Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով 22 տարի՝ անհայտության մեջ․ Վռուբելի գողացված կտավի առեղծվածը Վեճեր, սադրանքի փորձեր եւ վստահության քվե՝ Հայաստանի Նկարիչների միությունում Այսօր կայանալիք ֆուտբոլային հանդիպումները Ինչ է պատմում Իսաբեկյանը՝ Նկարիչների միության նախագահի ընտրությունից

«ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ՄԵՂԵԴԻՆ ՄԱՐԴ ՍԻՐԵԼՈՒ ՁԵՎ Է». Ռ. ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆ

Արխիվ 12-16

«ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ՄԵՂԵԴԻՆ ՄԱՐԴ ՍԻՐԵԼՈՒ ՁԵՎ Է». Ռ. ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆ


Օրերս Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տանը տեղի ունեցավ սիրված կոմպոզիտոր, պետական մրցանակի դափնեկիր, ՀՀ ժողովրդական արտիստ ՌՈԲԵՐՏ ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆԻ սիրված երգերի կանտատը` Պոետի կյանքը` նվիրված Միսաք Մանուշյանի հիշատակին: Ամիրխանյանական ստեղծագործությունները ներկայացվեցին Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի և Տիրամայր Հայաստանի երգչախմբի մասնակացությամբ, որի գեղարվեստական ղեկավարը և գլխավոր  դիրիժորը Մովսես Խորենացի շքանշանակիր, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ ՌՈԲԵՐՏ ՄԼՔԵՅԱՆՆ է:

«Կարելի էր ուղղակի նստել դաշնամուրի մոտ և սկսել, բայց ուզում եմ խոսել… Ամբողջ կյանքս ես ինձ չափել եմ երգով, մեղեդիով… Ինձ համար մեղեդին մարդ սիրելու ձև է, և այդ մեղեդիները, ձևավորվելով երգերի տեսքով, կարծես ինձ պահում են Մարդ կոչվող շրջանակի մեջ: Մի ստեղծագործություն, որ կոչվում է Կանտատ. նրա մեջ միասնականության գաղափար ու միաբանություն կա, հետամուտ լինելու խնդիր կա, պարզագույն մի հարց  կա մեր հայրոդու` Միսաք Մանուշյանի կյանքի, ստեղծագործության, ծննդին վերաբերող մի պարզագույն հարց` ինչու իմ հայեղբայրը պետք է լինի Ֆրանսիայի ազգային հերոս, ինչու իր հողի, իր ազգի հերոսը չպետք էլինի: Երիցս նզովյալ ամոթալի իրադարձություն մարդկության համար, ամոթալի՜…. Հայորդին 9 տարեկան հասակում իր դեգերող արյունոտ ոտքերով քայլեց ճակատագրի հետևից, և այդ ճանապարհն իրեն տարավ դեպի հերոսացում` դարձնելով ֆրանսիայի ազգային հերոս»,- հետևյալ խոսքով ՌՈԲԵՐՏ ԱՄԻՐԽԱՆԱՅՆԸ ողջունեց ներկաներին` վստահեցնելով, որ արևի շոգին նաև հանդիսատեսի հոգիներից բխող շոգն է միանալու:

Հ.Գ.

Միսաք Մանուշյանը ծնվել է 1906 թ. Արևմտյան Հայաստանի Ադիյաման գյուղում։ Հայրը զոհվել է 1915 թ. Մեծ Եղեռնի ժամանակ, մայրը՝ գաղթի ճանապարհին։ Միսաքը եղբոր հետ հայտնվում է Սիրիայում։ 1920 թվականից Լիբանանի Ճյոնիա քաղաքի հայկական որբանոցի սաներ են։ 1925 թ. տեղափոխվում են Ֆրանսիա, սկզբում Մարսել ապա՝ Փարիզ։ 1930 թվականից Սեմայի հետ հրատարակում է «Ջանք» գրական ամսագիրը։ Աշխատում է Սիթրոեն գործարանում, 1937 թվականից՝ թողարկում «Զանգու» շաբաթաթերթը, գրում բանաստեղծություններ։ 1935 թվականից ՀՕԿ, իսկ 1937-ից կենտրոնական վարչության անդամ։ Կնոջ՝ Մելինե Մանուշյանի հետ մասնակցում է հակաֆաշիստական դիմադրության շարժմանը։ 1943թ. Մանուշյանի գլխավորած խումբը մոտ 30 հարձակում են գործում գերմանական օկուպանտների վրա։ 1943 թ. նոյեմբերին, Մանուշյանը ձերբակալվում և տանջանքների է ենթարկվում և երեք ամիս անց, 1944 թվականի փետրվար 21-ին, իր խմբի 21 անդամների հետ միասին մահապատժի է ենթարկվում Փարիզի Սյուրեն արվարձանի Ֆորտ Մոն-Վալերյեն ամրոցում։ Մանուշյանին հետմահու շնորհվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանը։ Նրա և իր խմբի անունով անվանվել են փողոցներ և հրապարակներՓարիզում, Մարսելում, Վալանսեում և Երևանում։

 

ԷԹԵՐԻ ՄԱՄՈՒԼՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ