Լսե՛ք մարդկանց, լրջորեն վերաբերվե՛ք նրանց հոգսերին․ կատարվեց քահանայական ձեռնադրություն Ինչ է կատարվում Արցախ կամերային նվագախմբում Ջիվան Գասպարյան կրտսերը նոր տեսահոլովակ է ներկայացրել Հանդիպման յուրահատկությունն այն էր, որ այն ունեցավ հրապարակային մաս. Երեք նախագահների հանդիպման հետքերով Լինում են պահեր, երբ ուզում եմ քեզ մի բան պատմել ու լսել՝ ինչ կասես Իրականացված կապիկ-շոուն ցույց է տալիս, որ այսօրվա ընդդիմությունը չի գործում. Արթուր Ֆարմանյան Մեր թանգարանն անվանում են փոքրիկ Տրետյակովյան պատկերասրահ, Աբրահամյանին՝ մեր օրերի Տրետյակով. Մկրտչյան Զանզիբարում վեցից ավելի հյուրանոցներ ամբողջությամբ այրվել են Տասը տարի՝ ռուսական արվեստի թանգարանի վերափոխման ճանապարհին Թուրքիան և ԵՄ-ն բանակցություններ են վարում անվիզա ռեժիմի ներդրման վերաբերյալ

«ՈՉ ՄԻ ՂԵԿԱՎԱՐ ՉԻ ՈՒԶՈՒՄ ԻՐ «ՊՈՍՏԸ» ԶԻՋԵԼ ՄԵԿ ԱՅԼ ՂԵԿԱՎԱՐԻ»

Արխիվ 12-16

«ՈՉ ՄԻ ՂԵԿԱՎԱՐ ՉԻ ՈՒԶՈՒՄ ԻՐ «ՊՈՍՏԸ» ԶԻՋԵԼ ՄԵԿ ԱՅԼ ՂԵԿԱՎԱՐԻ»

Տեղական ինքնակառավարման մարմիններում շարունակում է լայնորեն քննարկվել ու օր օրի ավելի բուռն թափ ստանալ ՀՀ կառավարության որոշումը, ըստ որի` Հայաստանի մի շարք գյուղական եւ քաղաքային համայնքներում տեղական հանրաքվեներ կանցկացվեն: Իսկ հանրաքվեի արդյունքում 80-ից ավելի համայնքներ կվերամիավորվեն, եւ կձեւավորվի 14 խոշոր համայնք: Կառավարության վերոնշյալ պիլոտային ծրագրի շուրջ համայնքներում ծավալվող քննարկումների մասին «Իրավունքը» զրուցեց ԱԺ Տարածքային կառավարման եւ տեղական ինքնակառավարման հարցերի մշտական հանձնաժողովի անդամ, ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր ԱՐՄԵՆ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԻ հետ:


–Պարոն Կարապետյան, որպես համայնքներին առավել մոտ կանգնած քաղաքական գործիչ, ըստ Ձեզ, ի՞նչ տրամադրություններ են տիրում համայնքներում` վերոնշյալ հարցի շուրջ:
– Այդ թեմայով հետաքրքիր մտքեր են ծավալվել. այն գյուղապետները, այն համայնքները, ովքեր վստահ չեն իրենց վրա, որ կարող են ընտրվել համայնքի ղեկավար, նրանք դեմ են: Իսկ այն համայնքի ղեկավարները, որոնք ավելի վստահ են, որ կարող են ավելի շատ ձայն հավաքել եւ դառնալ համայնքի ղեկավար, որովհետեւ իրենց ընտրական զանգվածը ավել մեծ է, նրանք կողմնակից են: Դա բնական է, ոչ մի ղեկավար չի ուզում իր «պոստը» զիջել մեկ այլ ղեկավարի, եւ ոչ մի գյուղի բնակիչ էլ չի ուզում, որ իր համապատասխան տեղեկանքները, փաստաթղթերը ստանալու համար 30-40 կմ ճանապարհ գնա ու նոր ստանա իր տեղեկանքը: Կարծում եմ` այնպես չէ, որ համայնքային բնակչությունը միաձայն կողմնակից կլինի այս համայնքների խոշորացմանը: Մի խոսքով` համայնքի ղեկավարների միջեւ տարաձայնություններ կան. մարդիկ կան, որ կողմնակից են, կան մարդիկ, որ կողմնակից չեն:
– Ի՞նչ կասեք համայնքների խոշորացման ծրագրի մասին, որքանո՞վ է այն արդարացված:
– Նախ` այդ գործընթացը սկսելու համար կարծում եմ` պետք է անպայման տվյալ համայնքների ազգաբնակչության կարծիքը հաշվի առնել: Եվ գտնում եմ, որ համայնքների խոշորացումը տարբեր մարզերում տարբեր մոտեցումներ պետք է ունենա, հատկապես սահմանամերձ գոտիներում: Այստեղ խնդիրն այն է, որ համայնքների խոշորացումը պետք է օգուտ տա ե՛ւ համայնքի բնակչությանը, ե՛ւ համայնքին, ե՛ւ պետությանը. այս երեք պայմանները պետք է ապահովել: Եթե մենք խոշորացում պետք է կատարենք միայն մի բանի համար, որ դա եվրոպական կառույցների, եվրոպական այլ միջազգային կազմակերպությունների պայմաններից է ելնում, ես այդպես չեմ գտնում:
Համայնքների խոշորացումը  պարտադրված չէ պետության կողմից, դա ընդամենը համաձայնեցված պետք է լինի տվյալ համայնքի բնակչության հետ: Այն համայնքները, որոնք այսօր գոյատեւում են` հենց այդ համայնքի լինելու առկայությամբ, չպետք է այնպես անել, որ այդ համայնքը վերանա: Նորից եմ կրկնում` տարբերակված մոտեցում պետք է ցույց տանք համայնքներին:

ՀՐԱՆՏ ՍԱՐԱՖՅԱՆ

Հավանեցի՞ր հոդվածը, կիսվիր ընկերներիդ հետ