ՈՒԿՐԱԻՆԱԿԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԸ ԿՇԱՐՈՒՆԱԿՎԻ ՆԱԵՎ ԱՅՍ ՏԱՐԻ
ՄիջազգայինԱյն, որ աշխարհում ընթանում է ապագային միտված, ապագա կերտող, իսկ ավելի պարզ` գոյության պայքար, որտեղ պարտվող կողմին ոչ մի շանս չի մնալու, տեսնելը դժվար չէ: Այս պայքարի արդյունքում էլ կձեւավորվեն այն բաժանարար գծերը, որոնք, թերեւս, կպահպանվեն էլի առնվազն առաջիկա հարյուրամյակում: Եվ այն, որ դեռ անցած տարվանից ԱՄՆ-ում սկսեցին խոսել Մեծ յոթնյակի փոխարեն Մեծ հնգյակ ստեղծելու մասին` ԱՄՆ-ի, ՌԴ-ի, Չինաստանի, Հնդկաստանի ու Ճապոնիայի մասնակցությամբ, եվրոպացիների համար արդեն իսկ պարզ մեսիջ դարձավ, որ ապագա սխեմաներում ԱՄՆ-ն Եվրոպային տեսնում է այն երկրորդական դերում, ինչ մնացած բոլորին:
Ահա այս ֆոնին, բավական հետաքրքիր խաղ է նկատվում նաեւ ուկրաինական խաղատախտակին: Այս ուղղությամբ եվրագլոբալիստները փորձեցին Թրամփի համար փակուղի ստեղծել: Միայն թե շատ ավելի նման է, որ հենց գլոբալիստները մնացին այդ թակարդում: Այն է` Ուկրաինային խաղաղության պայմանագիր պարտադրելու գործընթացը, որը միանգամայն ակտիվ ընթացքի մեջ էր անցած տարվա վերջերին, եւ որն ակտիվորեն տորպեդահարեցին գլոբալիստները, նման է, որ սկսել է մտնել «սառեցման» փուլ: Ներկա պահին Թրամփն ամեն կերպ ցույց է տալիս, որ թեեւ «գործարքից» դեռ վերջնականապես ձեռք չի քաշել, բայց առաջվա ակտիվությունը չի էլ պահում: Մոսկվան էլ իր հերթին է մի գլուխ հայտարարում, եւ երեկ էլ ՄԱԿ-ում Ռուսաստանի մշտական ներկայացուցիչ Վասիլ Նեբենզյայի միջոցով կրկնեց նույն միտքը: Այն է` Մոսկվան բանակցությունների հիմք չի տեսնում, մինչև «Ուկրաինայի ղեկավարությունը չհամաձայնվի իրատեսական պայմանների հետ»։ Նրա խոսքով՝ ո՛չ «կամավորների կոալիցիայի» ֆրանսիական գագաթաժողովը, ո՛չ էլ ՆԱՏՕ-ի ուժերի առաջխաղացումը դեպի Ուկրաինայի սահմաններ չեն փոխի Ռուսաստանի դիրքորոշումը, և օտարերկրյա զորքերի ներկայության հնարավոր հետևանքներն արդեն բազմիցս նշվել են։ Իսկ զինադադարի կոչերը դիտվում են, որպես Կիևի փորձ՝ ժամանակ շահելու համար` մարտադաշտում պարտություններից հետո շունչ քաշելու համար:
Կարճ ասած, պատերազմը կշարունակվի եւ ավելի կխորանա, քանի դեռ Կիեւը չի ընդունել այն պայմանները, որոնք գալիս են Վաշինգտոնից եւ որոնք ակնհայտորեն կանխավ համաձայնեցված են Մոսկվայի հետ: Ընդ որում, այստեղ կա մեկ էական հանգամանք եւս. այդ պայմաններն անգամ երկար չեն գործի. պատերազմը շարունակվում է, ռազմադաշտային իրողությունները փոխվում են ամեն օր: Այսինքն, այն իրավիճակը, որը կար ասենք մեկ ամիս առաջ, եւ որի հիման վրա կազմվել էին Թրամփի պայմանները, հիմա փոխվել է: Ըստ այդմ, ինչպես եւ ենթադրվում էր, կփոխվեն նաեւ Կիեւին առաջադրվող պայմանները:
Եվրոպայի համար սա, կրկնենք, նշանակում է հետեւյալ փակուղային վիճակը: Զելենսկուն տվել են մոտ 90 միլիարդ դոլարի խոստում, որը պետք է փորձեր բաշխել եվրոպական երկրների վրա: Սակայն շատ երկրներ բացահայտ հրաժարվում են դրան մասնակցել, որոշները պաշտոնական հայտարարություն են արել առհասարակ Ուկրաինային որեւէ օգնություն ցուցաբերելու մասին: Եվ եթե պատերազմի ջատագով մնացյալ եվրոպական երկրները չկարողանան այդ գումարը գտնել, այն էլ տնտեսական ռեցեսիաների եւ հսկայական պարտքերի պայմաններում, ապա դա ոչ միայն անմիջապես կանդրադառնա պատերազմի հետագա ընթացքի, այլ նաեւ` Եվրոպայի վարկանիշի վրա` որպես «խաբողի»:
Եթե անգամ կարողանան այդ գումարները գտնել, հարց է, թե ԱՄՆ-ն անգամ վճարելու դիմաց ի՞նչ զենք կմատակարարի եւ ի՞նչ քանակությամբ: Եվրոպական զինապահեստներն էլ արդեն միանգամայն խղճուկ վիճակում են, համալրելու, այն է` արտադրությունն ավելացնելու համար երկար ժամանակ է պետք: Այսինքն, սա եւս անմիջականորեն պատերազմի վրա ազդող կարեւորագույն գործոն է:
Եվս մեկ նյուանս: Ռուսաստանը, ի տարբերություն Եվրոպայի, թեեւ գտնվելով բարդ տնտեսական վիճակում, սակայն ինչպես զենքի արտադրության ծավալների, այնպես էլ արդիականացման հարցում ակնհայտորեն գտնվում է վերելքի վիճակում: Նաեւ, որ չափազանց կարեւոր է, մշակվել եւ մշակվում են մարտավարության նորագույն եղանակներ, որոնք ներկա պահին առավել քան տեսանելի են ռազմաճակատներում:
Ամենակարեւոր գործոններից մեկը. նշվածի հանրագումարում, ներկա պահին ռուսները լիովին տիրում են ստրատեգիական նախաձեռնությանը, ընդ որում, բոլոր ուղղություններում: Ուկրաինական ուժերի մի շարք «մսային» հակահարձակումներն էլ, որոնք հատկապես տեսանելի էին Պոկրովսկ-Միրնոգրադի անգլոմերացիայի, Կուպյանսկի համար վերջին մարտերում, իրենց հերթի խորացրին այն կատաստրոֆիկ վիճակը, որում գտնվում է ուկրաինական բանակը:
Գումարած այս ամենին, ռուսական բանակը գործնականում բոլոր ճակատներում արդեն հաղթահարել է կամ հաղթահարում է այն հին պաշտպանական համակարգերը, որոնք Կիեւը ստեղծում է 2022թ.-ից, շատերն էլ` 2014թ.-ից ի վեր: Փորձում են արագացված կարգով կառուցել նոր համակարգեր, որոնք սակայն ժամանակի եւ ֆինանսների սղության պատճառով մի քանի գլխով զիջում են հներին, այն է` ռուսների համար շատ ավելի հեշտ հաղթահարելի են:
Այսպիսով, ռազմաճակատային իրավիճակը սկսել է փոխվել պատերազմի սկզբնական ժամանակահատվածի հետ համեմատած էականորեն ավելի արագ: Այս պահին ռուսական թիրախում են այն գոտիները, որոնք կմնային Կիեւին, թե կնքվեր Թրամփի առաջարկած պայմանագիրը: Այդ թվում` Զապորոժիեն, մեծ վտանգի տակ է Դնեպրոպետրովսկը, շատ լուրջ սպառնալիքներ կան Խարկովում, Սումիում: Մինչեւ իսկ շատ փորձագետներ սկսել են խոսել Նիկոլաեւ-Օդեսա ուղղությամբ ռուսների հնարավոր հարձակման մասին, որը շատ ավելի իրատեսական դարձավ այն բանից հետո, երբ Կիեւի հետ մեկտեղ Քիշինեւը որոշեց փակել դեպի Մերձդնեստր տանող ուղիները:
Այսինքն, եթե հաջորդ «խաղաղության պայմանագիրը» ամերիկացիներն առաջարկեն, ապա չպետք է բացառել, որ այս դեպքում պայմանը կարող է լինել Դնեպր գետի արեւելյան գոտուց ուկրաինական ուժերի դուրսբերումը: Ամեն դեպքում, ուկրաինական փորձագետները ենթադրում են, որ պատերազմը մինչեւ այս տարվա ամենաքիչը կեսը, ավելի ռեալ` տարեվերջ դեռ կշարունակվի, ինչը հաստատ էապես փոխելու է ներկա ռազմական իրավիճակը:
