ՌՈՒՍԱՍՏԱՆԻՑ ՍԿՍԵՑԻՆ ՄԵՍԻՋՆԵՐԻ ՓՈԽԱՐԵՆ ՍՊԱՌՆԱԼԻՔՆԵՐ ԳԱԼ

Ի­հար­կե, որ­քան էլ նի­կոլ­յան իշ­խա­նութ­յուն­նե­րը ցու­ցադ­րա­բար հետ են քաշ­վում ռու­սա­կան գոր­ծո­նից, ա­վե­լին` մանկ­լա­վիկ­նե­րի մա­կար­դա­կով էլ ա­վե­լի են ակ­տի­վաց­րել հա­կա­ռու­սա­կան հռե­տո­րա­բա­նութ­յու­նը, մեկ է, դա ընդ­հան­րա­կան ի­րա­վի­ճա­կի վրա քիչ բա­նով կա­րող է ազ­դել: Փաս­տը մնում է փաստ. Ռու­սաս­տա­նը հա­րավ­կով­կաս­յան տա­րա­ծաշր­ջա­նում ներ­կա է, կա, եւ ոչ մեկն այդ ի­րո­ղութ­յու­նը չի կա­րող հաշ­վարկ­նե­րից դուրս թող­նել:

Ընդ ո­րում, երբ գլո­բալ ի­րա­վի­ճակն այս­քան ցու­ցադ­րա­բար դուրս է ե­կել «մի­ջազ­գա­յին ի­րա­վունք» կոչ­ված դաշ­տից, այ­սինքն, ե­թե Թ­րամ­փը կա­րող է հան­գիստ գնալ ու կա­լա­նա­վո­րել Վե­նե­սո­ւե­լա­յի նա­խա­գա­հին, ա­պա ռու­սա­կան շրջա­նակ­նե­րում ար­դեն սկսում են բա­ցա­հայտ խո­սել, թե ին­չո՞ւ նույն բա­նը նաեւ Մոսկ­վան չպետք է ա­նի: Եվ այդ խո­սակ­ցութ­յուն­նե­րին շատ ա­վե­լի լուրջ տեսք է տա­լիս այն, որ նման թե­մա­ներ օ­րա­կարգ է բե­րում, օ­րի­նակ, ռու­սա­կան քա­րոզ­չա­կան հա­մա­կար­գի այն­պի­սի հայտ­նի եւ ոչ պա­տա­հա­կան ներ­կա­յա­ցու­ցիչ, ինչ­պի­սին է Վ­լա­դի­միր Սո­լով­յո­վը:

­Մինչ­դեռ նա­խօ­րեին նրա հնչեց­րած հայ­տա­րա­րութ­յու­նը կա­րե­լի է որ­պես միան­գա­մայն լուրջ մե­սիջ գնա­հա­տել: Հի­շեց­նենք`­Սո­լով­յո­վը հրա­պա­րա­կավ սկսեց խո­սել այն մա­սին, որ Ռու­սաս­տա­նը, բա­ցի Ուկ­րաի­նա­յից, պետք է սկսի հա­տուկ ռազ­մա­կան գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ ի­րա­կա­նաց­նել նաեւ իր «ազ­դե­ցութ­յան գո­տու» այլ տա­րածք­նե­րում: Բա­ցատ­րում է այս­պես. «Այն, ինչ տե­ղի է ու­նե­նում Հա­յաս­տա­նում, մեզ հա­մար շատ ա­վե­լի ցա­վոտ է, քան այն, ինչ տե­ղի է ու­նե­նում Վե­նե­սո­ւե­լա­յում։ Հա­յաս­տա­նի կո­րուս­տը հսկա­յա­կան խնդիր է։ Մեր Ա­սիա­յի՝ Կենտ­րո­նա­կան Ա­սիա­յի հար­ցը կա­րող է հսկա­յա­կան խնդիր լի­նել մեզ հա­մար»: Ըստ այդմ`­Ռու­սաս­տա­նը պետք է «շատ հստակ ձեւա­կեր­պի իր նպա­տակ­ներն ու խնդիր­նե­րը» եւ հս­տակ բա­ցատ­րի, որ «խա­ղերն ա­վարտ­ված են»: Ա­վե­լին` ե­թե Ռու­սաս­տա­նի կեն­սա­կան շահն է պա­հան­ջում, ա­պա` «Թ­քած մի­ջազ­գա­յին ի­րա­վունքի ու մի­ջազ­գա­յին կար­գի վրա։ Ե­թե մեզ անհ­րա­ժեշտ էր հա­տուկ գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ սկսել Ուկ­րաի­նա­յում մեր ազ­գա­յին անվ­տան­գութ­յան հա­մար, ին­չու՞ նույն պատ­ճառ­նե­րով չենք կա­րող հա­տուկ գոր­ծո­ղութ­յուն­ներ սկսել մեր ազ­դե­ցութ­յան գո­տու այլ տա­րածք­նե­րում»:

Ու Սո­լով­յո­վը միա­կը չէ, ով խո­սում է այդ մա­սին: Օ­րերս Կ­րեմ­լին մոտ գտնվող փոր­ձա­գի­տա­կան աղբ­յուր­նե­րից մեկն էլ այն գնա­հա­տումն էր տվել, որ այս տա­րի Ռու­սաս­տա­նը հետ­խորհր­դա­յին տա­րած­քում կբախ­վի իր շա­հե­րին սպառ­նա­ցող նոր մա­կար­դա­կի սպառ­նա­լիք­նե­րի: Իսկ դա եր­կու տար­բե­րա­կի տեղ է թող­նում: Նախ, կար­ող է պար­զա­պես լիո­վին հրա­ժար­վել Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սում կամ Կենտ­րո­նա­կան Ա­սիա­յում իր բո­լոր ռազ­մա­վա­րա­կան շա­հե­րից, ո­րոնք ձե­ւա­վոր­վել եւ ամ­բող­ջա­կան տեսք են ստա­ցել վեր­ջին եր­կու-ե­րեք հար­յուր տա­րի­նե­րին, ընդ ո­րում` բա­զում պա­տե­րազմ­նե­րի եւ այլ բա­խում­նե­րի մի­ջո­ցով: Այ­սինքն, այդ շա­հե­րից հրա­ժար­վե­լը Ռու­սաս­տա­նին եր­կու-ե­րեք դա­րով հետ կտա­նի, ո­րի պա­րա­գա­յում եր­կի­րը կպահ­պան­վի՞ ներ­կա տես­քով` մեծ հարց է: Քա­նի որ այդ դեպ­քում Հա­րա­վա­յին Կով­կա­սը եւ Կենտ­րո­նա­կան Ա­սիան ա­րա­գո­րեն կհայտն­վեն այն վի­ճա­կում, ո­րում ներ­կա­յումս բալթ­յան երկր­ներն են: Երկ­րորդ տար­բե­րակն է`լիո­վին կոշ­տաց­նել կուր­սը, ե­թե ան­գամ ուկ­րաի­նա­կան պա­տե­րազ­մի պատ­ճա­ռով ռե­սուր­սա­յին խնդիր­ներ կան:

­Բայց մյուս կող­մից էլ դեռ մին­չեւ վերջ պարզ չէ հար­ցը, թե որ­քա­նո՞վ է ներ­կա ի­րա­վի­ճա­կը տե­ղա­վոր­վում Պու­տին-Թ­րամփ պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­նե­րի դաշ­տում, եւ, առ­հա­սա­րակ, կա՞ն նման պայ­մա­նա­վոր­վա­ծութ­յուն­ներ: Մի կող­մից, մաս­նա­վո­րա­պես Վե­նե­սո­ւե­լա­յի ի­րա­դար­ձութ­յուն­նե­րը հատ­կա­պես գլո­բա­լիս­տա­կան քա­րոզ­չա­մե­քե­նան փոր­ձեց ներ­կա­յաց­նել, որ­պես Մոսկ­վա­յի դեմ ուղղ­ված Թ­րամ­փի ճնշում կամ մե­սիջ` Ուկ­րաի­նա­յում ո­րոշ զի­ջում­նե­րի գնա­լու հա­մար: Ընդ ո­րում, ռուս­նե­րի նոր հար­վածն «Օ­րեշ­նիկ» հրթի­ռով ներ­կա­յաց­րին որ­պես Պու­տի­նի պա­տաս­խան քայ­լը: Բայց մյուս կող­մից բաց է այն հար­ցը, թե որ­քա­նո՞վ է Վե­նե­սո­ւե­լա­յում տե­ղի ու­նե­ցա­ծը հե­տաքրք­րում Ռու­սաս­տա­նին, երբ, օ­րի­նակ, Սո­լով­յովն ակ­նար­կում է, որ այդ­քան էլ չի հե­տաքրք­րում: Եվ դրա­նում մաս­նա­կի տրա­մա­բա­նությ­ուն կա, հաշ­վի առ­նե­լով, որ երբ Վե­նե­սո­ւե­լա­յից նավթ են ար­տա­հա­նում, ա­պա դա հաս­տատ Ռու­սաս­տան չի գնում. ռուս­ներն ի­րենք են նավթ ար­տա­հա­նող: Վե­նե­սո­ւե­լա­յի նավ­թի հիմ­նա­կան գնոր­դը Չի­նաս­տանն է, եւ Մոսկ­վա­յին, ի­հար­կե, նույ­նիսկ ձեռն­տու է, որ Վե­նե­սո­ւե­լա­յից այդ հոս­քե­րը կանգ­նեն, եւ ին­քը վերց­նի այդ մաս­նա­բա­ժի­նը: Նույ­նը Գ­րե­լան­դիա­յի դեպ­քում. այս­տեղ ա­մե­րիկ­յան վե­րահս­կո­ղութ­յու­նը մե­ծա­պես կօգ­նի հյու­սի­սա­յին գո­տում ռուս-ա­մե­րիկ­յան գոր­ծակ­ցութ­յա­նը, ո­րի մա­սին, հի­շեց­նենք, նաեւ Պու­տին-Թ­րամփ հան­դիպ­ման շրջա­նակ­նե­րում շատ խոս­վեց:

­Կարճ ա­սած, այս պա­հին տե­սա­նե­լի են միայն ո­րո­շա­կի դե­տալ­ներ եւ դրանց կա­մա­յա­կան մեկ­նա­բա­նութ­յուն­ներ` այս կամ այն կող­մի շա­հե­րին հա­մա­հունչ: Բայց մեկ բան հաս­տատ է. կա ռուս-ա­մե­րիկ­յան ինչ-որ միաս­նա­կան զար­գա­ցում­նե­րի հե­տե­ւո­ղա­կան շղթա, եւ մաս­նա­վո­րա­պես կով­կաս­յան ուղ­ղութ­յա­նը դա ի՞նչ վերջ­նա­կան տեղ է տա­լիս. սա է ներ­կա­յիս հիմ­նա­կան հար­ցը:

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝