ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ ՎԻՐԱՎՈՐ ՍԵՐԺԱՆՏԸ ՓՐԿԵՑ ԶԻՆԱԿԻՑՆԵՐԻՆ ՈՒ ՍԱՐԿԱՎԱԳԻՆ

ԹԵ ԻՆՉՊԵՍ ՎԻՐԱՎՈՐ ՍԵՐԺԱՆՏԸ ՓՐԿԵՑ ԶԻՆԱԿԻՑՆԵՐԻՆ ՈՒ ՍԱՐԿԱՎԱԳԻՆ

Օգոստոսի 11-ի, լույս 12-ի գիշերը, հայ-ադրբեջանական սահմանին գրանցվեց հակառակորդի կողմից զինադադարի խախտման հերթական, բայց առավել ամոթալի փորձը: Վերջիններիս ավելի քան 20 հոգուց բաղկացած դիվերսիոն խումբը հարձակվել էր ԼՂՀ հյուսիս-արեւելյան ուղղությամբ տեղակայված զորամասերից մեկի դիրքեր` հաց տեղափոխող 4 հոգուց բաղկացած անձնակազմով բեռնատար մեքենայի վրա: Սակայն հրաշքով մեքենայի վարորդին` ժամկետային զինծառայող, կրտսեր սերժանտ ԱՐԹՈՒՐ ԲԱԼԱՅԱՆԻՆ, հաջողվեց 100-ից ավելի փամփուշտներից գնդակոծված մեքենայով դուրս գալ դարանակալումից ու փրկել ինչպես իր, այնպես էլ մեքենայում գտնվող սպայի, նորակոչիկի ու զորամասի հոգեւոր սպասավոր բարեշնորհ Հովհաննես սարկավագ Գալստյանի կյանքը:

Ա. Բալայանը, ում ընդամենը երեք ամիս էր մնացել, որ զորացրվեր, թեպետ վիրավորվել է ուսերից ու ոտքից, ոչինչի համար չի փոշմանել, ինչի մասին էլ շեշտեց «Իրավունքի» հետ զրույցում.
- Ո՛չ փոշմանում եմ, որ այդ զորամասում եմ ծառայել, ո՛չ փոշմանում եմ, որ ողջ ծառայության ընթացքում այդ մեքենան եմ վարել, ո՛չ էլ փոշմանում եմ, որ այդ դեպքը տեղի ունեցավ: Կարող է` ես ղեկին չլինեի, իմ տեղը մեկ ուրիշը լիներ ու չկարողանար ճիշտ կողմնորոշվել: Հիմա կարեւորն այն է, որ անփորձանք դուրս եկանք: Այնպես որ, ո՛չ նեղվում եմ, ո՛չ հուսահատվում:
- Արթուր, մի փոքր կմանրամասնե՞ք, թե ինչ տեղի ունեցավ օգոստոսի 11-ի գիշերը:
- Պատմելու բան չկա, միանգամից հարձակվեցին: Որ ասեմ` ինչ-որ մի բան հիշում եմ կամ հասցրել եմ տեսել` ոչ: Միայն մի հոգի է դեմս դուրս եկել, որին տեսել եմ: Ու հիշում եմ, թե ինչպես էին գնդակները կարկուտի պես դիպչում մեքենային: Բայց, փառք Աստծո, չենք կանգնել ու անցել ենք նրանց միջով եւ հրաշքով փրկվել:
- Ի դեպ, հրաշքների մասին, մեքենայում Ձեզ հետ հոգեւորական կար: Գուցե հենց Աստծո նախախնամությո՞ւնն էր, որ փրկվեցիք:
- Ինչու ոչ, ամեն ինչ էլ հնարավոր է: Հենց Աստված ինձ ուժ տվեց, որ կարողացա երեք տեղից վիրավորված լինելով` վարել մեքենան ու առաջ գնալ: Ինչ-որ եղել է, անցավ-գնաց, հիմա կարեւորը լավ ենք, ու նորմալ է ամեն ինչ:
- Այնուամենայնիվ՝ Դուք էիք ղեկին եւ ինչ-որ առումով պատասխանատու էիք մեքենայի անձնակազմի կյանքի համար: Այդ պահին զզո՞ւմ էիք այդ պատասխանատվությունը, թե անգամ դրա ժամանակն էլ չեղավ:
- Գիտեի, որ եթե կանգնեմ, ոչ մեկս հիմա այստեղ չէինք լինի: Դրա համար էլ, թեպետ վիրավոր եմ եղել, չեմ կորցրել ինձ ու միանգամից քշել եմ:  Այո, ինչ-որ տեղ պարտավոր էի փրկել բոլորիս կյանքը եւ կարողացա անել այդ:
- Հակառակորդն ականապատել էր այն տարածքը, որով անցել էիք մեքենայով: Այդ մասին իմացանք, որովհետեւ դեպքից հետո նույն այդ ճանապարհին հրամանատարի անձնակազմի գծով տեղակալի մեքենան է պայթել ականի վրա: Ինչպե՞ս էր Ձեզ հաջողվել շրջանցել ականապատ տարածքը:
- Չեմ կարող ասել, թե ինչպես ենք անցել: Պարզապես ճանապարհներին շատ ուշադիր ենք եղել, ընդհանրապես, ամեն ինչին էլ ուշադիր ենք եղել, բայց դե տեղի ունեցավ այն, ինչ տեղի ունեցավ:
- Ի՞նչ կասեք առողջականի մասին:
- Վիրահատություն եղել է, Աստծուն փառք, հիմա լավ եմ: Աստված տա, հետեւանքներ չլինեն, մնացածն էլ կանցնի: Ոչ մի բանից չեմ նեղվում:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Հ.Գ.- Ի դեպ, այս դեպքից ընդամենը երկու օր առաջ` օգոստոսի 9-ին, ԼՂՀ հյուսիս-արեւելյան ուղղությամբ տեղակայված զորամասերից մեկի դիրքերում թշնամու գնդակից վիրավորվել էր ժամկետային զինծառայող Ադիբեկ Հակոբյանը: Լինելով Կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալում` «Իրավունքը» զրուցել է նաեւ նրա հետ, որը կներկայացնենք հաջորդիվ:

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝