Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները Նեթանյահուն չկարողացավ համոզել ԱՄՆ-ին Վաշինգտոնի վրա Իրանի հարձակման սպառնալիքի մասով 22 տարի՝ անհայտության մեջ․ Վռուբելի գողացված կտավի առեղծվածը

«ԱՇԽԱՏՈՒՄ ԵՆՔ, ՈՐ ՄԵՐ ՏԱՃԱՐՆԵՐԸ ԿԱՄԱՑ-ԿԱՄԱՑ ՀԵՏ ՎԵՐԱԴԱՐՁՎԻ ԹԵՄԻՆ»

Արխիվ 12-16

«ԱՇԽԱՏՈՒՄ ԵՆՔ, ՈՐ ՄԵՐ ՏԱՃԱՐՆԵՐԸ ԿԱՄԱՑ-ԿԱՄԱՑ ՀԵՏ ՎԵՐԱԴԱՐՁՎԻ ԹԵՄԻՆ»


Արդեն 101-րդ տարին է, որ Թբիլիսիի հայությունը մայիսի վերջին կիրակի օրը նշում է սայաթնովյան Վարդատոնը` որպես քաղաքի մեծագույն տոներից մեկը եւ այս տարին էլ բացառություն չէր: Տոնին այս անգամ մասնակցեց նաեւ «Իրավունքը» եւ առիթից օգտվելով էլ զրուցեց Վիրահայոց թեմի առաջնորդ, Գերաշնորհ Տ. ՎԱԶԳԵՆ եպիսկոպոս ՄԻՐԶԱԽԱՆՅԱՆԻ հետ:

 

«ՀԱՅՈՒԹՅԱՆԸ ՀԱՐԿԱՎՈՐ Է
ՄՇՏԱՊԵՍ ՄԻԱՍԻՆ ԼԻՆԵԼ»


-Սրբազան հայր, Վրաստանում հայապահպանության խնդրի մասին բազմիցս է բարձրաձայնվել: Նախեւառաջ անդրադառնանք, թե ինչպիսի իրավիճակ է այսօր:

-  Շատ մեծ աշխատանք է տարվում: Առաջին հերթին նշեմ, որ Թբիլիսիի հայությունը հարյուրամյակներ այստեղ բնակվող ավանդույթներով լեցուն հայություն է: Քաղաքում գործել է 26 հայկական եկեղեցի, որոնցից խորհրդային տարիներին գոնե երկու տաճարներ` Սուրբ Էջմիածինը եւ Սուրբ Գեւորգը շարունակել են գործել: 160 տարի է` գործում է հայկական մեր թատրոնը: Իսկ այս վերջին տարիներին իր դրական աշխատանքով առանձնահատուկ կերպով գործում է մեր Վիրահայոց թեմի «Հայարտուն» կրթամշակութային կենտրոնը: Բնականաբար, այսօր էլ մեր հոգեւոր սպասավորների առաքելությունն է հայապահպանությամբ զբաղվելը, մանավանդ այն հատվածներում, որտեղ հայերն ապրում են վրացիների եւ այլ ժողովուրդների հետ միասին:

- Որքանո՞վ են միասնական այսօր վիրահայերը:

- Վիրահայ համայնքը միշտ միասնական է եղել, իսկ այս վերջին տարիներին` շատ ավելի: Մենք Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի կապակցությամբ հիմնել ենք տարածաշրջանային հանձնախումբ, որտեղ ներառված են բոլոր շերտերը` Ջավախքի մեր իշխանավորներից սկսած` շուրջ 20 հոգուց ավելի հայ հասարակական գործիչներով վերջացրած, եւ միասնական ծրագրել ենք ու իրականացրել 100-ից ավելի միջոցառումներ` տարբեր կողմերում: Այս ամենը մեր ընդհանուր միասնության արդյունքում է եղել: Հայաստանից դուրս հայությունն այլեւս իրավունք չունի շքեղություն դրսեւորել եւ միասնական չլինել: Ամեն տարի փոխվում է, նոր իրավիճակ է աշխարհում տիրում, ուստի` հայությանը հարկավոր է մշտապես միասին լինել:

- Եթե չեմ սխալվում, Վրաստանի կառավարությունում լրջորեն քննարկվում էր կրոնական համայնքներին ֆինանսական աջակցություն տրամադրելու հարցը: Ինչո՞վ այդ ամենն ավարտվեց:

- Արդեն երկրորդ տարին է, որ իսլամական, հրեական, հայկական եւ կաթոլիկ կրոնական համայնքներին նյութական օժանդակություն է տալիս վրաց կառավարությունը` որպես փոխհատուցում խորհրդային տարիներին կրած վնասի դիմաց: Իհարկե, այդ ուշադրությունը կա եւ հիմա գոնե տեսնում ենք ինչ-որ ցանկություն այս կուտակված խնդիրների լուծման: Մեկ անգամից, իհարկե, դժվար կլինի, բայց մենք աշխատում ենք Վրաստանի իշխանությունների հետ, որ կամաց-կամաց մեր տաճարները հետ վերադարձվեն թեմին:

- Ի դեպ, նաեւ նկատեցինք, որ մեր հոգեւորականները Վրաստանում էլ ստիպված են պայքարել աղանդների դեմ: Ի՞նչ մասշտաբների է այստեղ հասել աղանդավորությունը:

- Աղանդավորությունը ե՛ւ այստեղ, ե՛ւ այլ վայրերում սոցիալական բնույթ ունի: Նրանք տեղավորվում, գործում են սոցիալական ծանր շերտերի մեջ: Ինչ վերաբերում է նրանց դեմ պայքարին, հատուկ հակապայքար պետք չէ, քանի որ եկեղեցին իր առաքելությունն իրականացնելով, իր դերի, որակի բարձրացմամբ արդեն իսկ կատարում է այն: Եվ կամաց-կամաց մենք լսում ենք, որ շատ-շատ կրոնական այլ տեղեր գնացած հայերը վերադառնում են, որովհետեւ մեր եկեղեցիներում Սուրբ Պատարագ է մատուցվում, ժամերգություններ կան, գեղեցիկ քարոզներ, մշակութային միջոցառումներ, այսինքն` հայկական հոգեւոր-մշակութային լիարժեք կյանք գոյություն ունի: Այստեղ չկա մեկը, ով կասի, թե մենք հոգեւոր սով ունենք: Անգամ հազարավոր հեռախոսային համարներ ունենք այսօր, որոնց մշտապես տարբեր տոների, իրադարձությունների հետ կապված, Առաջնորդարանը բացի լրատվական դաշտից, իրազեկում է` ուղարկելով հաղորդագրություններ: Հավելեմ նաեւ, որ արդեն նոր հայկական հասարակական կազմակերպություններ են ձեւավորվում եւ աշխատում Թբիլիսիում: Մանավանդ Բաթումում հայ համայնքը` մեր հոգեւոր հովվի եւ գլխավոր հյուպատոսի հետ միասին, շատ առանձնահատուկ կերպով արեցին ամեն ինչ, եւ այնտեղ եւս նկատելի առաջընթաց կա: Այս առումով մենք շնորհակալ ենք նաեւ Հայաստանի իշխանություններից, սփյուռքի նախարարությունից, որ մշտապես մեզ օժանդակում են: Եվ, իհարկե, մշտապես ունենք օրհնությունը Ամենայն Հայոց Գարեգին 2-րդ կաթողիկոսի եւ իր քաջալերանքով էլ այս ազատ գործունեությունն իրականացնում ենք:



«ՊԱՏՐԱՍՏ ԵՆՔ
ԱՅԴ ԱՄԵՆԻ ՀԱՄԱՐ ՊԱՅՔԱՐԵԼ»


-Ինչ-որ առումով կարո՞ղ ենք ասել, որ հիմա քիչ, թե շատ մեր հոգեւոր արժեքները Վրաստանում պաշտպանված են:

- Կարող ենք ասել ավելին, որովհետեւ այլեւս մեզանից ոչինչ չի վերցվում, որովհետեւ պատրաստ ենք այդ ամենի համար պայքարել:

- Ընդամենը մի քանի շաբաթ առաջ հայաստանյան մամուլում լայն արձագանք էր գտել, որ թուրք-վրացական գործարքի արդյունքում Թուրքիան Վրաստանին է նվիրաբերել հայկական եկեցիներ: Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք սա:

- Ինչ վերաբերում է եկեղեցիներ նվիրելու մասին խոսակցություններին, ապա դա ընդամենը մամուլում է, իսկ իրականության մեջ այդպես չէ: Թուրքիան ոչ ոքի էլ մինչեւ հիմա ոչինչ չի տվել ու, երեւի թե, չի էլ տա: Բայց, Թուրքիայում ունեցած մեր արժեքների տերը այնտեղ ապրող մեր հայությունն է:

- Այս տարածաշրջանում երկու քրիստոնյա փոքրիկ ազգ ենք մնացել` Վրաստանըեւ Հայաստանը, ըստ Ձեզ, կկարողանա՞նք վաղը պայքարել օր օրի առավել լայնտարածում գտած «Իսլամական պետության» դեմ:

- Կարծում եմ` հայերս իսլամի հետ խնդիր չենք ունեցել: Եթե նույնիսկ նայենք Երուսաղեմի պատմությանը, ապա պետք է նշենք, որ այսօր ունենք Երուսաղեմի սրբավայրերը` իսլամական իշխանությունների շնորհիվ: Գտնում եմ` այսօր էլ մեզ իսլամի հետ խնդիր չի սպառնում, ուղղակի, վրաց քրիստոնյա ժողովրդի հետ, որ հազարավոր տարիներով ապրում ենք, դատապարտված ենք միասին լինել եւ իրար հետ աշխատել: Եվ ոչ թե ընդդեմ ինչ-որ մի բանի, այլ ես կասեի` կրոնական բոլոր հատվածների հետ հանդուրժողականությամբ ապրելու, որովհետեւ Կովկասում ապրում են ե՛ւ քրիստոնյաներ, ե՛ւ մուսուլմաններ, ե՛ւ բուդդայական հրեաներ: Հետեւաբար, պետք է ամեն ինչ անենք, որ այդ համերաշխությունը շարունակվի դարեդար:


ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ


Թիֆլիս-Երեւան

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ