«ԴԱՎԱՃԱՆ» ԳՏՆՎԵՑԻՆ ՆԱԵՎ ԸՆՏԱՆԻՔԻՍ ԱՆԴԱՄՆԵՐԸ»

«ԴԱՎԱՃԱՆ» ԳՏՆՎԵՑԻՆ ՆԱԵՎ ԸՆՏԱՆԻՔԻՍ  ԱՆԴԱՄՆԵՐԸ»

Այս տարի լրանում է Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, ՀՀ ժողովրդական արտիստ ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆԻ` թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար լինելու 50-ամյակը: Օրերս թատրոնում նշվեց այդ փաստը նախ լրագրողների հետ ունցեցած հանդիպումով, ապա շարունակվեց Գրիգորյանի աշխատասենյակում:

Թատրոնի ղեկավարը հոբելյանական միջոցառման մասին անտեղյակ է եղել. «Կոլեկտիվն ինձնից գաղտնի էր պահում, «դավաճան» գտնվեցին նաեւ ընտանիքիս անդամները` կինս, դուստրս, անգամ փեսաս: Իհարկե` մի կողմից հաճելի էր, սա ինձ պարտավորեցնում է լինել ավելի կարգապահ, ճշտապահ եւ հավատալ թատրոնի հաջողություններին եւ այն բանին, որ թատրոնը կարող է անել ավելին, քան այսօր անում է»,- հույս հայտնեց Գրիգորյանն ու հոբելյանական տրամադրությամբ շարունակեց. «Երբ այսօր մտա իմ աշխատասենյակ, մտածեցի թե ինչ-որ մեկի հարսանիքն է, 5-10 վայրկյան անց հասկացա` իմ եւ թատրոնի հարսանիքն է` 50-ամյակը: Աշխատասենյակ, որտեղ տարօրինակ մտքեր էին ծնվում, ներկայացման մտահաղացումներ, բախումներ` դերասանների, նկարիչների եւ նախարարության աշխատակիցների հետ»:

«...ԴԱ ԻՄ ԵՐԵՎԱՆ ԳԱԼՈՒՑ 3 ԺԱՄ ՀԵՏՈ ԷՐ»

Գրիգորյանը հուզմունքը չթաքցնելով, ներկաների` հատկապես լրագրողների առաջ բացեց իր սիրտը. «Հուզվում եմ, 50 տարի առաջ ես դուրս եկա հայ հանդիսականի եւ մեր թատրոնի կոլեկտիվի առջեւ, դա իմ Երեւան գալուց 3 ժամ հետո էր... Ինձ ողջունեց հին եւ բարի կոլեկտիվը: Այն կոլեկտիվը, որն ինձ ողջունեց, կազմված էր 11 տղամարդուց եւ 26 կանանցից, ամենաերիտասարդ դերասանուհին` Սիլվա Շառիգինան էր` 1935 թիվ, գրեթե իմ հասակակիցը... Ես ընդունեցի թատրոնը այն հույսերով, որ նա լինելու է լավագույնը` Մոսկվայում եղած թատրոնների կողքին»:

«ՀԱՅԱՍՏԱՆ ԵԿԵԼ ԵՄ ՀՈՐՍ ՀՈՐԴՈՐՈՎ»

Գրիգորյանն ինչպես հուզմունքը, այնպես էլ իր` Հայաստան գալու ու բնակություն հաստատելու իրական պատմությունը չթաքցրեց. «Չեմ թաքցնի` ինձ համար շատ հեռավոր, բայց շատ հարազատ Հայաստան եկել եմ հորս հորդորով: Նա իր ամբողջ կյանքի ընթացքում երազել է ապրել Հայաստանում, եւ ինչպես ինքն էր ասում` մի լավ բան պետք է Հայաստանի համար անեմ: Սակայն չստացվեց: Ինչեւէ, երբ իմացավ, որ Հայաստան եմ գալիս, կարծես 7-րդ երկնքում էր, իր կյանքի ամենաերջանիկ պահերից մեկն էր: Պատկերացրեք` ինձ համար էլ, քանի որ հավատում էի` պետք է աշխատեմ   Հայաստանի ռուսական թատրոնում: Իսկ ուսանողական տարիներին 2 անգամ խնդրել էի, սակայն մերժել էին: Բայց 50 տարի այստեղ եմ, որքան երջանիկ պահեր եմ վերապրել այստեղ... 50 տարի փորձել եմ իմ գործունեությամբ զարգացնել հայ մշակույթը: Ստացվեց, թե` ոչ, դուք որոշեք, բայց այս 50 տարիներն իմ կողքով չանցան... Շատ սիրեցի եւ միշտ էլ սիրել եմ Հայաստանը, սիրեցի ժողովրդին, այս թատրոնի պատերը, այն ոգին, որը կար այս թատրոնում: Եվ ամենակարեւորը` սիրեցի այն մարդկաց, ովքեր այսօր աշխատում են ինձ հետ, ինչպես մենք ենք ասում` գուցեեւ հայ շեշտադրությամբ...»:

«ԱՌԱՋԻՆ ՍՈՒՏՆ ԷՐ, ՈՐ ԿԱՐԴԱՑԻ ԻՄ ՄԱՍԻՆ»

Գրիգորյանը նաեւ հիշեց, որ իր մասին առաջին անգամ սուտը լսել է հենց այս թատրոնում. «Երբ առաջին անգամ մտա թատրոն մի ցուցանակ կարդացի` «Թատրոնի անձնակազմը ուրախ է ողջունել Տավստանոգովի երիտասարդ աշակերտին» գրությամբ: Դա առաջին սուտն էր, որ ես կարդացի իմ մասին, քանի որ ես Լ. Վիվիենի աշակերտն եմ: Գուցե Տավստանոգովն ինձ հոգեհարազա՞տ էր»,- ծիծաղելով հավելեց թատրոնի 50 տարվա ղեկավարը եւ շարունակեց. «Այդ գրառումից հետո հասկացա` ամեն ինչի համար պայքարել է պետք: Ի դեպ, այդ օրերին, գուցե շատերը հիշեն, «Մոսկվա» կինոթատրոնի առջեւ արաբական «Օտարը քաղաքում» ֆիլմի ազդագիր կար, կարծես իմ մասին լիներ: Բայց ինքս ինձ ասացի` մենք դեռ կտեսնենք, թե ով է օտարը: 50 տարի առաջ ոտքս դրեցի այստեղ եւ մինչեւ հիմա ղեկավարում եմ թատրոնն ինչպես կարողանում եմ` ողջ ուժս ու էներգիաս տալիս եմ թատրոնին»:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝