Ինչ է կատարվում Արցախ կամերային նվագախմբում Ջիվան Գասպարյան կրտսերը նոր տեսահոլովակ է ներկայացրել Հանդիպման յուրահատկությունն այն էր, որ այն ունեցավ հրապարակային մաս. Երեք նախագահների հանդիպման հետքերով Լինում են պահեր, երբ ուզում եմ քեզ մի բան պատմել ու լսել՝ ինչ կասես Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ Գերմանիան հրաժարվել է Լեհաստանով տանկային շարասյուներ տեղաշարժելուց

ՊԱՏԱՐԱԳ ՎԱՏԻԿԱՆՈՒՄ. ԻՆՉ Է ԴԱ ՏԱԼՈՒ ՄԵԶ

Արխիվ 12-16

ՊԱՏԱՐԱԳ ՎԱՏԻԿԱՆՈՒՄ. ԻՆՉ Է ԴԱ ՏԱԼՈՒ ՄԵԶ


Եվ այսպես, տեղի ունեցավ Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման կարեւոր իրադարձություններից մեկը` Հռոմի պապի կողմից Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը որպես 20-րդ դարի 3 խոշորագույն ոճիրներից մեկը: Մյուս երկուսն են ֆաշիզմը եւ ստալինիզմը: Հռոմի պապի կողմից այդպիսի քայլը նշանակում է, որ այսուհետ աշխարհի 1 մլրդ կաթոլիկների համար Հայոց ցեղասպանության` ծանրագույն ոճիր լինելը անվիճելի փաստ է:

Ու բնական է Թուրքիայի հիսթերիան դրա առնչությամբ, իսկ ադրբեջանական քարոզչամեքենայի կողմից մարազմատիկ պնդման տարածումը, իբր Պապն ունի 12 ոչ պաշտոնական կին, որոնցից 4-ը հայուհի են: Ի դեպ, շատ կարեւոր է եւ այն, որ Հռոմի պապի կողմից Նարեկացին ճանաչվեց Տիեզերական եկեղեցու 36-րդ վարդապետը:

ՄԵՐ ԵՐԿՐԻ ԿՇԻՌԸ ԲԱՐՁՐԱՑԱՎ

36 թիվը հայերիս համար կարեւորագույն թվերից մեկն է: Պատահական չէ, որ մեր այբուբենը բաղկացած է 36 տառերից, որոնք ինքը` Մաշտոցը, զետեղել էր արիների քաղաքակրթության հնագույն խորհրդանիշի` այսպես կոչված, սրբազան արեգակնային քառակուսու մեջ: Այն, որ Նարեկացին ճանաչվեց հենց 36-րդ վարդապետ, թերեւս ինչ-ինչ խորհրդանշական եւ խորհրդապահական իմաստ է պարունակում իր մեջ...
Սակայն հարցի միստիկ նշանակությունից անցնենք գործնականին: Իսկ գործնականն այն է, որ մեր ողբերգությունը կարեւորվեց համաշխարհային ընդգրկում ունեցող, այն էլ` չափազանց հին, ազդեցիկ եւ համաշխարհային գործընթացներում նշանակություն ունեցող կառույցի կողմից: Ու դա, չնայած շատ էական դավանաբանական տարբերությունների, Հայ առաքելական եկեղեցու եւ Վատիկանի միջեւ: Իզուր չէ, որ ՀՀ նախագահը իր ելույթում շեշտեց. "Հատկապես քրիստոնեության ընդունումից հետո (գիտեք, որ երկու երկրները քրիստոնեությունն ընդունել են գրեթե միաժամանակ` Հայաստանը 301թ., Հռոմը` 312թ.) երկու ժողովուրդները դարձան նույն արժեհամակարգի կրողներ, եւ առեւտրային ու ռազմական կապերն ամրապնդվեցին նաեւ քաղաքակրթական, մշակութային եւ հոգեւոր առնչություններով": Սերժ Սարգսյանը նաեւ մատնանշել է հետեւյալ նրբությունը. "Խորապես շնորհակալ ենք Նորին Սրբություն Ֆրանցիսկոս Պապին այս աննախադեպ պատարագի գաղափարի համար, որը տեղի է ունենում մեր Հայ առաքելական եկեղեցու կողմից Ցեղասպանության զոհերի սրբադասվելուց երկու շաբաթ առաջ` դրանով իսկ խորհրդանշելով քրիստոնյա աշխարհի համերաշխությունը մեր ժողովրդի հետ":
Մեր երկրի ղեկավարը նաեւ մատնանշեց, թե ինչքան կարեւոր է այն, որ Հայ Դատի շուրջ համախմբված ենք ազգովի, եւ դա բարձրացնում է մեր երկրի ներուժն ու հնարավորությունները. "Մենք` հայրենաբնակներս եւ սփյուռքահայերս, որպես ազգային հավաքականություն, մեծ ուժ ենք: Դրանում մենք պարբերաբար համոզվում ենք, մանավանդ, այն պահերին, երբ հրատապ անհրաժեշտություն կա համատեղելու եւ համադրելու ջանքերը` մարտահրավերներին դիմակայելիս":
"Վճռական պահերին մենք կամք եւ գիտակցություն ունենք միաբանվելու` ի մի բերելու մեր հնարավորությունները` հանուն համահայկական խնդիրների լուծման: Իտալահայ համայնքը ասվածի փայլուն օրինակներից է, եւ ես շնորհակալ եմ ձեզ ձեր պատրաստակամության համար: Սա ուժ է, որի հետ հաշվի են նստում եւ՛ մեր բարեկամները, եւ՛ ոչ բարեկամները":
Իսկ դա շատ կարեւոր է` որ քեզ հետ հաշվի նստեն ե՛ւ դաշնակիցները, ե՛ւ հակառակորդները: Ու, բնականաբար, մեր երկրի կշիռը բարձրացնելը իր անդրադարձն է ունենում եւ ներքաղաքական իրավիճակում:

ՆԵՐՔԻՆ ԿԱՅՈՒՆՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՄՐԱՊՆԴՎԵԼ Է

Աչքով չտանք` 100-ամյակի կապակցությամբ միասնությունն ու համերաշխությունը, կարծես թե, ռեալ ստացվում է: Ու դրա արդյունքներից մեկն այն է, որ ներքաղաքական լարվածություն մեր երկրում գործնականում չկա: Հանրությունն էլ մերժողական վերաբերմունք է դրսեւորում ծայրահեղական հոսանքների նկատմամբ:
Խորհրդարանից դուրս պարզ երեւաց հետեւյալը` "100-ամյակն առանց ռեժիմի" շարժումը, մեղմ ասած, հանրության աջակցությունը չի վայելում: "Հիմնադիր խորհրդարանի" ղեկավար կազմի կալանավորումը հանրային ընդվզում չառաջացրեց, դրա առնչությամբ բողոքի ակցիաների մասնակցում է ընդամենը մի քանի տասնյակ մարդ: Եվ չեզոք վերաբերմունքը "Հիմնադիր խորհրդարանի" նկատմամբ փոխվում է դեպի բացասականը, եւ դա չնայած այն հանգամանքին, որ շարժման գլուխ կանգնածների մեջ կան Արցախյան պատերազմի տարիներին մեծ հռչակ ստացած 2 ազատամարտիկ` Ժիրայր Սէֆիլյանը եւ Պավլիկ Մանուկյանը: Այսինքն` բացասական վերաբերմունքը ապրիլի 24-ը հարամելու գաղափարի նկատմամբ շատ ավելի զորեղ գտնվեց, քան համակրանքն ու վստահության պաշարը այդ 2 անձանց նկատմամբ:
Իսկ ՀԱԿ-ի կողմից արտահայտվող ժխտողական եւ թուրքամետ գաղափարները արժանանում են հանրության նողկանքի, եւ այդպիսին է վերաբերմունքը Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի, Լեւոն Զուրաբյանի, Հրանտ Բագրատյանի եւ այլոց ժխտողական ելույթներին: Պարզ է, որ մեծագույն հարցականի տակ է ՀԱԿ-ի ներկայությունը 2017-ին ընտրվելիք խորհրդարանում:
Ինչ վերաբերում է "Ժառանգությանը", ապա այդ կուսակցությունը, ընդհանուր առմամբ, խելքը գլխին չի կողմնորոշվել, սակայն անգամ ի դեմս այդ կուսակցության ամենաարմատական եւ ծայրահեղական դեմքի` Զարուհի Փոստանջյանի, տեսնում ենք հակադրություն ՀԱԿ-ին եւ վերջինիս առաջնորդին: Իսկ արմատականությունը այժմ արտահայտվում է ոչ այնքան հակաիշխանական, որքան Հայ Դատի դաշտում:
Պետք է նշել, որ մազութային սուլթանատի ձեռքերով անգլոսաքսերի եւ թուրքերի պատվերի կատարումը` հիբրիդային պատերազմը առավել լկտի ռազմական սադրանքների ու սանձարձակ քարոզչության տեսքով, այդպես էլ չի հասնում իր նպատակին, չի առաջացնում խուճապի եւ հոռետեսության տրամադրություններ երկրի ներսում, դուրս չի մղում ձգտումը` 100-ամյակի հետ կապված միասնաբար բոլոր անհրաժեշտ քայլերը կատարելու: Այսինքն` ե՛ւ մեր թշնամին, ե՛ւ նրա թիկունքում  գտնվող համաշխարհային տիկնիկավարները չեն կարողանում հասնել իրենց նպատակին եւ չեզոքացնել հայկական գործոնը: Իսկ այդ գործոնի զորեղությունը մեզ համար օգտակար է նաեւ դաշնակիցների հետ հարաբերություններում, հատկապես այժմ, երբ  ԵՏՄ շրջանակներում ձեւավորվում են խաղի կանոնները, եւ յուրաքանչյուր անդամ-պետություն դնում է իր դրվածքը: Այն առավելությունները, որոնք հնարավոր կլինի ստանալ հիմա, մեզ օգուտ կբերեն տասնամյակներ շարունակ, այնպես որ, որոշ ռիսկային ու ոչ միանշանակ դրվագները մեզ չպետք է վախեցնեն եւ հիասթափեցնեն:

ՀՈՎՀԱՆՆԵՍ ԳԱԼԱՋՅԱՆ

 

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ