Մի հրելն ի՞նչ է, որ չմարսեն. ԶԱՐՄԱՆՔ

Հուլիսի 8-ը հաստատ երկար կհիշվի խորհրդարանական «շոու»-ի պատմության մեջ։ Ո՛չ, ոչ թե օրենսդրական հերթական գլուխգործոցի պատճառով, այլ թռչող շշերի նոր՝ մարտական կիրառման շնորհիվ։ Այո՛, ճիշտ կարդացիք։ Ազգային ժողովի նիստերի դահլիճում, որտեղ պետք է օրենքներ մշակվեն, հերթական ծեծկռտուքն էր, որի ժամանակ ՔՊ խմբակցության քարտուղար ԱՐԹՈՒՐ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆԸ կիրառել է … շիշ։ Սակայն, ընդդիմադիրների ուղղությամբ նետված շիշը, քաղաքական բումերանգի պես վերջում դիպավ ՔՊ-ական պատգամավոր Կարեն Սարուխանյանին։ Ինչպես ասում են՝ «պատերազմը սկսեց, բայց սեփական զոհ ունեցավ»։ Ավելի ուշ Արթուր Հովհաննիսյանը ներողություն է խնդրել հանրությունից՝ «այդ ամենի» համար, միայն թե անհասկանալի է՝ ներողություն էր խնդրում շիշը կռվի ժամանակ իբրեւ սառը զենք կիրառմա՞ն, թե այդքան վատ նշանառության համար: Մի խոսքով, ԱԺ դահլիճում օր օրի ամեն ինչ կա՝ բացի օրինավոր օրենսդրական մթնոլորտից։ Իսկ շիշն այս գումարման խորհրդարանի քաղաքական բանավեճի խորհրդանիշն է վաղուց, որին արդեն հանգիստ կարելի է թռչող կենդանիների շարքում դասել:

Այս համատեքստում ոչ պակաս ուշագրավ է ՔՊ-ական մեկ այլ պատգամավոր ՏԻԳՐԱՆ ՊԱՐՍԻԼՅԱՆԻ մեկնաբանությունը: Երբ մեկ այլ ծեծկռտուքի ժամանակ շիշ էր նետում ՔՊ-ի ուղղությամբ, այդ խմբակցությունից հեռացած անկախ պատգամավոր Հովիկ Աղազարյանը, Պարսիլյանը լրագրողների հետ զրույցում վրդովված ասել է. «Ազգային ժողովում շիշ շպրտողն իր պատգամավորական արժանապտվության վրա է առաջինը շիշ շպրտում»: Իսկ ի՞նչ տեսանք երեկ, այո՛, գուշակեցիք, հենց Պարսիլյանն էր շիշն առած նետում «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանի եւ այլ ընդդիմադիր պատգամավորների ուղղությամբ: Եվ ի՞նչ պիտի մտածի քաղաքացին, ով լսել էր Պարսիլյանի խրատը «շիշ շպրտողների» վերաբերյալ։ Ստացվում է՝ երբ շիշը նետվում է ՔՊ-ից հեռացածների կողմից, այն հարված է պատգամավորական արժանապատվությանը, իսկ երբ նույնն անում է ՔՊ-ական պատգամավորը, այդ թվում՝ ինքը, դա արժանապատիվ քա՞յլ է: Ո՞վ է որոշում՝ երբ է շշի կիրառումն անարգանք խորհրդարանի հանդեպ, եւ երբ՝ արդարության գործիք։ Չէ՞ որ իր իսկ խոսքերի տրամաբանությամբ՝ հիմա Պարսիլյանն առաջինը հենց իր արժանապատվության վրա է շիշ նետել։ Իսկ գուցե նա պարզապես մոռացե՞լ է իր նախորդ հայտարարությունը։ Թե՞ իր համար ուրիշ կանոններ են գործում՝ իբրեւ «վերին արտի ցորեն»: Բայց այս ամենի մեջ մի հատկանշական դրվագ էլ կա, համաձայնեք, որ եթե չլիներ այս միջադեպը, շատերը չէին էլ իմանա՝ ո՞վ է ընդհանրապես Տիգրան Պարսիլյանը:

Որքան զարմանալի, նույնքան էլ զարհուրելի է նույն ծեծկռտուքի ժամանակ ԱԺ փոխնախագահ ՀԱԿՈԲ ԱՐՇԱԿՅԱՆԻ պահվածքը: Իրեն «ռազբոռկի մաչո» երեւակայած սույն երիտասարդն այնքան էր տաքացել իրավիճակով, որ Ազգային ժողովի միջանցքում հրել է ընդդիմադիր պատգամավորի՝ 7 ամսական հղի օգնականին եւ ագրեսիվ կերպով նետվել «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գառնիկ Դանիելյանի վրա։ Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ կլիներ այս պատգամավորի հետ նախկին իշխանությունների ժամանակ: Հիմա կանանց իրավունքների պաշտպան ներկայացող ՀԿ-ները շորերը ճղել էին, այդ պատգամավորին էլ անարգանքի սյունին գամել, առնվազն կպահանջեին մանդատը վայր դնել: Բայց սա նիկոլական Հայաստանն է, որտեղ 3 տարի առաջ Սոնա Մնացականյանն ու իր չծնված բալիկը սպանվեցին նիկոլական շարասյան անիվների տակ: Մի հրելն ի՞նչ է, որ չմարսեն:

ԶԱՐՄԱՑԱԾ Է «ԻՐԱՎՈՒՆՔ»-Ը

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝