ԶԱՐՄԱՆՔ
Արխիվ 12-16
Այսօր ԱՄՆ Ֆրեզնո քաղաքում աճուրդի է հանվելու ՎԻԼՅԱՄ ՍԱՐՈՅԱՆԻ տունը: Գրողի մահից հետո տունը երեք անգամ սեփականատեր է փոխել, նաեւ վարձակալության է հանձնվել, իսկ այժմ էլ աճուրդի է հանված` որպես գրավի առարկա: Ուստի տեղին է Հայաստանի գրողների միության նախագահ Էդվարդ Միլիտոնյանի եւ Սփյուռքի նախարարի կոչը բարերարներին, որպեսզի գնեն այդ տունը եւ թանգարան-ինստիտուտ դարձնեն. "Եթե հիմա տեր չկանգնենք սարոյանական շնչով լեցուն այդ գողտրիկ տանը, ապա հետագայում առավել դժվար, գուցեեւ այլեւս անհնար լինի այն վերստանալ ուրիշի ձեռքերից":
Սա այն դեպքն է, որ իրոք ամոթ կլինի ամերիկացի հայ մեծահարուստներին, եթե անտարբերությամբ վերաբերվեն: Ինչքան էլ Սփյուռքի ներդնողներին քցած լինեն Տեր-Պետրոսյանի եւ Քոչարյանի ռեժիմները, սա հո այն դեպքը չէ, որ Հայաստան փող բերեն: Գտնվում է Ամերիկայում, համ էլ ամերիկացիները ոչ պակաս են հպարտանում Սարոյանով, քան` մենք: Ուստի զարմանալի կլինի, եթե կոչն անպատասխան մնա: Իսկ ԼՂՀ նախագահի մամլո խոսնակ ԴԱՎԻԹ ԲԱԲԱՅԱՆԸ ինքն է զարմանում որոշ միջազգային չարախոսների վրա. "Ի՞նչ է` մենք իրավունք չունե՞նք անցկացնել ընտրություններ եւ ձեւավորել իշխանություն, պետք է երկիրը դարձնենք Ադրբեջանի պես բռնապետությո՞ւն: Ակնհայտ է, որ ո՛չ մեր ժողովուրդը, ո՛չ միջազգային հանրությունը դրանից չի շահելու: Իսկ այս դեպքում շահում է ե՛ւ Արցախի բնակչությունը, ե՛ւ նույն միջազգային հանրությունը, որը տեսնում է` տարածաշրջանում ձեւավորվում է մի պետություն, որը ոչ միայն մատների արանքով չի նայում ժողովրդավարական ինստիտուտների կայացմանը եւ զարգացմանը, այլեւ առաջիններից մեկն է պետականաշինության բնագավառում: Կարծում եմ, սա պետք է ողջունելի լինի իրականում ժողովրդավարական արժեքներ դավանող ցանկացած պետության, միջազգային կազմակերպության համար": Անշուշտ, Արցախում ժողովրդավարական ընտրությունները նախ մեզ են պետք, իսկ թե ինչ է դրա մասին մտածում միջազգային հանրությունը` դա միջազգային հանրության պրոբլեմն է: Բայց զարմանալի է, որ պարոն Բաբայանը այդքան լավ կարծիքի է միջազգային հանրության մասին, որ կարծում է, որ միջազգային հանրությունը այդ ընտրություններից կշահի: Չէ որ իրականում միջազգային հանրություն կոչեցյալին հետաքրքիր էլ չէ` լավն են այդ ընտությունները, թե վատը:
Իսկ առավելագույն, թուրքին հավասար, չարախոսությամբ հերթական անգամ զարմանալիորեն աչքի ընկավ ՈՒԿՐԱԻՆԱՆ: Պաշտոնապես ԼՂՀ ընտրությունների արդյունքները ճանաչողներ ճանաչված պետությունների մեջ չեղան, սակայն մեծամասնությունը գոնե բացասական գնահատականից զերծ մնացին: Իսկ Ուկրաինայի ԱԳՆ-ն հանդես եկավ հայտարարությամբ, որ չի ճանաչում այդ ընտրությունները: Դե ինչ, մշտական ադրբեջանամետ կեցվածքն Ուկրաինայի դեպքում նորություն չէ, ուստիեւ զարմանքով արձանագրենք, որ Ղրիմի անջատումն Ուկրաինայից ոչ միայն այդտեղի բնակչության ինքնորոշման դրսեւորումն էր, այլեւ վերին արդարության արտահայտություն` Արցախի ազատության դեմ մշտապես հանդես եկող Ուկրաինայի համար:
Մամուլի ազատության` արդեն անցած օրվա կապակցությամբ, չենք կարող հերթական անգամ չզարմանալ "FREEDOM HOUSE" միջազգային կազմակերպության` Հայաստանի մամուլին տրված գնահատականին: Արդեն որերորդ անգամ է, որ սրանք, գրողը տանի, Հայաստանը համարում են անազատ մամուլ ունեցող երկիր, հենվելով մատից ծծած ինչ-որ "փաստերի" վրա: Ինչ ասած լինեն, որ լավ լինի` որ չնայած արտահայտման ազատության սահմանադրական երաշխիքների. "Իշխանությունները ոչ ֆորմալ կերպով ճնշում են գործադրում` հայաստանցիների մեծամասնության համար տեղեկատվության հիմնական աղբյուրը` հեռարձակող մեդիան, վերահսկողության տակ պահելու նպատակով": Սրանց տես` նախ թող բարի լինեն արեւմտյան խոշորագույն հեռուստաընկերությունների անազատությունը հենց անազատություն կոչեն, քանզի այդտեղի գրաքննության համեմատ` նույնիսկ սովետական գրաքննությունը գլուխի պատով էր տվել, եւ երկրորդը` էլ որտե՞ղ կգտնեք այդքան ազատ համացանց, ուր յուրաքանչյուրը արտահայտում է այն ամենը, ինչ խելքին կփչի:
Զարմացած է
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆԸ
Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ
