Որտեղի՞ց են ԽՍՀՄ-ում հայտնվել գազավորված ըմպելիքների մեքենաները, և ինչո՞ւ են դրանք անվանել «սիֆիլիզատորներ»

Խորհրդային տարիներին մարդիկ տասնամյակներ շարունակ փողոցում խմում էին գարեջուր, կվաս և գազավորված ըմպելիք և երբեք չէին մտածում բաժակների ոչ սանիտարական բնույթի մասին: Վաճառողները բաժակները լվանում էին յուրաքանչյուր հաճախորդից հետո, բայց դա նման էր անծանոթի հետևից բաժակը հոսող ջրի տակ լվանալուն:

Ախտահանում չկար, և միանգամյա օգտագործման սպասքը ԽՍՀՄ-ում աննախադեպ էր մինչև 1980 թվականի Օլիմպիական խաղերի անցկացումը Մոսկվայում։ 

Միանգամյա օգտագործման բաժակից խմելը նորմալ է
Սիֆիլիսի մասին լուրերը, որը կարելի էր վարակել փողոցում  բաժակից խմելով, այն ժամանակ տարածված էին։ Սակայն քչերն էին հավատում դրան, և երկիրն այնքան խիստ էր համաճարակների հարցում, որ եթե վարակի սպառնալիք լիներ, փողոցում գտնվող բոլոր լցոնված ըմպելիքները անմիջապես կարգելվեին։

Ամենայն հավանականությամբ, այս լուրերը ԽՍՀՄ էին եկել Արևմուտքից։ Իհարկե, ԽՍՀՄ-ում կային որոշ քմահաճ մարդիկ, ովքեր երբեք ջուր չէին խմի այդ բաժակներից, բայց մեծ մասը դա նորմալ էր համարում։

Կար օշարակի ընտրության հնարավորություն
Հարավային շոգի մեջ այս սարքավորումների մոտ հերթեր էին գոյանում։ Մեկ բաժակ գազավորված ջուր ստանալու համար մեկ կոպեկ էր պետք։ Եթե ուզում էիք քաղցր գազավորված ըմպելիք, պետք էր երեք կոպեկ վճարել։ Սովորաբար մի քանի մեքենաներ կային, և յուրաքանչյուրն առաջարկում էր տարբեր օշարակներ։

Կարող էիր գնել նարնջի, բալի կամ տանձի գազավորված ըմպելիք։ Մեքենայի խորշում կար ծորակ, որտեղից ըմպելիքը թափվում էր  շատրվան՝ ծորակի ջրով։ Բաժակը շրջում էիր գլխիվայր, սեղմում էիր այն, և բաժակի ներսը լվանում էիր ջրով։ Մետաղադրամներ փոխելը խնդիր էր։

Կապված մետաղադրամ
Բայց ԽՍՀՄ ժողովուրդը խելացի էր, ուստի լուծում գտավ։ Նրանք մետաղադրամի վրա փոքրիկ անցք էին բացում, անցքին կապում էին անհրաժեշտ երկարության ձկնորսական թել, մետաղադրամը մտցնում մետաղադրամի անցքի մեջ, և երբ ջուրը լցվում էր, մետաղադրամը հանում էին ձկնորսական թելով։

Պետք է ասել, որ այս տեխնիկան լայնորեն չէր կիրառվում. չէ՞ որ ԽՍՀՄ ժողովուրդը, մեծ մասամբ, օրինապահ էր: Այդպիսի խելացի մարդիկ նույնիսկ ոստիկանության կամ կամավորների կարիք չունեին. ժողովուրդն ինքը կարող էր պատժել այդպիսի խելացի անհատին: Բայց քանի որ սարքերը աշխատում էին 24/7, նման հնարքը բավականին իրագործելի էր մթնշաղից հետո:

Շնորհակալություն Խրուշչովին գազավորված ըմպելիքի համար
Իհարկե, բաժակները նույնպես գողանում էին, բայց հազվադեպ և ոչ թե տուն տանելու համար: Այդպիսի բաժակը արժեր 7 կորեական ռուբլի, ուստի չարժեր այդ ջանքերին: Բայց նրանք, ովքեր սիրում էին ընկերների հետ խմել իրենց սիրելիների աչքերից հեռու, կարող էին գողանալ բաժակը վաճառքի ավտոմատից:

Խորհրդային գազավորված ըմպելիքների սարքերը հորինել է Լենինգրադի ինժեներ Ագրոշկինը: Սա տեղի է ունեցել 1932 թվականին, և սարքը տեղադրվել է միայն Սմոլնիում. մնացած խորհրդային ժողովուրդը երբեք չէր լսել դրա մասին: Նիկիտա Խրուշչովը որոշեց դրանք զանգվածաբար տեղադրել քաղաքներում 1950-ականներին: 

Գազավորված ըմպելիքների մեքենաները բավականին տպավորիչ թիվ էին այդ ժամանակների համար։ Բնականաբար, դրանք չէին տեղադրվում քաղաքների ծայրամասերում։ Ի վերջո, այդ ժամանակ մշակութային կյանքն ամբողջությամբ տեղի էր ունենում քաղաքի կենտրոնում։ Այդ ժամանակ բնակելի թաղամասերում ամենաշատը կարելի էր գտնել մթերային խանութներ ամբողջ թաղամասի համար։ Կինոթատրոններ, այգիներ, սրճարաններ, առավել ևս՝ թատրոններ կամ ռեստորաններ չկային։ Գազավորված ըմպելիքների մեքենաները տեղադրվում էին միայն մարդաշատ վայրերում։

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝