Երևանի քաղաքապետի փոսերն ու երազանքները

Երեւանի քաղաքապետն առավոտյան արթնանում է, նայում պատուհանից եւ տեսնում... փոսեր: Ոչ միայն փոսեր, այլ` արվեստի գործեր: Խորը, ինչպես փիլիսոփայությունը, լայն, ինչպես փառասիրությունը եւ նույնքան անկանխատեսելի, որքան փետրվարյան եղանակը:

Նա հոգոց է քաշում: Ոչ թե այն պատճառով, որ հոգնել է, այլ այն պատճառով, որ հասկանում է. այսօր կրկին ստիպված ենք լինելու պայքարել «Երեւանի ճանապարհային ծածկույթ» կոչվող այս բնական երեւույթի դեմ:

Նա կանչում է ճանապարհային տնտեսության պետին։ Վերջինս ներս է մտնում, գունատ, ինչպես թարմ սպիտակեցված ցանկապատը:

- Դե ի՞նչ, - ասում է քաղաքապետը, - ինչպե՞ս փրկենք քաղաքն այդ երկրաբանական անոմալիաներից:

- Մենք անցյալ ամիս ամբողջ քաղաքի ասֆալտի փոսերը փակել ենք, - արդարանում է պետը։

- Փակել են…, - կրկնում է քաղաքապետը մտախոհ, - Նրանք փակեցին` հոգու պես բաց մնացին: Մեկ շաբաթ անց նորից ամեն ինչ նման է երկրաշարժից հետո իրավիճակի։ Միգուցե, մենք այստեղ տեկտոնական ճեղքվա՞ծք ունենք, բայց տեղյակ չե՞նք:

Պետը թոթվում է ուսերը:

- Գուցե ասֆալտն այն չէ: Թե ... եղանակը մեղավոր է:

- Եղանա՞կը, - նորից հարցնում է քաղաքապետը, - Եղանակը, ի դեպ, մեկն է բոլորի համար: Այլ քաղաքներում ինչ-որ կերպ ճանապարհները պահպանվում են։ Իսկ մեզ մոտ վերանորոգումից մեկ շաբաթ անց արդեն կարելի է հնագիտական պեղումներ սկսել։

Որոշում են ստեղծել "փոսերի դեմ պայքարի օպերատիվ շտաբ" ։ Խորհրդակցություն են հավաքում։ Բոլորը գալիս են ՝ ճանապարհային աշխատողներ, ինժեներներ, նույնիսկ օդերեւութաբան (ամեն դեպքում, հանկարծ մթնոլորտային ճնշումից են փոսեր հայտնվում):

Քաղաքապետը վերցնում է խոսքը:

- Ընկերներ: Մենք չենք կարող թույլ տալ, որ Երեւանը դառնա փոսերի մայրաքաղաք։ Դա ամոթ է ։ Զբոսաշրջիկները գալիս են, իսկ նրանք միանգամից երկու հարց ունեն. «Որտե՞ղ է Մատենադարանը եւ ինչպե՞ս գոյատեւել այս ճանապարհներին».

Ինժեները ձեռքը բարձրացնում է:

- Գաղափար կա: Մենք փոսերը կփակենք ոչ թե ասֆալտով, այլ ... բետոնով:

- Բետոնո՞վ, - զարմանում է քաղաքապետը: - Եվ հետո մենք տանկեր կկանչենք, որպեսզի վերանորոգվի դրա տակի Վիոլիա ջրի խողովակը։

- Կամ, - առաջարկում է մեկ ուրիշը, - մենք փոսերը կդարձնենք քաղաքային դիզայնի մաս: Անվանենք դրանք «Երեւանյան խառնարաններ» եւ էքսկուրսիաներ կվարենք։

Քաղաքապետը խոժոռվում է:

- Էքսկուրսիաներ: Մենք արդեն ունենք բոլոր էքսկուրսիաները, որոնք ավարտվում են էս ինչ ահավոր փոսեր են արտահայտությամբ.».

Ի վերջո որոշում են արմատապես գործել ՝ ներդնում են «փոսերի վաղ հայտնաբերման համակարգ»։ Այժմ հատուկ պարեկները ժապավեններով եւ նոթատետրերով շրջում են փողոցներով եւ արձանագրում, թե որտեղ եւ ինչ փոս է հայտնվել:

Մեկ շաբաթ անց հաշվետվությունները դրված են քաղաքապետի սեղանին ։ Նա թերթում է:

- «Աբովյան փողոց, փոս թիվ 17, խորությունը 30 սմ է, նման է լճի»: «Մաշտոցի պողոտա, փոս թիվ 45, կարելի է օգտագործել որպես լողավազան»: «Խաչմերուկ ... այստեղ ընդհանրապես գանձերի քարտեզ է պետք»:

- Հիանալի է, - ասում է քաղաքապետը: - Հիմա մենք գիտենք, թե որտեղ են նրանք: Մնում է հասկանալ, թե ինչպես հաղթել նրանց ։

Հետո մի նամակ է գալիս վարչապետից` «Փոսեր ուսումնասիրելու ձեր փորձը ճանաչվում է որպես առաջադեմ: Հանձնարարում եմ «փոսերը որպես մշակութային ժառանգություն» միջազգային գիտաժողով կազմակերպել»:

Ավինյանը մի կողմ է դնում նամակը եւ նայում պատուհանից դուրս: Փոսերը դեռ տեղում են:

Այդ պահին հանկարծ արթնանում է Ավինյանի վաղուց քնած խիղճը` «Եթե փոսերը դարձել են քաղաքային մշակույթի մաս, գուցե ժամանակն է փոխել մշակույթը: Կամ գոնե ասֆալտի որակը...»:

- Լավ, - հառաչում է նա: - Պայքարելու ենք ։ Չնայած գուցե ավելի հեշտ է մեքենաներին թռչել սովորեցնել:

ԴՈՒԽՈՎ ՔՊՇԿՅԱՆ

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝