ՀԵՐԹԸ ՀԱՍՆՈՒՄ Է ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ՀԵՏ ԱՌԵՐԵՍՎԵԼՈՒ ԱԴՐԲԵՋԱՆԻ ԺԱՄԱՆԱԿԸ
Արխիվ 12-16ՀԵՐԹԸ ՀԱՍՆՈՒՄ Է ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅԱՆ ՀԵՏ ԱՌԵՐԵՍՎԵԼՈՒ ԱԴՐԲԵՋԱՆԻ ԺԱՄԱՆԱԿԸ
Հիմա, երբ Եվրոպան, ինչպես մեծ բանաստեղծ Շիրազը կասեր, խախտել է լիրբ լռությունն ու 100 տարի անց բարձրաձայնում է Հայոց ցեղասպանության պատմական իրողության մասին, ծայրահեղ հիստերիա է առաջացել ոչ միայն Թուրքիայում, այլեւ Ադրբեջանում: Դա են վկայում ադրբեջանական լրատվամիջոցների թուրքապաշտ ու ստահոդ հոդվածների շարանն ընդդեմ Հայոց ցեղասպանության: Բնական է, որ Ադրբեջանը այս պահին մտածում է ոչ թե իր ավագ եղբոր` Թուրքիայի, այլ իր իսկ «կաշին փրկելու մասին»: Չէ՞ որ նույնքան արյունոտ են նաեւ Ադրբեջանի ձեռքերը, քանի որ եթե Հայոց ցեղասպանությունից անցել է 100 տարի, ու մենք այսօր էլ «Հիշում ու պահանջում ենք», ապա Խոջալուի, Սումգայիթի, Բաքվի ջարդերի դեպքում, հենց մաշկներիս վրա ենք զգացել ցեղասպանության արհավիրքը: Օգտվելով առիթից, որ հիմա աշխարհը համակ ուշադրությամբ հետեւում է Հայոց ցեղասպանության ճանաչման ու պահանջատիրության գործընթացին, թե արդյո՞ք ժամանակը չէ նաեւ Ադրբեջանի առաջ հստակ պահանջ ներկայացնելու, «Իրավունքը» հետաքրքրվեց ՍԴ իրավախորհրդատվական բաժնի պետ, միջազգային իրավունքի փորձագետ ՎԼԱԴԻՄԻՐ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆԻՑ.
– Դրանք տարբեր երեւույթներ են, եւ ես չէի ցանկանա, որ այն միաձուլվեր մեկ
պատմաշարի մեջ: Գտնում եմ, որ դրանք պետք է առանձին-առանձին ուսումնասիրվեն: Պահանջները, հանցագործ սուբյեկտները, հանցագործությունները տարբեր են, եւ չի կարելի մեկը մյուսի հետ խառնել: Եկեք չմոռանանք, որ մի պարագայում մենք գործ ունենք հայ-թուրքական, իսկ մյուս պարագայում հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների հետ:
– Բայց չէ որ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցին նման հարց բարձրացնելը առավել մեծ հնչեղություն կունենա:
– Չեմ կարծում, որ այս քաղաքական կոնյուկտուրային ֆոնը պետք է օգտագործել, այլ պահանջներ ներկայացնելու համար: Եվ չեմ գտնում, որ սա այն հարթակն է, որի շրջանակներում կարելի է բարձրացնել Ադրբեջանում տեղի ունեցած հանցագործությունների հարցը: Թեեւ գտնում եմ, որ այս հարցը պետք է անընդհատ գտնվի հետազոտողների, քաղաքական գործիչների եւ մեր արտաքին քաղաքականության ուշադրության կենտրոնում:
ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ
