե­ր մոտ, ինչ­պես պատ­մութ­յունն է հու­շում, միա­նում է այդ «ազ­գա­յին ալ­գո­րիթ­մը», ա­պա նրանք սո­վո­րա­բար «հաս­նում են Բեռ­լին»: Ու այն, ինչ վեր­ջին ժա­մա­նակ­ներս տե­ղի է ու­նե­նում ռազ­մա­ճա­կատ­նե­րում, թե­րեւս սկսում է խո­սել հենց այդ «ալ­գո­րիթ­մի միա­նա­լու» մա­սին:

­Կարճ ա­սած, սկսում է ձե­ւա­վոր­վել մի այն­պի­սի ռազ­մա­ճա­կա­տա­յին պատ­կեր, երբ Պու­տի­նի հի­շա­տա­կած` «Դ­նեպ­րից այս կողմ ռու­սա­կան է» սկզբուն­քը կա­րող է նաեւ ռազ­մա­կան ի­րո­ղութ­յուն­նե­րով հիմ­նա­վոր­վել: Եվ­րո­պա­յում դա սկսում են հաս­կա­նալ: Օ­րի­նակ` ռու­սա­ֆոբ, բրի­տա­նա­ցի քա­ղա­քա­կան վեր­լու­ծա­բան եւ նախ­կին դի­վա­նա­գետ Ա­լեք­սանդր Մեր­կու­րիսն այն մտքին է, որ` «Ուկ­րաի­նան կկորց­նի Դոն­բա­սը ա­ռա­ջի­կա ա­միս­նե­րին»: Այդ դեպ­քում, գո­նե Դ­նեպ­րից այն կողմ չանց­նե­լու հա­մար պետք են բա­նակ­ցա­յին լու­ծում­ներ: Դ­րանք կտա Թ­րա՞մ­փը, թե` Եվ­րո­պան, թե­րեւս կա­րող է պարզ դառ­նալ նաեւ Զե­լենս­կու վա­շինգ­տոն­յան այս վեր­ջին այ­ցի հան­րա­գու­մա­րում:

Տե´ս նաեւ https://t.me/iravunk/70180 

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝