Բայց ինչպե՞ս է լինում, որ նիկոլական պաշտոնյաները հանկարծ թունդ հականիկոլական են դառնում

Լավ է արել, իր որոշելիքն է: Սակայն այստեղ «տարօրինակը» ոչ թե այդ փաստն է, այլ «հիմնավորումը», որը Մեկիքյանը դրել է իր այդ քայլի տակ: «Այս քայլս պայմանավորված է այն գերնպատակով, որ մենք օր առաջ պետք է ազատվենք այս իշխանություններից, օր առաջ պետք է համախմբվենք և միասնական քայլերով հասնենք մեր նպատակներին»,- նշել  է։

Բան չունեք ասելու, լավ նպատակ է: Այլ հարց, որ տեսնես ե՞րբ է Մելիքյանը հասել այն գաղափարին, որ` «գերնպատակն օր առաջ այս իշխանություններից ազատվել է»:

Հաստատ այն ժամանակ` 2018թ. մայիսի 21-ին, երբ Նիկոլը նրան նշանակեց ԱԳՆ գլխավոր քարտուղար, նա այդպես չէր մտածում: Այդպես չէր մտածում նաեւ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ: Միգուցե նրա մոտ պայծառացում եղավ 2021թ հուլիսից հետո՞, երբ նրան ազատեցին պաշտոնից. ինչպես ասում են` «լավ է ուշ, քան երբեք» տարբերակով:

Չնայած, խոսում ենք նիկոլյան չինովնիկի մասին, ով եղել է այս «նորերի» շարքերում եւ մեղքի իր բաժինն ունի այն բանում, որ երկիրն այս վիճակում է: Ու որ հետո հասել է «պայծառացման», այդտեղ բան չի փոխում: Նաեւ, երբ «գերնպատակն օր առաջ այս իշխանություններից ազատվել է» թեզ է հնչեցնում, երբ այդ համակարգի մասնիկն է եղել եւ իր չափով մեղքի բաժինն ունի, մի տեսակ բարոյական չի հնչում:

Ի դեպ, «նորերից» լինելով, Մեկիքյանը նաեւ «հներից» է, ավելի ճիշտ` «շատ հներից». նա ԱԳՆ-ում է դեռ Լեւոնի ժամանակներից: Այսինքն, կա նաեւ այն հարցը, թե բա ո՞ւր մնաց «Ուժեղ Հայաստան»-ի այն տեսլականը, թե «հների» եւ «նորերի» հետ գործ չունի: Ի վերջո, Մեկիքյանի, այդ թեզը կրկնակի է խախտվում: