Ում են ընտրել արցախահայ մեր հայրենակիցները Վաղարշապատում, մասնակցե՞լ են առհասարակ. Փաստաբանը փակագծեր է բացում

Արցախցիները մասնակցե՞լ  են Վաղարշապատում ընտրություններին, ի՞նչ  տպավորություններ կան արցախցիների մոտ հարցը ուղղել ենք արցախցի հայտնի փաստաբան Ռաֆայել Մարտիրոսյանին.
- Այո, Գյումրիի ընտրություններից հետո, արցախցիները մասնակցեցին Վաղարշապատի քաղաքապետի ընտրություններում։ Չնայած ես Վաղարշապատում ընտրություններին մասնակցելու իրավունքով օժտված չեմ, սակայն հետևել եմ այլ դիտանկյունից, որի եզրահանգմամբ ցավալի հետևությունների եմ հանգել։ Չնայած նրան, որ Վաղարշապատում նախորդի համեմատ  ընտրությունների մասնակցությունը ավելին էին,այդուհանդերձ, տարօրինակ է, որ ընտրության արդյունքներով մարդիք ուրախանում և տխրում են, սակայն,  չնկատելով իմ կարծիքով   Հայաստանում աղետալի վիճակը։Բանը նրանումն է, որ վերջին տարիներին Հայաստանում նկատվող ընտրական մասնակցության անկումը պարզապես թվաբանական ցուցանիշ չէ։ Այն մեր հասարակության ներսում տեղի ունեցող խորքային հոգեբանական, քաղաքացիական և գաղափարական փոփոխությունների հստակ արտացոլումն է։Այս խնդիրը չի կարելի դիտարկել միայն քաղաքական տեսանկյունից, որովհետև այն առնչվում է հայրենիքի հանդեպ զգացմունքին, վստահությանը և ժողովրդի ինքնագնահատականին։Ժողովրդավարությունն իրականություն է դառնում միայն այն ժամանակ, երբ քաղաքացին ոչ թե դիտորդի , այլ մասնակցի դերում է։Եթե քաղաքացին չի մասնակցում ընտրություններին, ապա նա փաստացի հրաժարվում է իր իրավունքից՝ձևավորելու երկրի ապագան։Իսկ այդ հրաժարումը հարված է ոչ միայն ժողովրդավարությանը , այլ նաև հասարակության հավաքական պատասխանատվությանը։
   Տեղեկությունները հաղորդում են, որ Վաղարշապատում ընտրություններին մասնակցել են ընտրողների 45․12 տոկոսը։Այս ցուցանիշը լուրջ մտահոգության պատճառ է։Ժողովրդավարական երկրներում, հաշվի առնելով մանժորիտար ընտրակարգի փիլիսոփայական իմաստը, 50 տոկոսից ցածր մասնակցության դեպքում  ընտրված մարմնի նկատմամբ լեգիտիմության հիմնավոր կասկածներ են առաջադրվում։Այդուհանդերձ, Հայաստանում վատթար վիճակը գնահատման է ենթակա այլ պարամետրերի հաշվառմամբ։
  Գտնում եմ, որ ակնհայտ է հիասթափությունը և անվստահությունը։Տարներ շարունակ չարդարացված սպասումները, քաղաքացիների մի մասի մոտ առաջացրել են անտարբերություն։
Երկրում քաղաքացու հիմնական պայքարը գոյատևումն է, քաղաքացիական ակտիվությունը մղված է երկրորդ պլան։Առկա է բևեռացվածություն և սուր բաժանումներ։Նման պայմաններում ընդդիմադիր խմբերը ինքնին գտնվում են միմիանց հետ ընդդիմության հարաբերություններում, իսկ քաղաքացին պարզապես հրաժարվում է ընտրական գործընթացից , որպեսզի չներգրավի հակամարտության մեջ։
Այս ամենի հետ մեկտեղ ընտրություններին մասնակցությունը հայրենասիրության չափանիշ է։Հայրենասիրությունը դրսևորվում է ոչ միայն սահմանին կանգնած զինվորի , այլ նաև ընտրական տեղամաս գնացող քաղաքացու մեջ։Քվեարկելու համար ցուցաբերված քայլը փոքր է տեսանելիության առումով, սակայն մեծ է իմաստով։
 Մասնակցությունը հոգածություն է հայրենիքի հանդեպ,պատասխանատվություն՝ երկրի ապագայի նկատմամբ, վստահություն՝ սեփական դերի և ուժի մեջ։Ցածր մասնակցությունը ցույց է տալիս, որ հասարակության մեջ սերը հայրենիքի հանդեպ վերածվել է զգուշավորության, դեպքից-դեպքի ապրումի և հույսի կորստի։Սա ազդանշան է, որ պահանջում է խորքային լուծում, որում առաջնահերթ պատասխանատվություն է կրում երկրի իշխանությունը և մյուս բոլոր ուժերը՝մտավորականության գլխավորությամբ։
   Այսօր ավելի քան երբևէ անհրաժեշտ է վերականգնել վստահությունը, արթնացնել քաղաքացիական էներգիան և հասկանալ, որ ընտրությունը պարզապես տեխնիկական գործողություն չէ;Դա հայրենասիրության դրսևորում է, պատասխանատվություն հայրենիքի ապագայի նկատմամբ։Այսպիսի հասարակությունը ամենաթույլն է, ինչքան էլ հագեցած լինի գերարդիական սպառազինությամբ։Այսպիսի հասարակությամբ երբեք հայրենիքի սահմանները անառիկ պահել չես կարող, իսկ դա նշանակում է, որ հայրենիքը հայտնվել է աղետալի վիճակում։ Ահա այն , ինչ ցույց տվեց ընտրությունները իմ մտապատկերում։

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝