Եվրոպական ընտրություններից ամենաշատը կտուժի Ուկրաինան
Վերլուծություն
Վերջին օրերին գլոբալ մասշտաբով ամենամեծ աղմուկ հանած իրադարձությունը, ինչ խոսք, Եվրախորհրդարանի ընտրություններն էին: Աղմուկը մեծ է հատկապես այն թեզի շուրջ, թե աջ, այն է՝ եվրոպական ազգային ուժերն ունեն զգալի առաջընթաց: Միայն թե իրականում դա նաեւ էֆեկտի՞վ առաջընթաց է, որը կարող է փոխել Եվրոպայի քաղաքական դիմագիծը, այստեղ հարցերը շատ են:
ԻՆՉ ՏԵՂԻ ՈՒՆԵՑԱՎ ԵՎՐՈՊԱՅՈՒՄ
Իրականում պատկերը քիչ բանով է փոխվել, եթե խոսում ենք ընդհանուր Եվրոպայի մասին: Իշխող ուլտրալիբերալ ուժերը ոչ միայն չեն փլուզվել, այլ հերթական անգամ պահել են մեծամասնությունը: Եվրոպական ժողովրդական կուսակցությունը (ԵԺԿ), որի անդամ է Եվրահանձնաժողովի ղեկավար Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենը, հաղթել է Եվրախորհրդարանի ընտրություններում՝ ստանալով 720 մանդատից 181-ը: Երկրորդ տեղում՝ 135 մանդատով հայտնվել է լիբերալ ուղղվածության Սոցիալիստների եւ դեմոկրատների առաջադիմական դաշինքը եւ այլն: Հանրագումարում, Ֆոն դեր Լեյենը արդեն իսկ խոսում է իր վերանշանակման մասին՝ հայտարարելով, որ Եվրախորհրդարանում մեծամասնությունը կլինի «եվրոպամետ եւ ուկրաինամետ»:
Այսպիսով, ԵՄ ընդհանուր կուրսը չի փոխվում, քանի որ Բրյուսելում եւ եվրոպական մայրաքաղաքներում որոշումների կայացման մեջ ներգրավված մարդկանց եւ կազմակերպությունների շրջանակը մնում է նույնը:
Բայց սրանով հանդերձ, այլ խորքային իրողություններ կան, ելնելով եվրոպական առաջատար երկրներում արձանագրված իրավիճակից: Այսպես, Ֆրանսիայում Լե Պենի «Ազգային համախմբումը» հավաքել է 32%, որը երկու անգամ ավելի է, քան ընդամենը երրորդ հորիզոնականը զբաղեցրած Մակրոնի կուսակցության 15%-ը, Մակրոնը, իհարկե, աթոռից կառչած մնալով, նման քաղաքական շրջադարձից հետո անգամ հրաժարական չտվեց, բայց ստիպված էր գնալ խորհրդարանը ցրելուն, եւ եթե հունիսի 30-ին մեկնարկող նոր ընտրություններում նույն վիճակում հայտնվի, արդեն հրաժարականից դժվար թե կարողանա խուսափել:
Նույն պատկերն է Գերմանիայում, որտեղ խայտառակ պարտություն կրեց կանցլեր Շոլցի ղեկավարած ուժը: Ավստրիայում եւս առաջատար դիրք է գրավել «Ավստրիական ազատության կուսակցությունը» (APS), նույնը, որը նույնպես դեմ է հակառուսական պատժամիջոցներին: Իտալիայում մոտ 30%-ով առաջատարն է ծայրահեղ աջակողմյան «Իտալիայի եղբայրներ» կուսակցությունը: Բելգիայում վարչապետը պարտության արդյունքում ստիպված էր հրաժարական տալ, եւ այսպես շարունակ: Իսկ ահա Հունգարիայում հակառուսական դաշտում չգտնվող Օրբանի «FIDES» կուսակցությունը ստացավ ձայների 45%-ը:
Այն, որ այս ընտրությունների ջրբաժանը Ռուսաստանի հետ լավ կամ վատ հարաբերությունների, ըստ այդմ՝ Ուկրաինային օգնելու կամ չօգնելու տեսլականն էր, խոստովանեց նաեւ Մակրոնը՝ տեղի ունեցածը անվանելով «Եվրոպայի ողբերգություն»: Ըստ նրա. «Մայրցամաքում ամենուր ծայրահեղ աջ կուսակցություններն ամրապնդել են իրենց դիրքերը, որոնք վերջին տարիներին դեմ են արտահայտվել Եվրոպայի ապահոված առաջընթացին, լինի դա տնտեսական վերականգնում, եվրոպական սահմանների համատեղ պաշտպանություն, ֆերմերներին աջակցություն, թե օգնություն Ուկրաինային… «Ընտրությունների հիմնական արդյունքը պարզ է, սա լավագույն արդյունքը չէ եվրաինտեգրումը պաշտպանող կուսակցությունների համար, այդ թվում՝ Ֆրանսիայի նախագահական ճամբարից»:
Արդյունքում, պատկերը սա է: Ինչքան էլ որ Մակրոնն ու Շոլցը պայքարում են եվրոպական փաստացի լիդերի ոչ պաշտոնական տիտղոսի համար՝ դրանով հանդերձ հետեւողականորեն սրելով հակառուսական ուղղվածությունը, սակայն իրողությունները եկան հիմնավորելու, որ անգամ սեփական երկրներում նրանք արդեն փաստացի լիդերային դիրքեր չունեն: Այսինքն, այն քաղաքական կուրսը, որ նրանք առաջ են տանում Ֆրանսիայում եւ Գերմանիայում, ինչպես նաեւ եվրոպական այլ առաջատար երկրներում ընդամենը 15 տոկոսի կարգի վարկանիշի եւ նվազող դիրքերում է: Այսինքն, նույն համառությամբ այս կուրսն առաջ տանելն արդեն փաստացի քաղաքական խարակիրի է, ինչքան էլ որ Մակրոնը շատ է սիրում բրիտանացիներին, Շոլցն էլ՝ ամերիկացիներին: Էլ չասած, որ Բրիտանիայում եւս նոր ընտրություններ են, եւ իշխող ուժը հազիվ թե կարողանա վերարտադրվել, ԱՄՆ-ի ընտրություններն էլ սարերի հետեւում չեն, եւ այստեղ էլ հայտնի է, թե ինչ դիրքեր ունի Թրամփը: Մի խոսքով, առավել քան բարդ վիճակ է, եւ Մակրոնն ու Շոլցը, ըստ ամենայնի, ստիպված են լինելու ուկրաինական ուղղությամբ որոշակի փոփոխությունների գնալ, եթե, իհարկե, կարողանան աթոռները պահել:
Հանրագումարում, թեեւ լիբերաստները Եվրախորհրդարանում պահել են գերիշխող դիրքերը, սակայն իրականում այդ կառույցն իրենից շատ մեծ արժեք չի ներկայացնում: Ասենք, այդ գերիշխող դիրքերն էլ պահպանվել են Լիտվա-Էստոնիայի կարգի երկրների հաշվին, որոնք, սակայն, ռեալ քաղաքականության մեջ, բնական է, չունեն այն կշիռը, ինչ Ֆրանսիան եւ Գերմանիան: Ընդ որում, այս առանցքային երկրներում աջերի դիրքերի ամրապնդումը խոստանում է համաեվրոպական մասշտաբով առանց այդ էլ առկա խորը հակասությունների հետագա սրացում:
ԿԻԵՎԸ ՀԻՄՆԱԿԱՆ ՏՈՒԺՈՂՆ Է
Ահա, մոտավորապես նման մի վիճակ են Եվրոպայում ստեղծում Եվրախորհրդարանի ընտրությունները: Այսինքն` մի իրավիճակ, որը, մեղմ ասած, հազիվ թե Կիեւում հրճվանք առաջ բերի: Առավել եւս, որ այս ամենը տեղի է ունենում Շվեյցարիայում ուկրաինական ճգնաժամին նվիրված համաժողովի շեմին, որի հետ մեծ հույսեր է կապել Զելենսկին, թե դրանով կվերահաստատի իր կորցրած լեգիտիմությունը: Սակայն առանց այդ էլ մեծ աղմուկ հանած այդ համաժողովից մեծ արդյունքներ չէին սպասվում, եւ եվրոպական այս ընտրություններն էլ ավելի կմռայլեն այդ ընդհանրական ֆոնը: Ընդ որում, այս իրավիճակում Էրդողանը, ով դեռ տատանվում էր, հայտարարեց, որ այդ համաժողովին չի մասնակցի, եւ դա կարելի է լավ ինդիկատոր համարել՝ սպասելիքների առումով: Վերջապես, եթե մինչ այս կային խոսակցություններ, որ ՆԱՏՕ-ի գագաթաժողովում Ուկրաինայի համար ֆինանսական հիմնադրամ կարող է ստեղծվել (Սթոլթենբերգի նախաձեռնությունը՝ Ուկրաինայի պատերազմին տարեկան 40 միլիարդ օգնության հիմնադրամի մասին), ապա եվրոպական այս ընտրությունների ֆոնին դա եւս չեղարկվեց:
Այսինքն, մեկ օրում Կիեւը ստացավ երեք մեծ հարված Արեւմուտքից, որին էլ պետք է գումարել ռուսական կողմից եկած նոր հարվածը: Այսպես, նախօրեին հայտնի դարձավ, որ ռուսական ուժերը մտել են նաեւ ուկրաինական Սումի մարզ:
Այսպիսով, մեկ բան հաստատ է՝ եվրոպական այս ընտրություններից ամենաշատը տուժելու է Ուկրաինան: Իսկ սա վտանգավոր է այնքանով, որ առջեւում դեռ ամերիկյան ընտրություններն են, որտեղ, եթե նման իրավիճակ լինի, դա արդեն կդառնա ճակատագրական հարված Կիեւի համար: