Հանդիպման յուրահատկությունն այն էր, որ այն ունեցավ հրապարակային մաս. Երեք նախագահների հանդիպման հետքերով Լինում են պահեր, երբ ուզում եմ քեզ մի բան պատմել ու լսել՝ ինչ կասես Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց Լավրովը կասկածի տակ դրեց Գերմանիայի և Բրիտանիայի պաշտպանության նախարարների ադեկտվատությունը Զելենսկի. ԱՄՆ-ն Ուկրաինային չի փոխանցում նույնիսկ Եվրոպայի կողմից վճարված Patriot հրթիռները

ԹՈՒՐՔԻԱՅԻ "ՔՅԱՐԸ" ՄԻԱՅՆ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ԹՈՒՔՈՒՄՈՒՐՆ ԷՐ

Արխիվ 12-16

ԹՈՒՐՔԻԱՅԻ "ՔՅԱՐԸ" ՄԻԱՅՆ ՀԱՄԱՇԽԱՐՀԱՅԻՆ ԹՈՒՔՈՒՄՈՒՐՆ ԷՐ

Այս օրերին թեժ քննարկումների թեմա է դարձել, թե, վերջապես, Հայոց ցեղասպանության հարյուրամյակի ու դրան հակակշիռ դարձած թուրքական Գալիպոլիի ճակատամարտի միջոցառումների քաղաքական գործընթացներում Հայաստա՞նը, թե Թուրքիան հայտնվեց շահավետ դիրքերում: Դրա հիմնական ինդիկատորը, անշուշտ, այս օրերին Հայաստան եւ Թուրքիա մեկնող պատվիրակությունների ցանկերն էին, այդ միջոցառումների առաջացրած միջազգային ռեզոնանսները եւ այլն:
Միջազգային ռեզոնանսի առումով, անշուշտ այս շաբաթների Անկարայի հիստերիաները, ետ կանչված դեսպանները վկայում են, թե իրավիճակն ում օգտին էր: Ինչ վերաբերում է պատվիրակություններին, ապա նման համեմատության հետ կապված ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանը առաջ է տանում այն թեզը, թե Հայաստանը չի էլ մտածում "ապրիլի 24-ի զոհերի հիշատակի ոգեկոչման արարողություններով մրցել Թուրքիայի հետª ո՛չ երկրների ղեկավարների, ո՛չ պատվիրակությունների քանակով, որոնք մասնակցելու են այս միջոցառումներին": Մինչդեռ փաստն այն է, որ Անկարան Գալիպոլիի միջոցառումներն անցկացնելով հենց ապրիլի 24-ին, նման մրցակցություն փորձեց սկսել, եւ... "հաղթանակ" տարավ. Թուրքիա են մեկնել 21 պետությունների առաջնորդներ: Սակայն այդ "թվաբանական հաղթանակը" բավականին խղճուկ տեսք է ստանում, երբ տեղափոխվում ենք որակի հարթություն: Գլխաքանակ ապահովելու համար Անկարան, բացի թուրքական աշխարհի ¥եւ դրան շատ մոտ կանգնած¤ այլ ղեկավարներից ¥Ադրբեջան, Հյուսիսային Կիպրոս, Թուրքմենստան, Ալբանիա, Բոսնիա, Կոսովո...¤` գնացել-հասել էր մինչեւ Աֆրիկայի եւ իսլամիստական տիրույթների խորքերըª Չադ, Հարավային Սուդան, տասը մասի բաժանված Իրաք, Մալի, Նիգեր, Սենեգալ ու մինչեւ իսկ ծովահենության համաշխարհային որջ` Սոմալի. երկրներ, որոնք ո՛չ իրենց հեղինակությամբ, ո՛չ իրենց կշռով եւ ո՛չ էլ համաշխարհային գործընթացներում ունեցած դերակատարությամբ որեւէ մեկին չեն էլ հետաքրքրում: Անկարայի ամենալուրջ "ձեռքբերումը" Մեծ Բրիտանիայի թագաժառանգ արքայազն Չարլզն էր: Սակայն "հավերժական արքայազնի" կարգավիճակ ունեցող Չարլզին միայն մեծ վերապահումով կարելի է "մեծ ձեռքբերում" համարել: Եվ դրա դիմացª միայն այն փաստը, որ Հայաստանում են ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի երկու մշտական անդամ-պետության նախագահ ¥եթե հաշվի չառնենք, որ Հայաստան ԱՄՆ գլխավոր գանձապետ-ֆինանսների նախարար  Ջեյքոբ Լյուի գլխավորած նախագահական պատվիրակություն գործուղելով, Օբաման զերծ մնաց համարժեք պատվիրակություն Թուրքիա ուղարկելուց¤, եվրամիութենական մի քանի ազդեցիկ ղեկավարներ, բազում ամենահեղինակավոր կրոնական եւ այլ միջազգային կառույցների ազդեցիկ ներկայացուցիչներ, արդեն իսկ հուշում են, թե իրականում ինչ արժեք ունի Թուրքիայի այդ թվաբանական հաղթանակը ¥նույնիսկ եթե մի կողմ թողնենք այն համաշխարհային թուքումուրը, որ Անկարան ստիպված էր այս օրերին "վայելել"¤:

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ