Այս իրավիճակում Նիկոլը կարո՞ղ է Մոսկվայի «գլխից թռնել»
Տնտեսություն
Ցնցող հայտարարությամբ հանդես եկավ էկոնոմիկայի նախարար Գեւորգ Պապոյանը։ Ըստ նրա, 2023 թվականին ընդունված անասնաբուժական լրացուցիչ միջոցառումները Հայաստանին հնարավորություն տվեցին սկսել միս արտահանել Վրաստան։
ՊԱՊՈՅԱՆԱԿԱՆ «ԲԼԵՖ»
Միայն թե, մարդու լեզուն էլ չի պտտվում ասել`ըստ նախարարի, կար վարակների վտանգ, եւ դա մի փոքր մռայլում է վրացական շուկան հերոսաբար նվաճելու դարակազմիկ այդ ընթացքը: «Այդ վարակների տարածման վտանգ կար, ինչպես դա եղավ հարեւան Վրաստանում։ Հիմա միս չեն կարողանում արտահանել։ Այնուամենայնիվ, մենք կարող ենք, բայց ժամանակին աշխատանքի շնորհիվ... Ես այս օրինակը բերեցի՝ բյուջետային միջոցների օգտագործման արդյունավետությունը հստակ ցույց տալու համար»,- նշել է Պապոյանը։ Բյուջետային միջոցների ծախսն է, երեւի, վերաբերում գյուղացիական տնտեսություններում բրուցելյոզի, սիբիրախտի, դաբաղի եւ այլ հիվանդությունների խորը կանխարգելման աշխատանքներին։ Չէ, ըստ նրա են նման ծախսեր արվել, պարտադիր չէ, որ դա իրականությանը համապատասխանի, բայց խոսքն այս մասին է:
Գյուղատնտեսության ոլորտը համակարգող սույն անձնավորությանը կարելի է հուշել. գյուղատնտեսությանը քիչ թե շատ ծանոթ ամեն մասնագետ կվկայի, թե հայաստանյան անասնապահությունն ինչ խորը ճգնաժամի մեջ է: Նաեւ վիճակագրությունն է դա հաստատում, ինչքան էլ որ գյուղատնտեսությանն անդրադառնում են եռամսյակը մեկ եւ խղճուկ տվյալներով: Չնայած դրան, վիճակագրությունը փաստում է, որ այս տարվա առաջին եռամսյակին (վերջին տվյալը) Հայաստանում անասնապահության ոլորտում 0.4 տոկոս աճ կա, եւ եթե թանկացումները հաշվենք, դա, ըստ էության, բացասական ցուցանիշ է: Ու հիմա կարո՞ղ է որեւէ լուրջ մարդ ասել.մի երկիր, որի անասնապահությունը ոչ մի կերպ ի զորու չէ տեղական սպառումը գոնե 1/3-ով բավարարել, այդ ինչպե՞ս է միս արտահանում, ու դա ներկայացնում են, որպես մեծագույն ձեռքբերում:
Չնայած, Պապոյանի այդ խոսքերը սովորական քարոզչությունից այն կողմ չեն անցնում. իրականում անասնապահության ոլորտում ոչ մի լուրջ, անգամ` անլուրջ արտահանում էլ չունեն: Նույն առաջին եռամսյակում, անցած տարվա համեմատ, Հայաստանում ոչ թե միայն մսի, այլ, առհասարակ, «կենդանիներ եւ կենդանական ծագման արտադրանք» ապրանքախմբով Հայաստանից արտահանումը նվազել է մոտ կիսով չափ` 41.7 տոկոսով. ահա եւ քեզ վրացական շուկա նվաճել: Մոտ 25 տոկոսի չափ նվազել է նաեւ «կենդանական եւ բուսական ծագման յուղեր եւ ճարպեր» ապրանքների արտահանումը: Պատրաստի սննդի արտահանումը, այն հաշվով, որ միգուցե այդտեղ անասնաբուծական արտադրանք կա, էլի վիճակը չի փրկում. այստեղ եւս անկում է` 7 տոկոս: Կարճ ասած, ո´չ նախկին նախարար Քերոբյանը, ո´չ էլ ներկա նախարարը «քոռ կոպեկի» օգուտ անգամ գյուղատնտեսությանը չեն տվել:
ՈՐՏԵՂԻՑ ԵՆ ՆԻԿՈԼՅԱՆ ՃՈԽ ԱՃԵՐԸ
Բայց այս պատմությանը մոտենանք մեկ այլ կողմից. քիչ բացառությամբ, խորը անկումներ են հայաստանյան ոչ միայն գյուղատնտեսության, այլ, առհասարակ, ողջ տնտեսության համար: Ու այստեղ պարզ հարց է առաջանում: Այսպես, վիճակագրությունն այս տարվա առաջին չորս ամիսներին (վերջին տվյալները` առանց գյուղատնտեսության) արձանագրել է 5 990 521.9 հազար կամ մոտ 6 միլիարդ դոլարի արտահանում` անցած տարվա մոտ 2.2 միլիարդի դիմաց: Աճը ֆանտաստիկ է` 3.8 միլիարդ դոլար կամ 2.8 անգամ: Եվ եթե տնտեսական բոլոր հիմնական ուղղություներում արտահանման նման անկումներ են, որտեղի՞ց ծլեց ընդհանուր արտահանման այդ ֆանտաստիկ աճը:
Որոշ ուղղություններում աճ, իհարկե, կա: Օրինակ` «բուսական ծագման արտադրանք» ապրանքախմբում մոտ 7 միլիոնի, «հանքահումքային արտադրանքի»` 60 միլիոնի եւ այլն, որոնցով 3.8 միլիարդ աճ չես ապահովի: Ու միակ ապրանքախումբը, որտեղ վիճակագիրները թռիչք են արձանագրում, դա «թանկարժեք եւ կիսաթանկարժեք քարեր, թանկարժեք մետաղներ եւ դրանցից իրերն» է: Այս ուղղությամբ անցած տարվա առաջին չորս ամիսների մոտ 510 միլիոն դոլարի փոխարեն այս տարի արտահանումը կազմել է մոտ 4.6 միլիարդ: 9.0 անգամանոց աճ կամ մոտ 3.9 միլիարդի:
Ավելի պարզ ասենք. այդ «թանկարժեք» ոլորտին գումարվել է մեկ-երկու այլ ուղղություններով հիշատակված անհամեմատ աճը, եւ էլի ունեցել ենք ընդհանուր արտահանման ավելի համեստ` 3.8 միլիարդանոց աճ: Սա արդեն «երկաթբետոնյա» ապացույց է, որ հայաստանյան տնտեսության մյուս բոլոր ճյուղերը, ճիշտ տերմինով ներկայացնենք, «սատկած» վիճակում են: Ընդ որում, «թանկարժեք քար-մետաղների» ուղղությամբ արտահանման 3.9 միլիարդանոց աճը չի նշանակում, որ այս ոլորտը ծաղկման մեջ է: Հասկանալու համար անցնենք ներմուծմանը: Այսպես, նույն «թանկարժեք եւ կիսաթանկարժեք քարեր, թանկարժեք մետաղներ եւ դրանցից իրեր» ուղղությամբ այս տարվա չորս ամիսներին նորմուծումն անցած տարվա 450 միլիոնից հասել է 4.9 միլիարդ դոլարի: Աճը մոտ 4.3 միլիարդ է կամ 10.8 անգամ, այսինքն` համադրելի ցուցանիշ այդ ոլորտում արտահանման աճի հետ:
Երեւի թե պարզ է, թե ինչ է կատարվում. ինչ-որ տեղից, դիցուկ` Ռուսաստանից (որտեղից ներմուծումը մոտ 1 միլիարդից հասել է 5.5 միլիարդի) մեծածավալ ոսկի, այլ թանկարժեք մետաղներ եւ քարեր են գալիս Հայաստան, ու ինչպես գալիս են, այդպես էլ գնում են մեկ այլ երկիր, ասենք` Էմիրատներ ու այլ արաբական երկրներ: Արդյունքում, ունենք արտահանման 2.8 անգամանոց աճ, եւ Նիկոլն ինքն իրեն երկինք է թռցնում, թե տեսեք ինչ լավ եմ ղեկավարում: Իրական պատկերը, սակայն, տնտեսության այն մյուս ճյուղերի հիշատակված «սատկած» վիճակն է, որը կդառնա Հայաստանի ամեն մի քաղաքացու համար իրական «սատկած» վիճակ այն պահին, երբ կկանգնի Ռուսաստանից եկող այդ հոսքը:
Ու այս պարզ իրողություններից հետո ի հայտ է գալիս ամենապարզ հարցը. իրերի նման վիճակում Նիկոլը կարո՞ղ է Մոսկվայի «գլխից թռնել»…
Ս. ԱԲՐԱՄՅԱՆ
