ԿԱՐՃ ԼՈՒՐԵՐ

ԱԼԻԿ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ ՀՈՐԴՈՐՈՒՄ Է ԼՈՒՐՋ ՉՎԵՐԱԲԵՐՎԵԼ «ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԲՌՆՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔԻՆ

15.12.2017 20:00 ՀԱՆԴԻՊՈՒՄ
ԱԼԻԿ ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ ՀՈՐԴՈՐՈՒՄ Է ԼՈՒՐՋ ՉՎԵՐԱԲԵՐՎԵԼ «ԸՆՏԱՆԵԿԱՆ ԲՌՆՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ» ՕՐԵՆՔԻՆ

Օրերս ԱԺ-ն երկրորդ ընթերցմամբ ընդունեց «Ընտանեկան բռնության կանխարգելման եւ ընտանեկան բռնության ենթարկված անձանց պաշտպանության մասին» օրենքի նախագիծը: Դեռեւս ամիսներ առաջ բազմաթիվ անհատներ, ՀԿ ներկայացուցիչներ բարձրաձայնել էին այս նախագծի հետեւում թաքնված վտանգների մասին, այդուհանդերձ, օրենսդիր մարմնի մեծամասնությունը, անտեսելով վտանգները, զարմանալի ոգեւորությամբ ողջունեց օրենքի նախագիծն ու կողմ քվերակեց: ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր, նախկին ոստիկանապետ ԱԼԻԿ ՍԱՐԳՅՍԱՆԸ սկզբնական շրջանում խիստ դեմ էր արտահայտվում օրենքի նախագծին, փաստելով, որ հայկական ընտանիքները նման օրենքի կարիք չունեն: Բայց որոշ ժամանակ անց փոխեց կարծիքը, այս անգամ էլ նշելով, որ օրենքի անհրաժեշտությունը կա, ավելին` երկու անգամ կողմ քվեարկեց օրենքի նախագծին: 

ՀՅԴ-ական պատգամավորը վրդովվել էր պրոգենդերներին հավասար

«Իրավունքի» հետ զրույցում էլ հայտարարեց` այս օրենքին լուրջ մի վերաբերվեք. «Չի կարելի համարել, որ այս օրենքն այժմ մի նոր բան պետք է փոխի: Նախ հասկանանք, թե ինչ է ասել երեխայի նկատմամբ բռնություն, սա պետք է հիմնավորվի: Եթե երեխայի նկատմամբ սեռական ոտնձգություն է տեղի ունեցել, ինչը քրեորեն պատժելի արարք է, սա ընդունենք բռնություն: Բայց եթե երխային հայրը մեկ ապտակ է տվել, եւ այդ մասին իմացել են, ո՞վ իրեն թույլ կտա մտնի այդ տուն, ասի` քո երեխան երեկ երեկոյան ուշ է տուն եկել, ապտակել ես: Դաստիարակչական ապտակ. եթե դուք սա համարում եք բռնություն, ապա ես չեմ համարում»,- նշեց պատգամավորը:

– Պարոն Սարգսյան, օրենքում դրույթ կա, ըստ որի` ոստիկանի ենթադրությամբ, երեխային կարող են հեռացնել ընտանիքից: Ինչպե՞ս եք սրան վերաբերվում:

– Սա միայն ոստիկանի որոշումով չէ, այնտեղ աջակցության խորհուրդ, հասարակական կազմակերպություններ կան, վերջը կառավարության հսկողության ներքո է իրականացվում այս ամբողջ գործընթացը: Այնպես չէ, որ ոստիկանը մտնում է եւ ինքնուրույն որոշում, որ այս ընտանիքում բռնություն է եղել եւ կնոջը կամ երեխային որոշում է տեղափոխել ապաստարան: Այդպիսի բան չկա, ոստիկանը նման բան չի կարող անել, օրենքն էլ չի նախատեսում, որ միայն ոստիկանն իր որոշմամբ կարող է բռնության ենթարկվածին վերցնել ու տանել: Ի վերջո, պետք է հիմնավորվի, որ բռնություն է տեղի ունեցել, եթե երեխայի վրա հետքեր կան` ծեծված, ջարդված եւ այլն, այն դեպքում էլ էր պատժելի, այս դեպքում էլ ուրախ եղեք, որ երեխային մի որոշ ժամանակ կառանձնացնեն, կտանեն ապաստարան, եւ երեք օրվա ընթացքում որոշում կկայացվի, թե ինչ պետք է անել: Բայց սրանք բացառիկ դեպքեր են, կարծում եմ` չի լինի, եթե լինի էլ, ապա տարվա մեջ 1-2 դեպք: Սա կլինի քննարկման լուրջ առարկա, հասարակական կազմակերպությունների եւ աջակցության խորհրդի, նաեւ` հասարակության կողմից:

– Օրենքով նաեւ նախատեսված է, որ եթե բռնության ենթարկվածն անչափահաս է, ապա նրա հետ հաշտվելու համար առնվազն 1 տարի կպահանջվի: Իսկ մինչ այդ` երեխան կարող է անգամ զրկված լինել ծնողի հետ տեսակցությունից:

– Եկեք այսպես պայմանավորվենք, եթե պրակտիկայում լինի նմանօրինակ մեկ դեպք, խնդրում եմ, ինձ ասացեք, որ այս երեխան մեկ ամիս գտնվում է ապաստարանում եւ մեկ ամիս ծնողների հետ տեսակցություն չունի, արգելել են կապ ունենալ եւ այլն: Չի կարող նման մեկ դեպք լինել: Եթե դա ծանր հանցագործության հետեւանք չէ, օրինակ սեռական բռնության ենթարկված երեխա, ցավոք, մենք նման դեպք գիտենք, այդ դեպքում ինչի մասին է խոսքը, տվյալ ծնողի հետ ինչ կապ ունենա, որն արդեն դատապարտվելու է: Եթե դա հայրն է, նա արդեն դատապարտվելու է, մնաց մայրը, մոր հետ ինչո՞ւ կապ չպետք է ունենա երեխան, եթե վերջինս հանցակազմ պարունակող որեւէ բան չի արել: Երբ հորը գտնեն ու կալանավորեն, երեխան տուն կգա: Բայց հավատացնում եմ` բանը դրան չի հասնի:

«Ծառուկյան» դաշինքում հա՛մ նալին են խփում, հա՛մ մեխին

– Պարոն Սարգսյան, իսկ ինչո՞ւ օրենքում դրույթ չկա, ըստ որի, բոլոր այս գործընթացներին մասնակցի նաեւ Հայ Առաքելական եկեղեցին: 

– Չգիտեմ, թե այս պարագայում եկեղեցին ինչ պետք է աներ, հոգեւորականն ինչ պետք է անի` հոգեբանի դե՞ր է ստանձնելու, թե երեխային կամ ծնողին Աստծո պատվիրանները պետք է ներկայացնի:Հոգեւորականներն իրենց խնդիրներն ունեն, թողեք դրանով զբաղվեն: Աբողջ երկիրը ծածկել են աղանդները, մարդկանց մասնատում, տանում են աջ ու ձախ: Եկեղեցին այսօր շատ խնդիրներ ունի, ինչպես ոստիկանությունը, որին բերում ներգրավում են այս ամենի մեջ:

– Զրույցի սկզբում նշեցիք, որ օրենքին լուրջ չվերաբերվենք, ինչո՞ւ:

– Ընտանիքներում բռնության դեպքերի վերաբերյալ վիճակագրական տվյալները, որ հայտարարվեց, այդ թվերի հետ համաձայն չեմ, այս մասին ի սկզբանե հայտարարել եմ: Դրանք բացառիկ դեպքեր են, գուցե 0,1 տոկոս: Իսկ այդ դեպքերի վերաբերյալ օրենքում չկա նախատեսված կետ, որը մինչ այդ, մեր քրեական կամ քաղաքացիական օրենսգրքում նախատեսված չէր: Այն ժամանակ էլ արվել է այն, ինչ պետք է արվի այժմ, նոր բան ես չեմ տեսնում: Միակ նոր բանը, որ ողջունելի է` կառավարության կողմից ապաստարանների կառուցումն է, որի համար պահանջվում է ներդնել ֆինանսական միջոցներ, ստեղծել հարմարավետ պայմաններ: Ոչ թե այն, ինչ այժմ ունենք` անմխիթար մի քանի սենյակներ, որը իբրեւ պետք է ծառայի այս նպատակի համար: Ոչ ոք, ներառյալ պետությունը, չի պատրաստվում որեւէ մեկի երեխային վերցնել, մեկուսացնել, հովանավորությունն իր վրա վերցնել եւ որոշել այդ երեխայի ճակատագիրը: Կարծում եմ` այս պահին նույնիսկ այդ ծանր բեռի տակ մտնելու իրավունք չունի, եթե կա հնարավորությունը, որ դրանով զբաղվի ծնողը: Իսկ եթե ծնողները չկան, եւ այդ երեխան գտնվում է ապաստարանում, ինչու չեք ուզում, որ նրա խնամքը պետությունն իր վրա վերցնի, ո՞վ վերցնի, քեռի՞ն, քեռակի՞նը: Եթե հայտնվեն այդպիսի մարդիկ, որոնք երեխայի խնամքն իրենց վրա կվերցնեն, այդ ժամանակ նույն աջակցության խորհուրդը երեխային կհանձնի այդ մարդկանց, ոչ թե կթողնի պետությանը: Պետությանն էլ պետք չէ, որ երեխային վերցնի, վերցնի` ինչ անի, ինչ նախապատրաստի: Նախկինում էլ այդ ամենը եղել է, հատուկ դպրոցները եւ այլն, այդ ժամանակ էլ այդ ամենով զբաղվել են, բայց միայն այն ժամանակ, երբ մի կողմը զրկված է եղել երեխայի խնամակալությունը ստանձնելուց: Նույնն այժմ պետք է լինի, եթե ասում եմ` այդքան մի կենտրոնացեք օրենքի վրա, գիտեմ, որ օրենքը գործելու է խիստ մասնավոր դեպքերում: 

«Որեւէ նպատակ չի կարող լինել միջոց` մեր ավանդական ընտանիքի ինչ-որ արժեքներ խեղաթյուրելու համար»

– Իսկ մտավախություն չունե՞ք, որ այս օրենքն ընդունելուց հետո ստիպված կլինեք ընդունել նաեւ ԼԳԲՏ-ին պաշտպանող օրենքներ:

– Աստված չանի, որ նման օրենք գա Աժ, նման օրենքին դեմ եմ քվեարկելու: Ինչ է ասել համասեռամոլ, այսինքն` ի՞նչ, թույլ տանք, որ նրանք ընտանիք կազմե՞ն, ամուսնանան, եթե նման օրենք բերեն, ապա այդ օրերին հիվանդ կլինեմ ու նիստի չեմ գա` լավագույն տարբերակը: Իմ մատը չեմ դնի այդ կոճակին, չեմ սեղմի, չեմ քվեարկի, նման բան չեմ անի:

ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆ

 

КОМСОМОЛЬСКАЯ ПРАВДА