ԿԱՐՈՂ Է ՊԱՏԱՀԻ, ՈՐ ԱԼԻԵՎՆ ՈՒ ՏՈԿԱԵՎՆ ԻԶՈՒՐ ԵՆ ԹՐԱՄՓԻՆ ՄԵԿ ՄԻԼԻԱՐԴ ՏՎԵԼ
ՄիջազգայինԹրամփի կազմակերպած «Խաղաղության գագաթաժողովին», որին, հիշեցնենք, ներկա էին Նիկոն ու Ալիեւը, ինչպես նաեւ Ղազախստանի նախագահ Տոկաեւը, մեկ հետաքրքիր դրվագ արձանագրվեց, որը մի տեսակ ուշադրությունից դուրս մնաց: Խոսքն այն մասին է, որ թեեւ Թրամփը պահանջել էր այդ համակարգում ներգրավվելու համար պետությունները վճարեն 1 միլիարդ դոլար, սակայն հայտնի դարձավ, որ միայն մի քանիսն են այդ գումարը տվել:
ՏՈՒՐ ՄԵԿ ՄԻԼԻԱՐԴ
Որեւէ տեղեկություն չկա, որ Փաշինյանը միլիարդը տվել է ու դժվար էլ տա: Մեկ միլիարդ վճարել այն պահին, երբ Նիկոլի շնորհիվ Հայաստանը արտաքին պարտքի նորանոր ռեկորդներ է սահմանում, առնվազն տարօրինակ կլիներ, համենայնդեպս, հետաքրքիր կլիներ լսել Նիկոլի բացատրությունը` հանուն ինչի՞ է այդ գումարը տալիս: Բայց ահա, մի շարք աղբյուրներ տեղեկացնում են, որ այդ գումարը մուծած երկրների շարքում են ինչպես Ադրբեջանը, այնպես էլ` Ղազախստանը: Ու հաշվի առնելով, որ Ալիեւը եւ Տոկաեւը մինչ այս Գազայի բնակիչների նեղ վիճակի պատճառով ամենեւին էլ իրենց չէին կոտորում, գումարած փաստը, որ Գազան, վերջապես, ավերել է Հեյդարովիչի դաշնակից Իսրայելը, կարելի է ենթադրել, որ իրականում այդ փողը տվել են հանուն Թրամփի բարեհաճության: Կամ այսպես. Թրամփի բարեհաճ հայացքն այն կարգի են կարեւորում, որ հանուն դրա մեկ միլիարդն ամենեւին էլ չեն ափսոսում: Ու այստեղ շատ պարզ հարց է առաջանում. Ալիեւի, էլ չասած` Տոկաեւի ինչի՞ն է պետք մեկ միլիարդ դոլարով ամրապնդված թրամփյան բարեհաճությունը, երբ մասնավորապես Ղազախստանը գոնե պաշտոնապես Մոսկվայի դաշնակիցն է, նաեւ սերտ նկրտումներ է ի ցույց դնում Պեկինի հանդեպ:
Թե Ալիեւի եւ Տոկաեւի ինչին է պետք Թրամփի սերը, կարելի է կռահել: Վերջին ժամանակներս Վաշինգտոնը բավականին ակտիվացրեց Թուրքիայից` Հայաստանով եւ Ադրբեջանով մինչեւ Կենտրոնական Ասիա ձգվող կոմունիկացիաների թեման: Ավելին, Վենսի հայտնի տարածաշրջանային այցի ժամանակ այդ մասին խոսվեց բացահայտ: Ընդ որում, ոչ միայն երկաթուղային կապի, այլ նաեւ էներգակիրների հոսքերի: Մինչդեռ Ղազախստանը այդ թեման մշտապես է երազել լուծել: Մինչ այս պահն էլ Ղազախստանը դեպի Արեւմուտք կարող է էներգակիրներ փոխանցել միայն Ռուսաստանի միջոցով, հաշվի առնելով այն մեկուսացվածությունը, որն ունի այդ երկիրը: Ռուսաստանը շրջանցելու համար միակ տարբերակը Կասպից ծովն է, որը, սակայն, հաշվի առնելով նաեւ այն ռազմաքաղաքական դիրքերը, որոնք ունեն Ռուսաստանն ու Իրանը Կասպից ծովում, Ղազախստանի համար միշտ էլ եղել է փակ: Բայց հաշվի առնելով Թրամփի խոստացած աջակցությունը, հույսեր առաջանում են: Հանուն դրա, իհարկե, կարելի է մեկ միլիարդ էլ վճարել:
Ալիեւի համար, իհարկե, շահագրգռվածությունն ավելի մեծ է: Եթե Թրամփն իրականում էլ որոշել է գործարկել Հարավային Կովկասով Կենտրոնական Ասիա կապուղին, որը ԽՍՀՄ-ի փլուզումից սկսած անգլոսաքսոնական գլխավոր, բայց այդպես էլ մինչ այս պահն անկատար մնացած ռազմավարական ուղղություններից մեկն է, որ դա Ադրբեջանին կարող է դարձնել հիմնական լոգիստիկ կենտրոն, որն ապահովելու է ողջ Կենտրոնական Ասիայի հոսքերը դեպի Արեւմուտք: Գումարած, այդ ողջ լոգիստիկան ապահովելու համար ԱՄՆ-ին պետք է լինելու նաեւ ուժային բաղադրիչ, եւ այդ հարցով եւս Ադրբեջանն ամենահարմար գոտին է: Իսկ եթե հանկարծ Թրամփն Իրանին ոչնչացնելու հարցով մտածի մինչեւ վերջ առաջ գնալ, ապա իրանական որոշակի տիրույթներ յուրացնելու հարցում Ալիեւի առաջ Թրամփի բարեհաճությունը հեքիաթային հնարավորություններ է բացում: Այդ բոլոր հույսերի համար մեկ միլիարդ տալը, իհարկե, ծիծաղելի գումար է:
Մեկ նյուանս, իհարկե, այստեղ կա. Ալիեւը, ասենք նաեւ Տոկաեւն այս իրավիճակում ստիպված էր բացահայտ խաղի մեջ մտնել: Չնայած աշխարհն այն վիճակում է, որ նման հակումներն արդեն առանձնապես չեն էլ թաքցվում: Ալիեւի պարագայում էլ նա արդեն հասցրել է մեկ անգամ իր այդ հակումներն ի ցույց դնել: Այն ժամանակ, իհարկե, տեսանելի առաջին պլանում հիմնական խաղավարը Բրիտանիան էր, եւ պարզվեց, որ նրա կշիռը չբավարարեց գործընթացը մինչեւ վերջ առաջ տանել: Այդ թվում, Թրամփը ողջ հակաիրանական գործընթացում բավարարվեց մի քանի հարվածներով: Հիմա արդեն, նման է, որ Թրամփին շատ ավելի խորն են ներքաշել հակաիրանական այդ ճահիճը, սպասելիքները Բաքվում ավելի լուրջ են:
ԹՐԱՄՓՆ ԱՅԴՊԵՍ ԷԼ ՈՐՈՇՈՒՄ ՉՈՒՆԻ
Մյուս կողմից էլ այն, որ առանց Իրանը վերահսկողության տակ վերցնելու, Թրամփն հազիվ թե վերջնական ընթացք տա հարավկովկասյան մեծ միջանցքի թեմային, ենթադրելի է: Ամեն դեպքում, քիչ չեն փորձագիտական գնահատումները, որ նախորդ երկու-երեք տասնամյակներին եւս այդ նախաձեռնության գործնական ընթացքը կանգնեցվել է հենց նույն պատճառով` ՌԴ-ն եւ Իրանը կայուն վերահսկողություն ունեն Կասպից ծովում, եւ այն հատելու եւ լոգիստիկ ուղիներ ստեղծելու համար պետք է լուծել Թեհրանի խնդիրը, որի դեպքում Ռուսաստանի հնարավորությունները եւս կասպյան գոտում էապես կնվազեն: Առավել եւս` Հարավային Կովկասում կայուն արեւմտյան վերահսկողության դեպքում:
Ամբողջ հարցը, սակայն, գալիս հասնում է նույն բանին` Թրամփը, թեեւ նրան բավականին խորն են ներքաշել իրանական հակամարտության մեջ, կտա՞ վերջնական հարձակման հրամանը, հաշվի առնելով այն հսկայական խնդիրները, որոնք այդ դեպքում գոնե իր եւ իր թիմի համար առաջանում են: Իհարկե, եթե հնարավոր լիներ մեկ հարվածով, ինչպես Վենեսուելայում է, հարցը լուծել, մտածելու ոչ մի բան չէր լինի: Ըստ թրամփամետ Axios-ի, որ հարձակումն այս պահին էլ Վաշինգտոնի միակ տարբերակը չէ: Այսինքն, Թրամփը դեռ քննարկում է Իրանի հետ գործ ունենալու տարբեր տարբերակներ՝ սկսած «խորհրդանշական գործարքից» մինչեւ Խամենեիի վերացումը։
Հրապարակման աղբյուրների համաձայն՝ լարված իրավիճակի խաղաղ կարգավորումը հնարավոր է, եթե Իրանը Թրամփին ներկայացնի մի ծրագիր, որը թույլ կտա ԱՄՆ նախագահին, «դեմքը մաքրագործած» դուրս գալ ներկա իրավիճակից` տալով բացատրություն, թե ինչու է այդքան զորք, հսկայական ծախսեր կատարելով, կուտակել Իրանի դեմ: «Նախագահ Թրամփը պատրաստ է ընդունել գործարքը, եթե այն էական է, եւ եթե նա կարողանա այն քաղաքականապես ներկայացնել երկրի ներսում »,- լրատվամիջոցին ասել է ԱՄՆ բարձրաստիճան պաշտոնյան։ «Նախագահը դեռ չի որոշել հարվածել։ Ես դա գիտեմ, քանի որ հարված չի եղել։ Նա կարող է երբեք չհարվածել։ Կամ նա կարող է վաղը արթնանալ եւ ասել` բավական է»,- Axios-ին ասել է Թրամփի ավագ խորհրդականներից մեկը։ «Ոչ ոք չգիտի, թե ինչ կընտրի նախագահը: Կարծում եմ՝ նույնիսկ նա ինքը դեռ չգիտի»,- ամփոփում է աղբյուրը:
ԲԱ ՄԵԿ ՄԻԼԻԱ՞ՐԴԸ
Այսինքն, երբ Թրամփը շարունակում է դրսեւորել նման տատանողական վարքագիծ, դա չի կարող չազդել նաեւ կողքից հետեւող երկրների կուրսի վրա, եւ դրանց թվում է Ադրբեջանը, ասենք նաեւ` Հայաստանը: Գումարած նաեւ այն փաստը, որ ինչպես Մոսկվան, այնպես էլ Պեկինը շարունակում են տարաբնույթ գործնական քայլերը եւ պաշտոնական հայտարարությունները, որ կանգնած են Իրանի կողքը եւ Թրամփին հորդորում են չգնալ իրավիճակի էլ ավելի շիկացման:
Ընդ որում, ռուս-իրանական հարաբերություններում ակտիվորեն ի ցույց է դրվում նաեւ տնտեսական գործոնը, որը, թերեւս, իր հիմքում ունի մեսիջ, որ Մոսկվայում կասկածներ չկան, որ ներկա իրավիճակը կկարգավորվի, քանի որ հարկ են համարում այս խառը վիճակում առաջնային համարել նաեւ տնտեսական հարաբերությունների թեման: Այդ թվում, օրերս Մոսկվան եւ Թեհրանը ձեռք բերեցին պայմանավորվածություն` «Հյուսիս-Հարավ» մայրուղու բուն շինարարական աշխատանքների հետ կապված: Ահա այս ֆոնին, Թեհրանի հետ նույն «Հյուսիս-Հարավի» հետ կապված ակտիվ շփումների մեջ մտավ նաեւ Բաքուն, ինչը ավելորդ անգամ ակնարկում է, որ ինչքան էլ Ալիեւը Թրամփի հետ կապված սպասելիքներ ունի, բայց նաեւ աչքը պահում է Մոսկվայի եւ Թեհրանի ուղղությամբ, թերեւս իր հերթին տեսնելով իրանական թեմայով Թրամփի տատանումները:
Ասենք նաեւ այն, որ Նիկոլը Թեհրան ուղարկեց իր պաշտպանության նախարարին, այն էլ այս թեժ պահին եւ Թրամփի աչքից ընկնելու հնարավորությունն աչքի առաջ ունենալով, գալիս է ակնարկելու, որ պաշտոնական Երեւանը եւս որոշակի տարակուսանքներ ունի Թրամփի գործեղությունների հետ կապված: Ընդ որում, անկախ այն բանից, թե «Թրամփի միջանցք» կոչված ծրագրից արդեն ինչ խոշոր շոու են սարքել:
Հանրագումարում, իհարկե, հավանականությունը, որ Թրամփը, այնուամենայնիվ, կորոշի հարվածել Իրանին, դեռ շատ մեծ է: Բայց նաեւ, վաղը Ժնեւում ուկրաինական թեմայով եռակողմ բանակցություններին զուգահեռ, ծրագրված է նաեւ ԱՄՆ-Իրան բանակցային նոր ռաունդը: Իհարկե, հարց է, թե պատահակա՞ն է, որ ամեն անգամ այս երկու խոշոր բանակցային գործընթացներն իրականացվում են իրար հետ միաժամանակ: Բայց դա էլ մի կողմ. եթե բանակցությունները շարունակվում են, դա եւս հաստատում է, որ Թրամփը շարունակում է պատերազմ չսկսելու միջոցի որոնումը: Իսկ այդ դեպքում կարող է պարզվի, որ Ալիեւն ու Տոկաեւն իզուր են Թրամփին մեկ միլիարդ տվել:
Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

