«ՄԵՆՔ ԱՊՐԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ ՈՒՆԵՆՔ. ՄԵՆՔ ԶՈՀԻ ԿԱՐԳԱՎԻՃԱԿԻՑ ԴՈՒՐՍ ԵՆՔ…»
Արխիվ 12-16«ՄԵՆՔ ԱՊՐԵԼՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔ ՈՒՆԵՆՔ. ՄԵՆՔ ԶՈՀԻ ԿԱՐԳԱՎԻՃԱԿԻՑ ԴՈՒՐՍ ԵՆՔ…»
Եղեռնի 100-ամյա տարելիցին ընդառաջ մշակութային բոլոր հնարավոր ճյուղերն արտահայտման ամենտարբեր եղանակներով հանդես եկան ասելիքով, խոսուն աշխատանքով` հերթական անգամ գոչելով, ձայն բարձրացնելով առ աշխարհ 1915 թվականին հայերի հանդեպ անմարդկային սպանդի, կոտորածի մասին: «ԻՐԱՎՈՒՆՔԻ» զրուցակիցը քանդակագործ ԱՐԹՈՒՐ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆՆ է. «Ցեղասպանության թեմատիկայով ունեմ աշխատանքների մի ամբողջ շարք, բայց դա խիստ անձնական է, ես դա երբեք չեմ ցուցադրի. ինքս էլ շատ հազվադեպ եմ նայում: Արվեստի և քանդակագործության մեջ ցավից վերածնողը զրոյից պետք է կանգնի, ցավի մեջ ցավը չպետք է երևա, մենք ապրելու արվեստը պետք է գովերգենք, ոչ թե
վերածնվելու: Մենք հազար անգամ որպես ազգ վերածնվել ենք, հիմա մեզ պետք է նոր մեկնարկ և այդ մեկնարկի անունն է ապրելու արվեստ, ոչ թե վերապրելու, վերածնվելու` այս իմաստով ես կողմնակից չեմ ցույց տալու երկրաշարժյան, Եղեռնի թեմատիկայով աշխատանքները…. Այս համոզումը ունեցել եմ դեռևս երիտասարդ, ուսանողական տարիներիս»:
Չնայած այս թեմատիկայով իր աշխատանքները հանրության լայն շերտերին չներկայացնելու համոզմանը` Արթուրը դեմ չէ, երբ դա անում, են մշակութային այլ գործիչներ. «Անողներին պատիվ և փառք: Դա մի գործ է, որ պետք է հաջորդ սերունդների մեջ վերհուշը պահելու համար, աշխարհին ցույց տալու համար, որ մարդը արյունարբու գազան է, մարդկային կորուստը մեծ ողբերգություն է: Եվ, ի վերջո, մարդկային հիշողությունը գենետիկորեն որքան էլ երկար է թվում, իրականում կարճ
է.պետք է հիշեցնել, որ մարդը կարող է լինել մարդասպան: Բարոյախրատական է նաև, երբ երեխային ցույց տալով յաթաղանով մորթված մարդու, ասում ես, որ դու այդպիսին մի եղիր»:
Իսկ վերջում քանդակագործը փաստում է. «Հայաստանը, մշտապես գտնվելով պատերազմների մեջ, իր ներսում պետք է ունենա զինվորի, դա կլինի մշակույթի զինվոր, սահմանի զինվոր, բժշկության զինվոր, կրթության զինվոր… Մենք ապրելու իրավունք ունենք. մենք զոհի կարգավիճակից դուրս ենք: Մենք զոհ չենք պահանջում, բայց այլևս զոհ չենք լինելու…»:
ԷԹԵՐԻ ՄԱՄՈՒԼՅԱՆ
