ԱՐՄԵՆ ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԸ ԳԵՐԱԴԱՍՈՒՄ Է ՎԱՐՉԱՊԵՏԻՆ ՀԱՆԴԻՊԵԼ ԱՌԱՆՁԻՆ
Արխիվ 12-16ԱՐՄԵՆ ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԸ ԳԵՐԱԴԱՍՈՒՄ Է ՎԱՐՉԱՊԵՏԻՆ ՀԱՆԴԻՊԵԼ ԱՌԱՆՁԻՆ
Եվրոպական բարձրագույն կրթական տարածքի (ԵԲԿՏ) Նախարարական գագաթաժողովի եւ Բոլոնիայի քաղաքական չորրորդ ֆորումի ժամանակ երեկ առիթ ունեցանք հանդիպել ՀՀ նախկին վարչապետ, Հայ-ռուսական (սլավոնական) պետական համալսարանի ռեկտոր ԱՐՄԵՆ ԴԱՐԲԻՆՅԱՆԻ հետ, ում հետ զրույցը ծավալվեց ինչպես քաղաքական, այնպես էլ տնտեսական ու կրթական հարցերի շուրջ:
–Պարոն Դարբինյան, ինչո՞վ էր պայմանավորված, որ Դուք չմասնակցեցիք ՀՀ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպված վարչապետների ակումբի անդրանիկ նիստին:
– Չեմ մասնակցել, որովհետեւ երկրում չեմ եղել: Ամեն դեպքում, ողջունում եմ վարչապետի կողմից նման նախաձեռնությունը: Իհարկե, որպես ակումբային գործունեություն, դժվար թե շատ էֆեկտիվ լինի այն:
Ավելի գերադասելի կլիներ առանձին-առանձին հանդիպումները, բայց դա վարչապետի որոշելիքն է: Մյուս հանդիպմանը, եթե երկրում լինեմ, կմասնակցեմ:
– Ժամանակին Դուք արտագաղթի հետ կապված լուրջ ուսումնասիրություններ էիք կատարում, ի՞նչ կասեք ներկա իրավիճակի մասին:
– Արտագաղթին վերաբերում եմ շատ ավելի լոյալ, քան շատերը: Այն ընդունված է մեզ մոտ բնորոշել միայն բացասական պիտակներով, ես դրան համաձայն չեմ, որովհետեւ մարդը փորձում է ինքն իրագործել իր հնարավորությունները: Եթե այդ հնարավորությունները կարելի է իրականացնել մեկ այլ տեղում, ուրեմն` այդ մարդն ազատ է իրականացնելու այն: Մենք պետք է հաշվի առնենք, որ մարդիկ, որոնք, այսպես ասած, արտագաղթում են, հասնում են հաջողությունների այլ երկրներում: Հետեւաբար, արտագաղթը արդարացված է, այդ թվում` մեզ համար, որովհետեւ ունենում ենք հաջողակ, հարուստ, նաեւ խելացի հայրենակիցներ, որոնք մեր հայության ընդհանուր կապիտալն են, եւ դա վատ չէ:
– Որպես նախկին վարչապետ, վստահ ենք, որ հետեւում եք կառավարության գործունեությանը, ինչպե՞ս կգնահատեք այն:
– Ես ոչ քաղաքական, այլ գաղափարական եւ պրոֆեսիոնալ կառավարման կողմնակից եմ: Այսօր ընտրված է քաղաքական կառավարման մեխանիզմը, որն իմ կարծիքով` մեր երկրի նման երկրների համար շռայլություն է: Մենք պետք է ունենանք պրոֆեսիանալ կառավարում եւ գաղափարական թիմ: Ես համարում եմ, որ Հովիկ Աբրահամյանն անում է իր հնարավորությունների` այս պահի մաքսիմումը: Կառավարման թիմ գոյություն ունի, որն իրագործում է իր պատկերացումները, իսկ թե ինչքանով է այն արդյունավետ, գնահատում է հասարակությունը եւ դուք: Հարգում եմ Հովիկ Աբրահամյանին եւ ցանկացել եմ ու ցանկանում եմ նրան հաջողակ լինել` որպես ՀՀ վարչապետ, եւ, կարծում եմ, դա բոլորիս ցանկությունը պետք է լինի:
– «Նաիրիտ» գործարանի աշխատակիցներն առ այսօր պահանջում են իրենց` ամիսներով չվճարված աշխատավարձերը: Հետաքրքիր է` որպես գործադիրի նախկին ներկայացուցիչ, խնդրի ինչպիսի՞ լուծում եք տեսնում:
– Եթե կա բողոք, դա պետք է մի տեղ արտահայտել: Դրան չեմ կարող ո՛չ կողմ լինել, ո՛չ դեմ, որովհետեւ բնական երեւույթ է: Իսկ թե այդ բողոքները որքանով արդյունավետ կլինեն, կապված է բողոքի քանակից, որակից եւ ծավալից:
«Նաիրիտի» դեպքը մի առեղծվածային պատմություն է եւ, ճիշտն ասած, անթույլատրելի: Նորմալ, քաղաքակիրթ հասարակարգում, անհասկանալի է, թե ինչու է այդպես եղել: Պատճառն իհարկե սխալ կառավարման կամ ոչ բավարար կառավարման մեջ է: Բայց կարծում եմ` պատասխանատուներին այդքան էլ դժվար չէ փնտրել ու գտնել: Եվ խնդիրն այստեղ այն չէ, որ պարտք կա, այլ խնդիրն այն է, որ ոչ արդյունավետ կառավարման արդյունքում մենք չգիտենք, թե այդ գործարանի ապագան ինչ է լինելու:
– Ի դեպ, ապագայի մասին. ի՞նչ կասեք սահմանադրական բարեփոխումների եւ մասնավորապես կառավարման խորհրդարանական համակարգի անցնելու վերաբերյալ:
– Իմ կարծիքով` ընդունելի չէ խորհրդարանական համակարգի անցումը, եւ առաջին ու միակ պատճառն այն է, որ մեր կուսակցությունները կայացած չեն: Ավելին` օլիգարխացված են, եւ դրանք չեն ընդգրկում մեր միջին խավը: Դասական դեմոկրատական երկրներում կուսակցությունների հիմքում կանգնած է միջին խավը: Այսինքն` բարեկեցիկ կյանքով ապրող այն խավը, որն իր վճարումներով, այսպես ասած, նպաստում է տվալ կուսակցության կամ քաղաքական գծի կայացմանը: Մինչդեռ տվյալ դեպքում մենք ունենք օլիգարխացված կուսակցություններ, որոնք սնվում են, ենթադրենք, մեկ-երկու կամ հինգ գրպաններից:
– Անդրադառնանք նաեւ Եվրոպական բարձրագույն կրթական տարածքի (ԵԲԿՏ) Նախարարական գագաթաժողովին, որն այս անգամ տեղի է ունենում Երեւանում:
– ԿԳ նախարարին պետք է ողջունեմ այդ իմաստով, որովհետեւ մեծ գործ է արվել: Հիմնականում նախարարի անձնական ակտիվության շնորհիվ այս նախարարական ժողովը բերվեց Հայաստան: Կարծում եմ` մեր երիտասարդներին պետք է հնարավորություն ընձեռել` բազմապիսի կրթական ծրագրերի մասնակցելու համար: Իսկ այսօր այդ հնարավորությունները բազմակի մեծ են, քան նախկինում: Դա չի նշանակում, որ Բոլոնյան գործընթացը լավագույնն է, բայց մենք տալիս ենք ընտրության եւ հնարավորությունների լայնացման իրավունք, եւ սա պետք է ողջունել:
– Այդուհանդերձ, ինչպե՞ս եք վերաբերվում նրան, որ Հայաստանն իր տնտեսության ապագան կապեց Եվրասիական տնտեսական միության հետ, իսկ կրթական համակարգը` Եվրոպայի:
– Մի՛ հակադրեք այդ ամենը: Տնտեսությունը պիտի ազատ եւ բաց լինի, անգամ եթե մենք Եվրասիայի տարածքում ենք: Մեր բանաձեւը պիտի լինի Եվրասիական բաց տարածքը, որը պիտի ընդգրկի նաեւ հնարավոր համագործակցություն Եվրոպայի, Միացյալ Նահանգների եւ ընդհանրապես բոլոր այն երկրների հետ, որոնք դրան պատրաստ են:
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ
