ՄԻ ԼՈՒՍԱՆԿԱՐԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆ

Թուրքերի կողմից հայերի զանգվածային դաժան սպանությունները, կոտորածները, ցավոք չեն սահմանափակվել 1915 ֊1918 թվականներով։ Շիրակի մարզի Հայրենյաց գյուղի տարեց բնակիչ ԳԵՎՈՐԳ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ, Iravunk. com -ի Շիրակի մարզի թղթակցի հետ զրույցում պատմեց, որ 1920 թվականին թուրք հրոսակները ներխուժել են նաև իրենց գյուղ։ Նրա մայրիկի մորեղբայրները Հուսիկը, ով ավարտել էր Դորպատի համալսարանը և Գևորգը,ում անունը նա հիմա կրում է, եկել էր Սարիղամիշից, իմանալով թուրքերի կողմից իրենց համագյուղացիների գերեվարման մասին, շուրջ 80 հոգու, շտապել են գյուղ, փորձել բանակցել թուրքերի հետ, որպեսզի չտանեն գյուղացիներին։ Գյուղացիները թաքնվել էին գյուղի ձորում գտնվող քարանձավների մեջ։ Ցավոք, բարբարոս թուրքերը չեն խնայել նաև Հուսիկ և Գևորգ Հովսեփյան եղբայրներին, նրանց կապել են ձիուց ու քարշ տալով տարել մինչև Ջաջուռի ձորն, դաժանաբար սպանել ու այրել, գլորել ձորը, այդ թվում 80 հոգու մեր Հայրենյաց գյուղից, հիմնականում կանանց, երիտասարդների ու ծերերի։ Թալանել են նաև գյուղացիների տները, գողացել անասուններին, ոսկեղենը։ Ջաջուռի ձորում գլորված դիակները այնքան շատ են եղել , որ մի հոգի մեր գյուղից Խանաև անվամբ սուտմեռուկի է տվել, երբ թուրքերը հեռացել են, թևը ջարդած փախել ու եկել հասել է գյուղ, պատմել այդ դաժան տեսարանը։ Այս պատմական նկարը Գևորգի դուստրը Հեղինեն շուրջ 10 տարի վախեցել է հանել քարանձավից, 10 տարի պահելուց հետո հանել է փոխանցել մեզ, մենք այն պահում ենք որպես Սուրբ մասունք ու փոխանցում սերնդեսերունդ։ Ինչ էլ լինի,թուրքը մնում է թուրք ու երբեք չի կարելի բարեկամություն անել այդ բարբարոս ազգի հետ։

ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝