«ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ՄԵՂԵԴԻՆ ՄԱՐԴ ՍԻՐԵԼՈՒ ՁԵՎ Է». Ռ. ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆ

«ԻՆՁ ՀԱՄԱՐ ՄԵՂԵԴԻՆ ՄԱՐԴ ՍԻՐԵԼՈՒ ՁԵՎ Է». Ռ. ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆ

Օրերս Կոմիտասի անվան կամերային երաժշտության տանը տեղի ունեցավ սիրված կոմպոզիտոր, պետական մրցանակի դափնեկիր, ՀՀ ժողովրդական արտիստ ՌՈԲԵՐՏ ԱՄԻՐԽԱՆՅԱՆԻ սիրված երգերի կանտատը` Պոետի կյանքը` նվիրված Միսաք Մանուշյանի հիշատակին: Ամիրխանյանական ստեղծագործությունները ներկայացվեցին Հայաստանի պետական կամերային երգչախմբի և Տիրամայր Հայաստանի երգչախմբի մասնակացությամբ, որի գեղարվեստական ղեկավարը և գլխավոր  դիրիժորը Մովսես Խորենացի շքանշանակիր, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ ՌՈԲԵՐՏ ՄԼՔԵՅԱՆՆ է:

«Կարելի էր ուղղակի նստել դաշնամուրի մոտ և սկսել, բայց ուզում եմ խոսել… Ամբողջ կյանքս ես ինձ չափել եմ երգով, մեղեդիով… Ինձ համար մեղեդին մարդ սիրելու ձև է, և այդ մեղեդիները, ձևավորվելով երգերի տեսքով, կարծես ինձ պահում են Մարդ կոչվող շրջանակի մեջ: Մի ստեղծագործություն, որ կոչվում է Կանտատ. նրա մեջ միասնականության գաղափար ու միաբանություն կա, հետամուտ լինելու խնդիր կա, պարզագույն մի հարց  կա մեր հայրոդու` Միսաք Մանուշյանի կյանքի, ստեղծագործության, ծննդին վերաբերող մի պարզագույն հարց` ինչու իմ հայեղբայրը պետք է լինի Ֆրանսիայի ազգային հերոս, ինչու իր հողի, իր ազգի հերոսը չպետք էլինի: Երիցս նզովյալ ամոթալի իրադարձություն մարդկության համար, ամոթալի՜…. Հայորդին 9 տարեկան հասակում իր դեգերող արյունոտ ոտքերով քայլեց ճակատագրի հետևից, և այդ ճանապարհն իրեն տարավ դեպի հերոսացում` դարձնելով ֆրանսիայի ազգային հերոս»,- հետևյալ խոսքով ՌՈԲԵՐՏ ԱՄԻՐԽԱՆԱՅՆԸ ողջունեց ներկաներին` վստահեցնելով, որ արևի շոգին նաև հանդիսատեսի հոգիներից բխող շոգն է միանալու:

Հ.Գ.

Միսաք Մանուշյանը ծնվել է 1906 թ. Արևմտյան Հայաստանի Ադիյաման գյուղում։ Հայրը զոհվել է 1915 թ. Մեծ Եղեռնի ժամանակ, մայրը՝ գաղթի ճանապարհին։ Միսաքը եղբոր հետ հայտնվում է Սիրիայում։ 1920 թվականից Լիբանանի Ճյոնիա քաղաքի հայկական որբանոցի սաներ են։ 1925 թ. տեղափոխվում են Ֆրանսիա, սկզբում Մարսել ապա՝ Փարիզ։ 1930 թվականից Սեմայի հետ հրատարակում է «Ջանք» գրական ամսագիրը։ Աշխատում է Սիթրոեն գործարանում, 1937 թվականից՝ թողարկում «Զանգու» շաբաթաթերթը, գրում բանաստեղծություններ։ 1935 թվականից ՀՕԿ, իսկ 1937-ից կենտրոնական վարչության անդամ։ Կնոջ՝ Մելինե Մանուշյանի հետ մասնակցում է հակաֆաշիստական դիմադրության շարժմանը։ 1943թ. Մանուշյանի գլխավորած խումբը մոտ 30 հարձակում են գործում գերմանական օկուպանտների վրա։ 1943 թ. նոյեմբերին, Մանուշյանը ձերբակալվում և տանջանքների է ենթարկվում և երեք ամիս անց, 1944 թվականի փետրվար 21-ին, իր խմբի 21 անդամների հետ միասին մահապատժի է ենթարկվում Փարիզի Սյուրեն արվարձանի Ֆորտ Մոն-Վալերյեն ամրոցում։ Մանուշյանին հետմահու շնորհվել է Պատվո լեգեոնի շքանշանը։ Նրա և իր խմբի անունով անվանվել են փողոցներ և հրապարակներՓարիզում, Մարսելում, Վալանսեում և Երևանում։

ԷԹԵՐԻ ՄԱՄՈՒԼՅԱՆ

Բաժանորդագրվե՛ք https://t.me/iravunk

Հետևեք մեզ նաև տելեգրամում՝

Ներբեռնեք Iravunk հավելվածը և եղեք միշտ տեղեկացված՝