ԵՐԵՔ ՏԱՐԻ ԱՌԱՆՑ ԳԱԼՅԱ ՆՈՎԵՆՑԻ

ԵՐԵՔ ՏԱՐԻ ԱՌԱՆՑ ԳԱԼՅԱ ՆՈՎԵՆՑԻ

Երեք տարի առաջ այս օրը, 75 տարեկան հասակում, կյանքից հեռացավ ՀՀ ժողովրդական արտիստ, պետական մրցանակի դափնեկիր ԳԱԼՅԱ ՆՈՎԵՆՑԸ, հայկական պատմության մեջ թողնելով հիսունից ավելի դերեր թատրոնում, երեք տասնյակի հասնող դերեր ֆիլմերում, որոնք կմնան հայ ժողովրդի հուշերում ու կամրագրվեն հայ թատերարվեստի պատմության մեջ: «Կեղնի մե օրըմ, օր տեսնիմ, թե էս աշխարհն ինչի է ըսպես ծուռ..» թեւավոր արտահայտությունն էլ` կմնա հայ կանանց կողմից սիրելի:

Համեստ դերասանուհին, ով մինչեւ կյանքի վերջն էլ չիմացավ, թե ինչ բան է «աստղային հիվանդությունը», վերջին տարիներին հրաժարվում էր հարցազրույցներից: Տարիներ առաջ Կապանում եւ Գորիսում տեղի ունեցած ՀՀ ժողովրդական արտիստներ, պետական մրցանակների դափնեկիրներ ԵՐՎԱՆԴ ՂԱԶԱՆՉՅԱՆԻ եւ ԳԱԼՅԱ ՆՈՎԵՆՑԻ մեծարման երեկոների ընթացքում դերասանուհին հուզված էր: Գորիսի թատրոնի կուլիսներում կանգնած` մինչ բեմ դուրս գալը տիկին Գալյան համեստորեն ասում էր. «Բայց, ախր, հիմա ո՞վ է ինձ հիշում ու ճանաչում, որ բեմ բարձրանամ»: Բայց րոպեներ անց, երբ դահլիճի էկրանին ցուցադրվեց «Մեր մանկության տանգոն» ֆիլմից իր եւ Մհեր Մկրտչյանի երկխոսությունից մի հատված, որն ուղեկցվեց ծափահարություններով, տիկին Գալյան հասկացավ, որ իրեն դեռ սիրում են եւ հիշում Գորիսում ու Կապանում: Իսկ երեկոյի ավարտին տիկին Գալյան համեստորեն գերադասեց իր փոխարեն խոսքը տրամադրել ամուսնուն` Երվանդ Ղազանչյանին, քանի որ, ըստ նրա, պարոն Ղազանչյանը լավ հռետոր է, եւ ինքը քաշվում է ամուսնու ներկայությամբ խոսել: Իսկ պարոն Ղազանչյանը, ընդունելով իր հռետոր լինելը, հիշեց հին ու բարի ժամանակները, երբ տիկին Գալյայի հետ երկար տարիներ աշխատել են Կապանի թատրոնում. «Լույս չկար, լամպեր էինք վառում, երկուսը` առաջին պլանում, երկուսը` հետեւի, եւ ներկայացումներ էինք խաղում լեփ-լեցուն դահլիճներում: Հիշում եմ` մարդիկ տոմսի համար հերթ էին կանգնում: Շատ եմ ուզում, որ այդ ավանդույթը նորից հետ գա: Այդ տարիները խենթ ժամանակներ էին, Հակոբը (ՀԹԳՄ նախագահ Հակոբ Ղազանչյան-Լ.Ե.) շատ փոքր էր, օրորոցը կապել էինք գրիմանոցում, որտեղ տղամարդիկ էլ էին հանվում, կանայք էլ, եւ ով ազատ էր դերասաններից, օրորում էր Հակոբին: Հիշում եմ` Քաջարանում մի ներկայացման մեջ Գալյան խաղում էր արդեն 8 ամսական հղի վիճակում, ի դեպ, մենք բեռնատար մեքենաներով էինք գնում գյուղից գյուղ: Իսկ այսօր 3 ամսականից հետո հղիները պառկում են մեջքի վրա: Քաջարանի այդ ներկայացումից հետո մեզ մարդիկ մոտեցան, ասացին. ՙՀրաշալի ներկայացում էր, բայց ինչո՞ւ էիք Գալյայի փորին բարձ դրել՚: Այդպիսի ժամանակներ ենք ապրել»:
Երբ երեկոյից հետո ցանկացանք գոնե փոքրիկ հարցազրույց ունենալ տիկին Գալյայի հետ, վերջինս համեստորեն նշեց. «Ջանիկս, որքան ուզում ես` զրուցենք, բայց ընդհանրապես հարցազրույցներ չեմ ուզում տալ»: Երբ նրան ասացի` չէ՞ որ Ձեր հանդիսատեսն ունի դրա կարիքը, հավելեց. «Ես ուզում եմ, որ հանդիսատեսն ինձ տեսնի ու սիրի բեմում»:

ԼԻԼԻԹ ԵՂԻԱԶԱՐՅԱՆ

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝