Մխիթարյան, թե՞ Սուչիչ.Կիվուն դեռ վերջնական որոշում չունի Հայաստանի հավաքականում Տիկնիզյանն այլ դեմք է ցույց տալիս. հունական մամուլի դիտարկումները Մարտնչող «բարեփոխիչների» կլանը հերթական սուտն ու կեղծիքն է տարածում Ամենակարեվորն է, որ երեք առաջնորդները կարողացան նստել մեկ սեղանի շուրջ Պատահական չէ, որ Պուտինն ի ցույց դրեց «միջուկային ճամպրուկը» Զատկից հետո ներկած ձուն մեզ պետք չէ․ Շարմազանովը՝ Փաշինյանին Թքե՛ք այդ մանդատների վրա, պահել եք որ ի՞նչ․ Հայկ Բաբուխանյան «Անհաջողության ջենթլմենները» կրկին հանձնվում են Նիկոլը փորձում է Մոսկվային համոզել, թե ինքը Հայաստանը ԵՄ կազմում տեսնում է 20 տարի անց Խոշոր վթար Վանաձորի գլխավոր ճանապարհին. Տեսանյութ

Ժողովրդին մեղադրելը ժողովրդի կործանման պատճառներից մեկն է

Վերլուծություն

Ամեն օր հանդիպում եմ իմ ամենաչսիրած թեմային՝ ժողովրդին ուղղված մեղադրանքներին:

Ուրեմն կրկնեմ այն, ինչը չեն սիրում լսել մեր այն մտավորականները, որոնք ժողովրդին մեղադրելուց մեծագույն հաճույք են զգում:

Ժողովրդի կամ ազգի մասին գիտելիք ունեցողը չի կարող ոչ ժողովրդին, ոչ էլ ազգին մեղադրել: 

Որովհետև դրանք գործող անձեր չեն:

Գիտելիք ունեցողը պարտավոր է իր պատասխանատվության մասին մտածել ու պատասխանել մի հարցի՝ արդյո՞ք իր խելքն ու հնարամտությունը հերիքեցին ժողովրդին ճիշտ ուղղորդելու համար, թե ոչ:

Ժողովրդին մեղադրելը ժողովրդի կործանման պատճառներից մեկն է:

Որովհետև դա նշանակում է մտավորականության մոտ մտածելու ընդունակության բացակայություն:

 

Դա չափազանց կարևոր նրբություն է, որը Հայաստանում «մասնագետների» ճնշող մեծամասնությունը կատաղած հերքում են ու այդ իսկ պատճառով Նիկոլի նման խղճուկ հակառակորդից ամեն օր պարտություն կրում:

Որովհետև պատճառահետևանքային կապը չեն ըմբռնում, քարը վեր են նետում ու տակը կանգնում, զարմանալով, թե ինչու գլխներին ընկավ:

 

Ժողովրդին մեղադրելը սեփական տգիտության արդարացում է ընդամենը, ուրիշ ոչինչ:

 

Քանի դեռ հայկական «մտավորականությունը» ժողովրդին կամ ազգին է մեղադրում, փոխանակ ժողովրդի գիտակցության համար իր պատասխանատվությունը հասկանա, սովորի ուղղուրդել, ոգևորել, լավագույն քայլերի մղել, ժողովուրդը անգլուխ մարմին է մնում:

 

Մտավորական ջան, քո գլխի դատարկությունից գանգատվիր, ոչ թե ժողովրդից:

Հենց տարբերությունը հասկանաս, քո անմիջական պատասխանատվությունը գիտակցես, ժողովրդի կյանքն էլ կլավանա, գիտակցությունն էլ, տնտեսությունն էլ:

Գլխի գործը մտածելն է, մարմինը ուղղորդելն է, մարմնի գործողությունները կառավարելն է, մարմնի առողջության մասին հոգ տանելն է: 

Ազգի մարմնից պոկված տհաս, խակ գլխի դերից հրաժարվիր:

 

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ