ԿԱՐՃ ԼՈՒՐԵՐ

ԿԵՆՑԱՂԱՅԻՆ ԲՌՆՈՒԹՅԱՆ ԴԵՄ ՊԱՅՔԱՐՈՒՄ ՊԵՏՔ Է ՄԵԾ ԴԵՐ ՏԱԼ ՀԱՅ ԱՌԱՔԵԼԱԿԱՆ ԵԿԵՂԵՑՈՒՆ

08.12.2017 16:26 Հրապարակումներ
ԿԵՆՑԱՂԱՅԻՆ ԲՌՆՈՒԹՅԱՆ ԴԵՄ ՊԱՅՔԱՐՈՒՄ ՊԵՏՔ Է ՄԵԾ ԴԵՐ ՏԱԼ ՀԱՅ ԱՌԱՔԵԼԱԿԱՆ ԵԿԵՂԵՑՈՒՆ

Ազգային ժողովում ՀՀ արդարադատության նախարարության կողմից ներկայացված առավել քան վիճահարույց «Ընտանիքում բռնության մասին» օրենքի նախագծի քննարկման ժամանակ ՍԻՄ նախագահ, ԱԺ պատգամավոր ՀԱՅԿ ԲԱԲՈՒԽԱՆՅԱՆԸ հարցեր ուղղեց արդարադատության փոխնախարար Վ. Քոչարյանին.
1. Օրենքում կիրառվում են հասկացություններ, ինչպիսին է «քաղաքացիական հասարակություն» տերմինը: Կա՞ որեւէ տեղ մեր օրենսդրության մեջ գրանցված, թե ի՞նչ է «քաղաքացիական հասարակություն» տերմինը, կամ եթե չկա, ապա ի՞նչն եք հիմք ընդունում` դնելով «քաղաքացիական հասարակություն» տերմինը այս օրենքի նախագծում:
2. Այս օրենքով ՀԿ-ներին տրվում է ընտանիքում բռնությունների կանխարգելման եւ դրան ենթարկված անձանց պաշտպանության գործունեության մեջ մեծ դերակատարություն, ինչո՞ւ միայն ՀԿ-ներին, չէ՞ որ կան այլ կազմակերպություններ եւս, եւ ինչպե՞ս եք պատկերացնում, որ ինչ-որ ՀԿ մտնի ընտանիք եւ սկսի պետական ֆունկցիաները վերցնել իր վրա:

Պատգամավորի առաջին հարցին փոխնախարարը նշեց, որ դրա հետ կապված այն նույնպես կիրառվում է օրենքի այն բաժնում, որը վերաբերում է ընդհանուր դրույթներին, ինչպես ավանդական արժեքները լրացուցիչ մեկնաբանությունների կարիք չունեն, նույնպես էլ այս եզրույթը, որը, «ես վստահ եմ, որ բոլորը հստակ գիտակցում են, թե ինչի մասին է  խոսքը»:
Երկրորդ հարցադրման հետ կապված, ըստ փոխնարարարի, օրենքի ոչ մի դրույթ հնարավորություն չի ստեղծում որեւէ ՀԿ-ի որեւէ ընտանիք ներխուժելու համար: Այն բոլոր դրույթները, որոնք վերաբերում են ՀԿ-ներին, եւ որոնք առկա են օրենքում, վերաբերում է դրանց մասնակցությանը` այս ոլորտում տարբեր ծրագրերի միջոցառումներին:
Հ. Բաբուխանյանը փոխնախարարին տեղեկացրեց, որ. «Քաղաքացիական հասարակություն, որը, ասում եք, ամեն մեկն ինքն իր համար է պատկերացնում, թե ինչ է դա, որովհետեւ սահմանում չկա: Կան գրքեր, որտեղ տարբեր փիլիսոփաներ դրան անդրադառնում են: Բայց, օրինակ, ուկրաինական «Ֆեմեն» կազմակերպությունը, որտեղ աղջիկները կրծքերը բացում են, շորերն են ճղճղում, դա էլ է քաղաքացիական հասարակություն` ոմանց կարծիքով: Եվ եթե դրանց նմաններին պետք է խառնենք մեր ընտանիքների գործին, ապա այդ քաղաքացիական հասարակություն տերմինը չեմ հասկանում:
Հետո Դուք ասում եք, որ եկեղեցին կարող է մասնակցություն ունենալ, ապա ինչո՞ւ օրենքում հստակ չեք գրում, որ կարող են մասնակցել:
Հոդված 7-ում` կարելի է կատարել անհետաձգելի միջոցառումներ` միայն ոստիկանի ենթադրության հիման վրա: Այսինքն` մարդկանց կարելի է վտարել տներից, 20 օրով հեռացնել` ոստիկանի ենթադրության հիման վրա, որի արդյունքում ընտանիք կքանդվի, երեխային տնից կտանեն»:
Փոխնախարարն ի վերջո ընդունեց, որ «քաղաքացիական հասարակությունը» դա իրոք ՀԿ-ներն են. «ՀԿ-ները բազմազան են, այդ թվում նաեւ այնպիսիները, որոնք դեմ են եւ իրենց սուր անհամաձայնությունն էին հայտնում նշված օրենսդրական կարգավորման մասին: Ոչ մի բան օրենքում չի խանգարում նրանց նույնպես մասնակցել այն մեխանիզմներով այս գործընթացներին:
Ինչ վերաբերում է ոստիկանների լիազորություններին, ապա պետք է գիտակցենք, որ օրենքը հստակ, այդ թվում դատական, մեխանիզմներ է նախատեսում, իսկ ընդհանրապես լինում են իրավիճակներ, երբ պետք է ինչ-որ մեկը պատասխանատվությունն իր վրա վերցնի եւ որոշում կայացնի` հատկապես այն դեպքում, որը կա օրենքում: Այսինքն` այն դեպքում, երբ խոսքը գնում է մարդկանց կյանքի, առողջության վնաս հասցնելուց ապահովման մասին»:

Իսկ իր ելույթում Հայկ Բաբուխանյանն առանձնացրեց մի շարք հարցեր.
– Չեմ անդրադառնում բռնության այսպիսի տեսակի վերաբերյալ առանձին օրենքի հասարակական պահանջի  առկայությանը, որը կարծում եմ` չկա: Նման դեպքերը` ծխախոտ դեմքին հանգցնելը, ծեծելը կամ այլ «ֆիլմ-ուժսները» կան քրեական օրենսգրքում, որի համար սահմանված է պատիժ, եւ թող բարի լինի մեր ոստիկանությունը  զբաղվել այդ գործերով:
Չեմ անդրադառնում նրան, որ սա մեր միջազգային պարտավորությունների շրջանակներում է կատարվում, եւ այստեղ չեմ բարձրացնում ինքնիշխանության վրա ստվեր գցելու հարցը:
Չեմ անդրադառնում նրան, որ ընտանիքներում խժդժությունների իրական պատճառները  սոցիալական ոլորտում են` գործազրկությունն է, մարդիկ չունեն միջոցներ եւ այլն: Ցանկանում եմ ֆիքսել, որ քննարկման փուլում օրենքի նախագիծը բարելավվել է, բայց դեռ մնում է շատ հում:
Գտնում եմ, որ օրենքի անվանման մեջ, եւ ընդհանրապես որպես եզրույթ` «ընտանիքում բռնություն» բառերը պետք է փոխարինել «տնային» կամ «կենցաղային բռնություններ» բառերով: Գտնում եմ, որ ընտանիքում համերաշխության վերականգնման խնդիր մենք չունենք, այլ ունենք համերաշխությունը ապահովելու խնդիր:
Գտնում եմ, որ չի կարելի ՀԿ-ներին դասել պետական եւ տեղական ինքնակառավարման մարմինների շարքին եւ օրենքում անընդհատ դրանք ֆիքսել: ՀԿ-ներն ունեն իրենց ֆունկցիան, դրանք մեր երկրում ունեն ազատություններ եւ դրանց մասին կա առանձին օրենք, որով էլ պետք է աշխատեն:
Գտնում եմ, որ «քաղաքացիական հասարակություն» եզրույթը որեւէ տեղ ֆիքսված չէ մեր օրենսդրության մեջ եւ ունի ընկալման տարակարծություն, ես հատուկ ուսումնասիրել եմ հարցը, տարբեր հեղինակներ, փիլիսոփաներ ունեն տարբեր մոտեցումներ: Քաղաքացիական հասարակության մեջ մտնում են ոչ միայն ՀԿ-ներ, այլեւ ակտիվ անձինք, իսկ եթե առանձին անձանց տրվի հնարավորություն` խառնվելու այս գործընթացին, մենք միայն դրանից  կտուժենք: Դրա փոխարեն պետք է մեծ տեղ տալ Հայ Առաքելական եկեղեցուն:

Ա. Հակոբյան
 

 

КОМСОМОЛЬСКАЯ ПРАВДА