ԻՆՉ ԷԻՆ ԿՈՐՑՐԵԼ ՆԻԿՈԼՆ ՈՒ ԱԼԻԵՎԸ ՉԻՆԱՍՏԱՆՈՒՄ
ՄիջազգայինՎաշինգտոնյան փաստաթղթերի ստորագրումից ի վեր Փաշինյանն ու Ալիեւը փորձում են ամեն կերպ համոզել Թեհրանին, թե այդ պայմանավորվածությունները, ինչպես նաեւ «Թրամփի միջանցքը» ոչ մի կերպ Իրանի շահերին դեմ չեն: Ու թեեւ անգամ նախագահ Փեզեշքիանը միացավ այդ քարոզին, թե, ինչ կա որ, մարդիկ իրենց համար ճանապարհ են բացում, դրանում ինչ վատ բան կա, սակայն Իրանի ռեալ ղեկավարությունը շարունակում է համառորեն դեմ գնալ այդ գործընթացին:
ԻՐԱՆԻ ՈՒԶԱԾԸ ՌԱԶՄԱԿԱՆ ՀԱՄԱԳՈՐԾԱԿՑՈՒԹՅՈ՞ՒՆՆ Է
Իրանական աղբյուրները կարծում են, որ բրիտանական հետախուզական հաստատություններում ընդունված անձի համարում ունեցող ՀՀ ԱԽՔ Արմեն Գրիգորյանի այս վերջին իրանական այցը եւս ուղղված էր նրան, որ Թեհրանին շարունակեն համոզել, թե «Թրամփի միջանցքը» որեւէ խնդիր չի հարուցում Իրանի համար, այն ընդամենը լոգիստիկ ուղի է, որը նաեւ Հայաստան-Իրան, ավելին՝ Ռուսաստան-Իրան կապի համար է օգտագործվելու: Սակայն իրանցի շատ փորձագետներ առնվազն անլուրջ են համարում այդ թեզը` նկատելով, որ վաշինգտոնյան պայմանավորվածություններում չկա որեւէ դրույթ, որը նախատեսում է Հայաստանից Նախիջեւանով դեպի Իրան երկաթուղու գործարկում, ավելին, որ Հայաստանը կարող է երկաթուղային կապ ստանալ Ռուսաստանի հետ, ինչը նաեւ Իրանի համար ՌԴ-ի հետ լոգիստիկա կհանդիսանա: Ի տարբերություն 2020թ. նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթի, որտեղ խոսվում էր ոչ թե միայն Մեղրիի երկաթուղու, այլ, առհասարակ, տարածաշրջանային բոլոր կոմունիկացիաների գործարկման մասին:
Ըստ այդմ էլ, իրանական փորձագետները պնդում են, որ իրանցի տարբեր պաշտոնյաներ, որոնց հետ Գրիգորյանը հանդիպեց, ներկայացրել են նույն մոտեցումը: Մասնավորապես Ալի Լարիջանին հայտնել է, որ` «Իրանը շատ հստակ ազդանշան է տվել. տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական քարտեզը փոխելու ցանկացած փորձ անընդունելի է»։ Նաեւ, որ. «Թեհրանը հարեւան պետությունների անկախությունն ու ուժը դիտարկում է որպես կայունության հիմք եւ ռազմավարական նախագծերը կապում է Հայաստանի հետ՝ որպես Հյուսիս-Հարավ միջանցքից մինչեւ Սեւ ծով ելք»: Իսկ դա ակնարկ է, որ Իրանը կարող է Նախիջեւանի եւ Հայաստանի միջոցով դեպի Սեւ ծով երկաթուղային շատ ավելի հարմար ելք ունենալ, Թեհրանում գոնե ներկա իրավիճակում իրատեսական չեն համարում:
Ըստ աղբյուրի, Արմեն Գրիգորյանը փորձել է իրանական կողմին համոզել, թե. «Հայաստանը պատրաստ է ստորագրել ռազմավարական գործընկերության վերաբերյալ համապարփակ համաձայնագիր՝ Իրանին տալով ինքնիշխանության պահպանման եւ սահմանների անփոփոխության բոլոր երաշխիքները»։ Սակայն իրանցի փորձագետները նման ձեւակերպումը ծիծաղելի են համարում: Այն նկատառումով, որ ՀՀ Սահմանադրությունն արդեն իսկ հայաստանյան պաշտոնյաների վրա դնում է երկրի ինքնիշխանության եւ սահմանների անփոփոխության պահպանման պարտավորություն, եւ ամենեւին բան չի փոխվի, եթե նաեւ այլ փաստաթղթերում այդ մասին գրվի: Բայց քանի որ այս խոսակցությունները կան, ապա դա նշանակում է, որ Իրանում կասկածներ ունեն, որ հայաստանյան պաշտոնյաները չեն պահպանում իրենց իսկ Սահմանադրությամբ սահմանված պարտավորությունները, եւ քիչ իրատեսական է, որ դրա փոխարեն կպահպանեն դրանք, եթե այս պարտավորությունները նաեւ Իանի հետ ինչ-որ համաձայնագրում կրկնվեն:
Որպես երաշխիք, ըստ իրանական որոշ փորձագետների, Թեհրանն ավելի լավ առաջարկ ունի` ռազմավարական գործընկերության վերաբերյալ համապարփակ համաձայնագիր, որտեղ կներառվեն նաեւ ռազմական գործակցության մասին թեզեր: Կամ, որ դա արվի առանձին փաստաթղթով` հայ-իրանական ռազմական գործակցության մասին: Ըստ այդմ, որ կողմերը պարտավորվեն ռազմական էքսպանսիայի դեպքում փոխադարձ օգնություն ցուցաբերեն, եւ դա Իրանի համար կդառնա երաշխիք, որ Սյունիք ցանկացած ներխուժման դեպքում ինքը կկարողանա այդ հիմքով միջամտել, ու նաեւ նման վտանգի դեպքում կանխող միջոցառումներ ձեռնարկել: Աղբյուրը նաեւ հայտնում է, որ հայկական կողմը փորձում է դրան դեմ գնալ, թե Իրանը եւս կարող է պատերազմի մեջ հայտնվել, որի ժամանակ Հայաստանը միջամտելու դեպքում միանգամայն բարդ վիճակում կհայտնվի: Տրամաբանություն կա, սակայն իրանական կողմը հարցն այլ կերպ է տեսնում. կարող են սահմանել ոչ թե ռազմական օգնության պարտադիր նորմ, այլ որ կողմերից յուրաքանչյուրը, մյուս կողմի դեմ ագրեսիայի դեպքում ինքնուրույն որոշի` միջամտում է, թե` ոչ: Այսինքն, եթե Սյունիքն ագրեսիայի ենթարկվի, Իրանը հնարավորություն ունենա առանց անգամ Հայաստանին հարցնելու` միջամտել, իհարկե, իր կոնկրետ գործողությունները կոորդինացնելով Հայաստանի հետ: Եվ հակառակը: Այսինքն, այդ դեպքում Հայաստանը որեւէ խնդիր չի ունենա, որ Իրանի` մեծ պատերազմի մեջ հայտնվելու դեպքում ստիպված կլինի խառնվել:
ՆԻԿՈԼԻ ՀԱՄԱՐ ՌՈՒՍՆԵՐԸ ՆՈՐԻՑ ԴԱՐԱՎՈՐ ԲԱՐԵԿԱՄՆԵՐ ԵՆ
Իրանական աղբյուրները նաեւ հայտնում են, որ հստակ պատասխան Երեւանը դեռ չունի: Ամենայն հավանականությամբ, սպասում են Փաշինյանի` Չինաստան կատարած այցի արդյունքներին: Այն է, դրա շրջանակներում նա եւ Ալիեւը կփորձեն Պեկինին տրամադրել «Թրամփի միջանցքի» օգտին, որպես չինական «Մեկ գոտու» հավելված: Եվ եթե հաջողվի Պեկինին ներքաշել այդ խաղի մեջ, ապա Իրանի հակազդեցությունը դա նկատելիորեն կթուլացնի:
Բայց մյուս կողմից, իհարկե, չպետք է մոռանալ նաեւ ռուսական գործոնի մասին: Այն, որ Նիկոլը Պուտինի հետ հանդիպման ժամանակ նորից հիշեց «դարավոր բարեկամության» մասին, հասկանալի է, պատահական չէր: Պատահական չէր նաեւ, որ Ալիեւը համառորեն փորձում էր հանդիպում «սարքել» ՌԴ նախագահի հետ, ու շատ նման է, որ անգամ Լուկաշենկոյի օգնությանը դիմեց: Թե ինչու, դժվար չէ տեսնել:
Նախ, կա Կասպից ծովի գերխնդիրը: Ինչպես Ալիեւի օգնական Հաջիեւը Չինաստանում հայտարարել է` «Զանգեզուրի միջանցքի» բացումը կապահովի «Միջին միջանցքի» հնարավորությունների ավելի լայն օգտագործումը»: Իսկ այդ «միջին միջանցքը» կամ այլ անվամբ՝ «Թյուրքական միջանցքը» պետք է կարողանա Կասպից ծովը հատել, անկախ այն բանից, թե այդ նախագծին Թուրքիա՞ն է աջակցում, նաեւ Թրա՞մփը, կամ միգուցե նաեւ Պեկի՞նը: Կասպից ծովը հատելու համար էլ պետք է Մոսկվայի եւ Թեհրանի համաձայնությունը: Առավել եւս, որ Մոսկվան, ինչպես Ալիեւը սեփական փորձով համոզվեց, կապված Ուկրաինայում ադրբեջանական նավթագազային ակտիվների հետ, պատրաստ է սեփական շահերը պաշտպանել բոլոր միջոցներով: Առավել եւս՝ Կասպից ծովում, որի հետ կապված դեռ հնուց Իրանի հետ ունի շատ կոնկրետ պայմանագրեր:
Գումարած սրան, կասկածելի է, որ նախագահ Սիին կկարողանան գեղեցիկ խոստումներով ինչ-որ բան համոզել: Չինաստանում, անշուշտ, լավ հասկանում են, թե ինչ ասել է «Թյուրքական միջանցք», եւ ինչ շահեր ունի Մոսկվան կովկասյան եւ կասպյան գոտիներում: Ու քիչ իրատեսական է, որ այդ գործոնները Սին մի կողմ կշպրտի:
Վերջապես, դեռ մեծ հարցական է, թե Թրամփն իրականում որքանո՞վ է մտել այդ նախագծի մեջ: Այն, որ ներկա պահին միանգամայն «տարօրինակ» զարգացումներ են ԱՄՆ-ում, փաստ է: Թրամփի մահվան մասին լուրերը, որոնք հիմա էլ դարձան, թե՝ նախագահը ծանր հիվանդություն է տանում եւ անգամ կորցրել է խոսելու ընդունակությունը, ԱՄՆ ազգային գվարդիան լուրջ պաշտպանության տակ է վերցրել Սպիտակ տունը եւ այսպես շարունակ: Ինչ-որ բան ակնհայտորեն եռում է, եւ դա արդեն իսկ «Թրամփի միջանցքում» Վաշինգտոնի ներգրավվածության մակարդակի մասին հարցեր է բարձրացնում: Ավելին, դա անգամ Միրզոյան Արարատը խոստովանեց, թե՝ «Թրամփի միջանցքի» մասին վերջնական պայմանագիր չկա: Կլինի՞, ով իմանա: Վերջին հաշվով ԱՄՆ-ի հետ նույն Արոն նաեւ ռազմավարական համագործակցության մասին պայմանագիր կնքեց, ու ի՞նչ տվեց դա:
Ամեն դեպքում, միայն այն, որ Փաշինյանն ու Ալիեւը, որ այդքան ոգեւորվել էին Վաշինգտոնում, հասցրին Թրամփին Նոբելյան մրցանակի առաջադրել, ու հիմա մեկնել են աշխարհաքաղաքականության հակադիր թեւ՝ Շանհայի համագործակցության կազմակերպության՝ ՇՀԿ-ի գագաթաժողովին, արդեն իսկ առաջ է քաշոմ այն միտքը, որ երկուսն էլ աշխարհաքաղաքականության ներկա տուրբուլենտ իրավիճակում դեռ կողմնորոշվելու լուրջ խնդիր ունեն: Այսինքն, եթե հիմա ճանապարհին տալիս են «Թրամփի միջանցք» անվանումը, ապա վաղը կարող են սարքել «Սիի միջանցք», մեկ օր անց էլ վերադառնալ «Պուտինի միջանցք» տարբերակին:
Այսպիսով, շատ բան մնում է կախված հարցից, թե ՇՀԿ-ի այս գագաթաժողովում եւ դրա շուրջ ընթացող տարաբնույթ երկկողմ քննարկումներում ինչ լուծումներ կլինեն, եւ դրանք որքանով կդառնան համահունչ Թրամփի հետ Պուտինի ունեցած պայմանավորվածությունների հետ:
Tes naeu https://t.me/iravunk/57159
Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk