ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ՎԵՐԱԿԵՆԴԱՆԱՆՈ՞ՒՄ Է
Արխիվ 12-16ԸՆԴԴԻՄՈՒԹՅՈՒՆԸ
ՎԵՐԱԿԵՆԴԱՆԱՆՈ՞ՒՄ Է
Այսօր Աշխատավորների տոնն է, եւ դրա առնչությամբ մի հռետորական հարց հնչեցնենք` արդյո՞ք մեր ընդդիմադիրներին կարելի է դասել աշխատավորների շարքին: Շատերին թերեւս ոչ, իսկ, օրինակ, ՀԱԿ-ի պարագայում միգուցե արժեր առաջնորդվել ԽՍՀՄ օրոք գործող քրեական օրենսգրքի "Պորտաբուծություն" հոդվածը: ՀԱԿ-ից կառուցողական ոչինչ չի հնչում, եւ հանրապետականներից ոմանք արդեն չեն դիմանում եւ մի կողմ դնելով սուպերհանդուրժողականության կեցվածքը, ուղղակի տեքստով ասում են, որ Լյովիկ Զուրաբյանի վիճակը ողբալի է:
ՍԱՀՄԱՆԱԴՐԱԿԱՆ ԲԱՐԵՓՈԽՈՒՄՆԵՐԸ`
ՈՐՊԵՍ ԿԻԶԱԿԵՏ
Իսկ ինչո՞ւ է Լյովիկ Զուրաբյանի վիճակը բնութագրվում ողբալի, բավականին պարզ է: Նա շրջանառության մեջ դրել է կեղծ թեզ, որ եթե սահմանադրական բարեփոխումների հանրաքվեն տապալվի, ապա իշխող վարչախումբը չի կարողանալու վերարտադրվել, ու դրա հիման վրա առաջարկել էր ընդդիմադիր համարել միայն նրանց, ովքեր դեմ են այդ բարեփոխումներին: Սակայն մյուս ընդդիմադիրները այդ չափանիշին, մեղմ ասած, սառը վերաբերվեցին: Ու եթե հիմք ընդունենք Լյովիկի չափանիշը, ապա կստացվի, որ այսօր Հայաստանում ընդդիմադիր է միայն ՀԱԿ-ը, այն էլ` կիսատ-պռատ:
Նույնիսկ ՀԱԿ խմբակցության անդամ Լյուդմիլա Սարգսյանը հայտարարել է, որ, եթե ընտրվի գործող սահմանադրության բարելավման տարբերակը, ապա կարելի է եւ վերանայել ժխտողական վերաբերմունքը: Իսկ ավելի վաղ ԲՀԿ-ն էր նշել, որ կարելի է քննարկել կիսանախագահական համակարգի բարելավման տարբերակը: Այսինքն` ԲՀԿ-ն հրաժարվել է կոշտ ժխտողականությունից, ՀԱԿ խմբակցությունում արդեն պատգամավորներն առանձին-առանձին սահուն կերպով հրաժարվում են ժխտողականությունից, այլ ընդդիմադիրների համար անհետեւանք չեն անցել Սահմանադրության հարցով Սերժ Սարգսյանի հետ հանդիպումները, ու միայն ԼՏՊ-ի թիմն է երկու ոտքը մի կոշիկի մեջ մտցրած պնդում, թե չէ ու չէ, միակ նպատակը պետք է լինի տապալումը:
Հիմա ուր է գնում գործընթացը սահմանադրական բարեփոխումների շուրջ: Որոշակի ընդդիմադիր ակտիվություն այդտեղ երեւում է, ուր բոլորը, բացի ՀԱԿ-ից, քչից-շատից կառուցողական դաշտում են: Իսկ ՀԱԿ-ը սեփական ժխտողականությամբ ինքն իրեն քշում է լուսանցք եւ երեւի թե ճիշտ էլ անում է, քանզի վաղուց ժամանակն է ծեր աղվես Լեւոնին ու նրա թիմին ուղարկել քաղաքական թոշակի:
Իր հերթին ՀՀԿ-ՀՅԴ տանդեմը լավ համերաշխ աշխատում է բարեփոխումների վրա: Հանրապետականները հայտարարում են, որ պատրաստ են լսել բոլորի առաջարկները, իսկ ՀՅԴ-ն էլ` Արծվիկ Մինասյանի շուրթերով, առաջարկում է բոլորին զբաղվել իրական քաղաքականությամբ: Որպես իրական քաղաքականություն` նա նկատի ունի հենց սահմանադրական փոփոխությունների նախագծի վրա աշխատելը: Այսինքն` ըստ ՀՅԴ-ի, ստացվում է" որ, օրինակ ՀԱԿ-ը իրական քաղաքականությամբ զբաղվելու փոխարեն զբաղված է մի երեւույթով, որը կոչվում է քաղաքական օնանիզմ:
ԾԱՅՐԱՀԵՂԱԿԱՆՆԵՐԻ ԽՆԴԻՐԸ
Կարող ենք արձանագրել, որ "Հիմնադիր խորհրդարանի" նախաձեռնած "100-ամյակն առանց ռեժիմի" ծրագիրը տապալվեց, այն էլ տապալվեց մեծ շրխկոցով: Ապրիլի 24-ը հարամելու գնով անկայունություն հարուցելու փորձերից ոչինչ չստացվեց, արդյունքում "100-ամյակն առանց ռեժիմի" կարգախոսը փոխարինվեց "Հայաստանն առանց քաղբանտարկյալների" կարգախոսով: Այսինքն, եթե առաջ այդ թիմը ուզում էր Սերժ Սարգսյանին ազատել պաշտոնից, ապա հիմա նույն թիմն ուզում է Ժիրայր Սէֆիլյանին եւ ընկերներին ազատել բանտից:
Այդ նպատակով "Հիմնադիր խորհրդարանն" անընդհատ փոքրիկ փողոցային ակցիաներ է կազմակերպում, սակայն դրանք այնքան սակավամարդ են, որ ակցիա կոչել էլ չի լինի: Գումարած դրան` "քըխ" իշխանությունները խեղճերին նույնիսկ "քաղբանտարկյալների ազատման" հաճելի զբաղմունքից էլ են զրկում: Գլխավոր դատախազ Գեւորգ Կոստանյանը պահանջել է իր մոտ բերել Ժիրայր Սէֆիլյանի ու այլոց գործը, ու խոսակցություններ են գնում վերանայման մասին: Դե պարզ է, զուտ քաղաքական նպատակահարմարության տեսակետից անիմաստ է դառնում Սէֆիլյանենց բանտում պահելը: Ապրիլի 24-ն անցել է, ու հիմա ինչքան էլ ցույց ու հանրահավաք անեն, դա որեւէ կերպ չի սպառնում մեր երկրին արտաքին ճակատում: Ներքին ճակատում էլ չի սպառնում, քանզի այդ թիմից լեցուն հանրահավաքներ կազմակերպելու ակնկալիք չունի ոչ ոք, ու ինչ էլ անեն փողոցներում եւ համացանցում, կստացվի օդի անիմաստ տատանում:
Լավ, երբ Գեւորգ Կոստանյանը անի իր գործը, եւ Սէֆիլյանենց գործը վերանայվի, էլ ինչո՞վ պետք է զբաղվեն նրանց ակտիվիստները: Հիմա գոնե պայքարիստություն են անում բանտից ազատելու պահանջի շուրջ, իսկ այդ ժամանակ դա էլ չի մնա: Նման է, որ հենց "քաղբանտարկյալների" հարցում "Հիմնադիր խորհրդարանին" սպառնում է ընկեր Փանջունու վարվելակերպը կրկնելը: Հիշեցնենք, որ Երվանդ Օտյանի ստեղծած կերպարը, որպես ճշմարիտ հեղափոխական, երբեք որեւէ տեղ չէր մտնում բաց դռնով, եւ նույնիսկ բաց դուռը սկզբում կոտրում էին, նոր էին մուտք գործում:
Լավ, Ժիրոյենց մոտ ստացվեց զրոյական արդյունք, գրանտակերներին ամերիկացիք որոշեցին այլեւս փող չտալ... Ուստի նույնիսկ ձեւականորեն իշխանափոխության պահանջ հնչեցնողներ չեն երեւում: "Իշխանափոխիչներից" էլ ով մնաց` մնացին Լեւոնենք, մնացին "Հիմնադիր խորհրդարանի" ներկայացուցիչները եւ... վերջ:
Պարզ է, որ թեեւ ընդդիմադիրներն իրենց պատռելով վերակենդանացման նշաններ են ցույց տալիս, սակայն կամ պիտի հրաժարվեն ծայրահեղ նպատակներից ու գան կառուցողական դաշտ, կամ նրանց` արդեն կանոն դարձած հրաժարականի պահանջը վերածվում է ծիծաղելի դատարկախոսության: Մնում է, որ օբյեկտիվորեն հակասությունները տեղափոխվեն իշխանական դաշտ, այդտեղ լինեն թաքնված հակամարտություններ: Ինչը եւ տեսնում ենք, քանզի մամուլը գնալով ավելի ու ավելի է հեղեղվում այս կամ այն պաշտոնյայի մոտալուտ հրաժարականի մասին շշուկներով:
Դե ինչ, անշուշտ լավ է, որ պետականության նավը ճոճողներ չեն մնացել, բայց մյուս կողմից էլ, առանց գործուն ընդդիմության քաղաքական կյանքն է դառնում անհետաքրքիր: Հո անընդհատ հնարավոր չի լինի ծամոնի պես ծամել շշուկները այս կան այն պաշտոնանյայի պաշտոնանկության հրաժարականի, կամ մոտալուտ հեռացման լուրերը: Ի վերջո, հանրությանն առանձնապես չի հուզում Պողոսին Պետրոսով կամ Կիրակոսով փոխարինելը, իսկ ներկայիս ընդդիմադիրներից շատերը այլ բան չեն կարողանում անել: Պարզապես սովոր չեն կոնկրետ աշխատանքի, այդ պատճառով արդեն բոլորին են ձանձրացրել "Դուք հեռացեք, որպեսզի մենք գանք" պարզունակ կարգախոսից:
ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ
