«ՎԵՐՋԻՆ ՏԱՍԸ ՕՐԵՐԸ ԱՆՑԿԱՑՐԵԼ ԷՐ ՍԱՀՄԱՆԻՆ, ՉԱՍԵԼՈՎ ԸՆՏԱՆԻՔԻՆ, ՈՐ ԴԻՐՔԵՐՈՒՄ Է». ԱՆՄԱՀ ՀԵՐՈՍ ԱՐԹՈՒՐ ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Ապրիլի 11-ը, անմահ հերոս ԱՐԹՈՒՐ ՍԱՀԱԿՅԱՆԻ հիշատակի օրն է, ուղիղ 3 տարի է անցել։ Նրա հուշարձանին են այցելել հարազատներ, ընկերներ, ծաղիկներ խոնարհել ու խնկարկել։

Անմահ հերոսի մայրը տիկին ՎԱՐՍԻԿ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆԸ Iravunk. com -ի Շիրակի մարզի թղթակցի հետ զրույցում, խորը ցավը սրտում նշեց. - «Արթուրս ծնվել է 1999 թվականի օգոստոսի 8֊ին, Վրաստանի Դամալա գյուղում։ Նա փոքր տարիքից աչքի էր ընկնում ձգտումներով ու նպատակասլացությամբ։ Երազում էր դառնալ դիվանագետ, խորապես հետաքրքրված էր քաղաքականությամբ ու պատմությամբ։ Բնակություն հաստատեցինք Գյումրիում։ Թանկագին որդիս ընդունվեց Երևանի Պետական համալսարանի միջազգային հարաբերությունների ֆակուլտետը։ Միաժամանակ սովորում էր նաև Ռազմական համալսարանում «Պատիվ ունեմ» ծրագրի շրջանակում։

Որդուս նպատակները միշտ բարձր էին. Մագիստրատուրան շարունակել արևելագիտության ոլորտում ու Հայաստանը ներկայացնել Արաբական աշխարհում։ Նա շատ ազնիվ էր, ընկերասեր, միշտ պատրաստ բոլորին օգնելու։ Երբեք չէր քննադատում ոչ ֊ոքի, չէր պարծենում իր հաջողություններով։ 2022 ֊ին զորակոչվեց Հայոց բանակ ու ծառայության անցավ Գորիսի զորամասում։ Վերջին տասը օրերը անցկացրել էր սահմանին, չասելով անգամ մեզ /իր ընտանիքին/, որ դիրքերում է։ 2023֊ի ապրիլի 11֊ին Տեղ գյուղի հատվածում, Արթուրը իր վերջին մարտն է տալիս։

Նա գնաց, ապրեց իր արժեքներով ու երազանքներով, թողնելով լույս հիշատակ բոլորիս սրտերում։ Թանկագին որդուս մասին խոսելիս, բառերը կարծես ծանրանում են, որովհետև նա այն մարդկանցից էր, ովքեր կյանքը չափում էին ոչ թե տարիներով, այլ արժեքներով։ Նա ծնվեց երազանքով, ծառայել իր երկրին ոչ միայն զենքով, այլ նաև խոսքով, գիտելիքով ու դիվանագիտությամբ։ Նրա ընտրած ուղին պատահական չէր. Միջազգային հարաբերություններ, քաղաքականություն, պատմություն... դրանք նրա համար պարզապես մասնագիտություն չէին, այլ առաքելություն։ Նա ուզում էր հասկանալ աշխարհը, որպեսզի կարողանա ավելի լավ ներկայացնել Հայաստան աշխարհին։ Բայց, ցավոք կյանքը երբեմն իր խիստ օրենքներն ունի, նա ստիպված եղավ իր գրքերն ու երազանքները մի պահ փոխարինել զինվորական համազգեստով։ Եվ այստեղ էլ նա մնաց նույնը համեստ, լուռ, սակայն անսահման պատասխանատու։ Նույնիսկ իր կյանքի վերջին օրերին չխոսեց վտանգի մասին, չծանրացրեց հարազատների սիրտը, այդ լռության մեջ կար մեծ ուժ և զոհաբերություն։ 2023֊ի ապրիլի 11֊ը դարձավ մի օր, երբ նա ոչ թե պարզապես ընկավ, այլ կանգնեց հավերժության սահմանագծին, իր հայրենի հողի վրա։ Տեղ գյուղի դիրքերում, նա ավարտեց իր երկրային ուղին, բայց սկսեց մի նոր ներկայություն հիշողության, հպարտության ու լույսի մեջ։ Արթուրս գնաց, բայց իր հետևից թողեց մի կարևոր ճշմարտություն, մարդու մեծությունը ոչ թե նրա ապրած տարիների մեջ է, այլ այն բանի, թե ինչ արժեքներով է նա ապրում։ Նրա անունը հիմա հնչում է ոչ միայն որպես հիշատակ, այլ որպես խոստում, ապրել արժանապատվորեն, սիրել հայրենիքը գիտակցաբար և չվախենալ բարձր երազանքներից։ Հավերժ փառք ու խոնարհում քեզ, Արթուր։

Դու չկորար...

Դու դարձար Լույս...

ՀԱՎԵՐԺ ՓԱՌՔ ՈՒ ԽՈՆԱՐՀՈՒՄ, ՄԵՐ ԲՈԼՈՐ ԱՆՄԱՀ ՀԵՐՈՍՆԵՐԻՆ...

Պատրաստեց ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝